“เหยาเอ๋อร์ได้รับเลือกให้เป็นเพื่อนร่วมศึกษางั้นหรือ”
เมื่อนางเฟิ่งได้ยินดังนั้น ปฏิกิริยาแรกของนางไม่ใช่ความยินดี แต่เป็นความกังวล
ส่วนฉู่หมิงลี่ที่ไม่พอใจเพราะฉู่เหยาก่อเรื่องระหว่างทางกลับ ก็พูดขึ้นว่า “ฉันว่านางคงโชคดีเหมือนแมวตาบอดจับหนูตาย ถึงได้เข้าตาเจ้าหญิงฟู่คาง! คุณต้องสั่งสอนนางให้ดี อย่าปล่อยให้นางได้ใจเพราะได้รับความโปรดปรานเด็ดขาด ต้องจำไว้ว่าครอบครัวอย่างเรา ในสายตาเจ้าหญิงแล้วไม่มีค่าอะไรเลย!”
นางเฟิ่งพลันไม่พอใจขึ้นมา “ท่านพูดอะไรน่ะ เหยาเอ๋อร์ของฉันเป็นเด็กดีมาตลอด อะไรคือโชคดีเหมือนแมวตาบอดจับหนูตายกัน”
ฉู่หมิงลี่หัวเราะด้วยความโมโห “นางน่ะหรือ ทั้งในบ้านและนอกบ้าน นางก็ทำตัวไร้กฎเกณฑ์เหมือนกันหมด! ช่างเถอะ ฉันไม่เถียงกับคุณแล้ว คุณลองคิดดูให้ดีเองก็แล้วกัน!”
“จริง ๆ เลย... ฉันว่า คนที่ดีใจที่สุดที่เหยาเอ๋อร์ได้เป็นเพื่อนร่วมศึกษาก็คือเขานั่นแหละ!”
พอฉู่หมิงลี่จากไป นางเฟิ่งก็อดบ่นพึมพำไม่ได้
จากนั้นก็หันไปพูดกับแม่นมฟางว่า “แม่นม ไปเรียกซู่เยว่มาหาฉันหน่อย ฉันมีเรื่องจะถาม”
แม่นมฟางรับคำ ไม่นานก็พาซู่เยว่กลับมา
“วันนี้คุณหนูเข้าวังเป็นอย่างไรบ้าง เล่าให้ฉันฟังอย่างละเอียด”
ซู่เยว่จึงเล่าเรื่องที่เข้าวังไปร่วมงานเลี้ยงและเรื่องระหว่างทางกลับให้ฟังทั้งหมด แต่เรื่องที่พบเซวียหลินในสวนหลวงนั้น นางรู้สึกว่าคำพูดของคุณหนูไม่ค่อยเหมาะสม จึงปิดบังไว้ไม่ได้เล่า
“ที่แท้ก็มีคนชี้แนะนางอยู่สองสามคำ ถึงว่า...” นางเฟิ่งถอนหายใจแล้วพูดว่า “เด็กคนนี้ ฉันให้เรียนรู้กฎระเบียบให้ดี ก็แค่หวังให้นางผ่านเรื่องนี้ไปได้เท่านั้น คงเข้าใจความหมายของฉันผิด คิดว่าฉันอยากให้นางมุ่งมั่นก้าวหน้าเสียอีก แต่ถึงอย่างไรเรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้พูดอะไรก็สายไป... เธอว่า ท่านอ๋องรุ่นเล็กดูเหมือนจะโกรธคุณหนูหรือเปล่า”