ขณะนั้นเอง บ่าวหนุ่มวัยกำลังแตกพานที่ปกติทำหน้าที่บริการส่งด่วนก็เอ่ยขึ้นว่า “เมื่อเช้าหลังจากกินข้าวเสร็จ ท่านองครักษ์เซียวก็ถามพี่เฝิงหลิงว่าคุณหนูจะออกไปข้างนอกหรือไม่ พอได้ยินว่าวันนี้คุณหนูไม่ออกไปไหน เขาก็กลับห้องของตัวเองแล้ว นี่ก็...ใกล้จะครบหนึ่งชั่วยามแล้วครับ”
“พวกเจ้าไม่เรียกเขาสักคำเลยหรือ?”
บ่าวหนุ่มอีกคนกล่าวว่า “ผมเรียกแล้วครับ แต่ท่านองครักษ์เซียวบอกว่าไม่สะดวกเข้ามาในเรือนชั้นใน ให้พวกเรามากินกันเองได้เลยครับ”
“จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร? เมื่อวานก็ได้เขาช่วยไว้ ฉันถึงไม่เสียหน้าต่อหน้าเสิ่นซิงฉือ...ช่างเถอะ ฉันไปเรียกเขาเอง!”
ตอนฉู่เหยาเดินออกไปก็เห็นหลิวอวิ๋นทำท่าจะตามมาด้วย จึงเอ่ยว่า “ตามมาทำไม? ไปกินขนมของเจ้าเถอะ ฉันอยู่ในเรือนของตัวเอง จะหายไปได้อย่างไร?”
หลิวอวิ๋นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับไป
ฉู่เหยาเดินไปยังเรือนชั้นนอกเพียงลำพัง เมื่อมาถึงแถวเรือนหลังเล็กที่บ่าวไพร่อาศัยอยู่ ก็เคาะประตูห้องของเซียวเหย่
เดิมทีเซียวเหย่คิดจะอาศัยจังหวะที่คนอื่นพากันไปมุงดูในเรือนชั้นใน เปลี่ยนยาเสียก่อน แต่เพิ่งถอดเสื้อผ้าได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงเคาะประตู สีหน้าจึงระแวดระวังขึ้นทันที
“ใคร?”
“ฉันเอง เซียวเหย่ เปิดประตูสิ!”
เสียงของฉู่เหยาทำให้เซียวเหย่ชะงักไป ก่อนจะรีบร้อนลนลานสวมเสื้อผ้า พลางถามว่า “คุณหนูมาที่นี่ได้อย่างไรครับ?”
“ฉันมาเยี่ยมเจ้า ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงไม่ไปกินขนมล่ะ? ฉันได้ยินบ่าวหนุ่มบอกว่าหลังจากกินข้าวเสร็จ เจ้าก็เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง หรือว่าไม่สบาย?”