“ฉันรู้อยู่แล้วว่าฉันไม่ได้โง่! ที่ฉันเล่าให้คุณฟังก็เพราะเห็นว่าคุณเป็นคนดีนี่นา!”
เป็นคนดีงั้นหรือ...
เซวียหลินมองฉู่เหยาที่มีสีหน้าไร้เดียงสาอย่างประหลาด ก่อนเอ่ยอย่างมีนัยว่า “ใช่แล้ว! ในวังนี้ เธอคงหาใครที่ดีกว่าฉันไม่ได้อีกแล้ว...”
……
ยามเซิน ฉู่เหยารอจนงานเลี้ยงชมดอกไม้เลิกรา แล้วจึงพาซู่เยว่เดินตามคนในวังมาถึงประตูวัง
“ซู่เยว่”
“ขอบคุณพี่สาวที่นำทางนะเจ้าคะ”
ซู่เยว่ถุงเงินให้สาวใช้ในวัง ก่อนจะประคองฉู่เหยาเดินออกจากประตูวัง
แต่ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้ฉู่หมิงลี่จะทำตัวราวกับบิดาผู้เปี่ยมรัก รออยู่ด้านนอกประตูวัง
เดิมทีเหล่าขุนนางทยอยกันกลับไปหลังจากฮ่องเต้เสด็จออกไปได้ไม่นาน
แต่เมื่อฉู่หมิงลี่ได้ยินในงานเลี้ยงว่าฉู่เหยาได้เป็นเพื่อนร่วมศึกษาขององค์หญิง ก็ปลื้มปีติจนอดใจไม่ไหว ถึงกับรออยู่ด้านนอกประตูวังมาจนถึงตอนนี้
“ในที่สุดก็ออกมาเสียที ก่อนหน้านี้พ่อยังเป็นห่วงว่าเจ้าจะหลงทางในวัง”
ฉู่เหยาเหลือบมองฉู่หมิงลี่อย่างยิ้มก็ไม่ใช่ ไม่ยิ้มก็ไม่เชิง แล้วกล่าวว่า “ท่านพ่อช่างพูดเล่น มีพี่สาวนางในนำทาง ลูกจะหลงทางได้อย่างไรเจ้าคะ?”
ฉู่หมิงลี่รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ก็ยังพยักหน้ารับติดกัน “ใช่แล้ว ใช่แล้ว มีองค์หญิงคอยดูแล เป็นพ่อที่กังวลเกินไปเอง”
ท่าทางเช่นนี้ทำให้ฉู่เหยารู้สึกขัดตา เธอจึงเหน็บเขาไปประโยคหนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างเริ่มหมดความอดทนว่า “ฉันเหนื่อยแล้ว กลับกันก่อนเถอะ!”
พูดจบก็จับมือซู่เยว่ขึ้นรถม้า
เมื่อรถม้าของทั้งคู่เริ่มเคลื่อนออกไป ซู่เยว่จึงพูดอย่างไม่พอใจว่า “แม้แต่ท่านอ๋องรุ่นเล็กที่ไม่เคยพบหน้ากันยังดูออกว่าดวงตาของคุณหนูมีปัญหา ท่านผู้เป็นมีเซวียก็ยังรู้จักเตือนให้ระวังตัวในวัง แต่ท่านพ่อกลับเอาแต่ดีใจจนมองไม่เห็นอะไรเลย...”