“รับทราบค่ะ คุณหนู”
เซี่ยหลินหยวนสังเกตได้อย่างเฉียบคมว่า ตอนองครักษ์ผู้นั้นตอบ ใบหูของเขาแดงก่ำ
เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ พลางคิดในใจว่า
ตอบคำถามก็ตอบไปสิ จะหน้าแดงทำไม?
เซี่ยหลินหยวนจะรู้ได้อย่างไรว่าก่อนที่เขากับฉู่หมิงลี่จะมาถึง ฉู่เหยาเพิ่งจะออดอ้อนยืนกรานขอตรวจดูว่าแผลของเซียวเหย่หายดีหรือยัง
เซียวเหย่ต้องเกลี้ยกล่อมอยู่ตั้งนานกว่าจะปรามคุณหนูตัวแสบคนนี้ได้ และกำลังจะส่งนางกลับเรือนชั้นในอยู่พอดี!
ไม่อย่างนั้นทั้งคู่คงไม่หน้าแดงหูแดงกันเช่นนี้
ที่จริงเซียวเหย่รู้ตัวตั้งแต่ตอนที่เซี่ยหลินหยวนกับฉู่หมิงลี่เดินเข้ามาในเรือนชั้นนอกแล้ว
แต่ตอนนี้เขาเป็นเพียงองครักษ์ธรรมดา หากแสดงให้เห็นว่าหูดีเกินไป ก็ย่อมชวนให้คนสงสัย
เขาจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ตัว รอให้ทั้งสองเดินเข้ามาใกล้อีกหน่อย ค่อยทำทีเหมือนเพิ่งสังเกตเห็น แล้วประสานมือคำนับก่อนถอยออกไป
สายตาของเซี่ยหลินหยวนจับอยู่ที่เซียวเหย่ รอจนอีกฝ่ายเดินห่างออกไปแล้วจึงค่อยเบนสายตากลับมา
ฉู่หมิงลี่เห็นสีหน้าจริงจังของเซี่ยหลินหยวน ก็คิดว่าอีกฝ่ายไม่พอใจท่าทีวางอำนาจของฉู่เหยาเมื่อครู่ เขาจึงเดินเข้ามาพร้อมทำหน้าขึงขัง แล้วกล่าวกับนางว่า “บอกให้กักบริเวณสำนึกผิด แต่เจ้าไม่ยอมอยู่ในห้องดี ๆ วิ่งออกมาทำอะไร?”
“กักบริเวณก็แค่ห้ามออกจากเรือน ฉันก็ยังอยู่ในเรือนนี้นี่นา ท่านจะร้อนใจไปทำไม?”
“หุบปาก! อยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสเซี่ย ยังกล้าพูดจาเหลวไหลอีก!”
ตอนฉู่หมิงลี่ต่อว่าฉู่เหยา เขาก็ส่งสายตาให้นางไม่หยุด จนตาแทบจะกระตุก
แต่ฉู่เหยากลับทำเป็นมองไม่เห็น สีหน้าไม่ยี่หระแม้แต่น้อย
เวลานั้นเอง เซี่ยหลินหยวนหันไปพูดกับฉู่หมิงลี่ว่า “ผมได้ยินมาว่าท่านเฉ่าฉู่ได้ผลงานชิ้นเยี่ยมมาสองสามวันก่อน ไม่ทราบว่าจะรบกวนให้ท่านช่วยค้นออกมาให้ผมชมสักหน่อยได้ไหม?”