รอยยิ้มของเซวียหลินไม่ไปถึงดวงตา
การที่เสิ่นซิงฉือเปิดเผยตัวตนของเขาต่อหน้าฉู่เหยา ทำให้เขาไม่พอใจอย่างยิ่ง
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ห้ามตัวเองไม่ให้ใส่ใจปฏิกิริยาของฉู่เหยาไม่ได้
พอเธอรู้ว่าเขาเป็นคนของโรงลับซีฉาง ก็คงรังเกียจและหวาดกลัวเขาเหมือนคนอื่นสินะ?
แต่ชั่วขณะต่อมา เซวียหลินกลับรู้สึกว่าชายแขนเสื้อของตัวเองถูกดึงเบา ๆ
เขาหันไปมอง ก็เห็นฉู่เหยาคว้าแขนเสื้อเขาไว้ พลางพูดอย่างร้อนใจว่า “คนของโรงลับซีฉางอย่างพวกคุณคงไม่กลัวเขาหรอกใช่ไหม? รีบไล่เขาไปสิ!”
ตอนนั้นเองเซวียหลินถึงสังเกตว่า บนเปลือกตาของฉู่เหยาคล้ายมีอะไรติดอยู่ ทำให้ความงามอันล่มเมืองของเธอลดลงไปมาก
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด อารมณ์ของเซวียหลินกลับดีขึ้นมาทันที
“ท่านอ๋องได้รับมอบหมายจากฝ่าบาทให้ดูแลงานเลี้ยงชมดอกไม้ ตอนนี้งานเลี้ยงยังไม่จบ ท่านอ๋องไม่ไปดูแลด้านหน้า หากเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมา เกรงว่าจะอธิบายกับฝ่าบาทได้ยาก”
ที่จริงเสิ่นซิงฉือแค่หยอกฉู่เหยาเล่นเท่านั้น พอเห็นว่าเธอเกลี้ยกล่อมเซวียหลินได้จริง ๆ ก็อดมองทั้งสองคนสลับกันอย่างสงสัยไม่ได้ ก่อนจะพูดกึ่งจริงกึ่งเล่นว่า “คราวนี้มีท่านผู้เป็นมีเซวียช่วยพูดให้ ฉันจะปล่อยเธอไปก่อนก็แล้วกัน คราวหน้าถ้าฉันจับได้ว่าเธอทำผิดอีก คงไม่ปล่อยให้ผ่านไปง่าย ๆ แบบนี้แน่”
แปลกจริง เซวียหลินจู่ ๆ ไปชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ตอนเสิ่นซิงฉือหันหลังจากไป สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความฉงน
แต่หลังจากเรื่องนี้ ความสงสัยใคร่รู้ที่เสิ่นซิงฉือมีต่อฉู่เหยาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น