คนที่อยู่ชั้นล่างยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน มองเห็นได้เพียงแผ่นหลัง บนศีรษะยังสวมหมวกคลุมผ้าบังหน้า ชายหมวกห้อยม่านลูกปัดคริสตัลขนาดเท่าเมล็ดข้าวฟ่าง เรียงร้อยอย่างประณีต งดงามหรูหราเป็นอย่างยิ่ง
สาวใช้ทั้งสองข้างกายก็สวมผ้าไหมลายระยิบระยับ บนศีรษะปักปิ่นทอง ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนจากตระกูลมั่งคั่ง
สตรีสูงศักดิ์แห่งต้าจิ้งนิยมพาสาวใช้หน้าตางดงามติดตัวมาสักสองสามคน แต่งตัวอย่างพิถีพิถัน เพื่อแสดงให้เห็นว่ามั่งมีทรัพย์สิน
ทว่าคุณหนูที่ยังไม่ออกเรือนแล้ววางตัวโดดเด่นเช่นนี้ กลับหาได้ยาก
ดวงตาของเสิ่นซิงฉือฉายแววประหลาด ก่อนเอ่ยหยอกเย้าว่า “ฉันได้ยินมาว่าคุณกับภรรยารักใคร่กลมเกลียวกันดี ไฉนตอนนี้ถึงได้จ้องมองสาวน้อยเช่นนี้เล่า?”
เฟิงเหิงรีบประสานมือกล่าวว่า “ท่านอ๋องรุ่นเล็กพูดเล่นแล้ว นางเป็นลูกพี่ลูกน้องของผม เมื่อครู่ผมแค่เห็นว่าสาวใช้คนนั้นดูเหมือนจะอยู่ข้างกายลูกพี่ลูกน้อง จึงมองมากไปสักหน่อยเท่านั้น”
“ลูกพี่ลูกน้องหรือ?” เสิ่นซิงฉือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หรือว่าจะเป็นบุตรสาวของฉู่หมิงลี่? ฉันจำได้ว่าไม่นานมานี้เขาได้เลื่อนตำแหน่งแล้วย้ายกลับเมืองหลวง”
“ใช่แล้ว”
เสิ่นซิงฉือคิดในใจว่า ฉู่หมิงลี่เป็นเพียงขุนนางขั้นสี่คนหนึ่ง กล้าปล่อยให้บุตรสาวแต่งตัวโดดเด่นถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
แต่พอคิดอีกที คนข้างกายเขาคือบุตรชายสายตรงของตระกูลเฟิ่ง ในเมื่อลูกสาวคนนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องของอีกฝ่าย คงไม่ขาดแคลนเงินทองเป็นแน่
ฉู่หมิงลี่นี่ช่างฉลาดนัก แต่งภรรยาได้ภูเขาทองกลับบ้านทั้งลูก
ขณะที่เสิ่นซิงฉือกำลังจะพูดเรื่องสำคัญต่อ เสียงหวานนุ่มชวนฟังของหญิงสาวก็ดังมาจากอีกฟากถนน