จริง ๆ แล้ว จุดจบของโจวหยวนหลางก็ไม่ต่างจากพล็อตเรื่องเดิมมากนัก
ด้วยนิสัยของเซี่ยหลินหยวน ต่อให้คนที่ถูกสะดุดล้มเป็นคนอื่น ตราบใดที่โจวหยวนหลางยังคงมีท่าทีประจบผู้ที่อยู่เหนือกว่าและข่มเหงผู้ที่ด้อยกว่า คำตำหนิของเขาก็คงไม่ต่างจากเดิมสักเท่าไร
เพราะฉะนั้น เจ้าหมูโง่โจวหยวนหลางจึงไม่ได้ก้าวหน้าไปกว่าพล็อตเรื่องเดิมเลย หลังถูกจัดการไปหนึ่งรอบ ก็ยังเลือกใช้วิธีเดิมอยู่ดี
นั่นก็คือยุยงให้ท่านหญิงโจวมาสู่ขอถึงตระกูลฉู่
ครั้นถึงยามบ่าย เมื่อท่านหญิงโจวมาเยี่ยมเยือน นางก็เอ่ยถามยายใหญ่กับนางเฟิ่งถึงเรื่องแต่งงานของฉู่เหยา
“ข้าได้ยินมาว่าบุตรสาวคนโตของท่านเข้าพิธีปักปิ่นแล้ว ไม่ทราบว่ามีครอบครัวใดมาสู่ขอหรือยัง?”
นางเฟิ่งมองท่านหญิงโจวอย่างประหลาดใจ ก่อนเอ่ยว่า “บุตรสาวของข้าเพิ่งเข้าพิธีปักปิ่นได้ไม่นาน จึงยังไม่ได้พาไปดูตัวกับใคร”
“โธ่เอ๊ย! ถึงเวลาควรดูตัวได้แล้ว! เขาว่ากันว่าบ้านไหนมีบุตรสาว ร้อยบ้านก็พากันมาสู่ขอ วันนี้ข้ามาเยือนก็เพราะอยากผูกสัมพันธ์สองตระกูลกับท่านนี่แหละ”
นางเฟิ่งเห็นยายใหญ่กำลังจะเปิดปาก จึงรีบถามขึ้นก่อนว่า “อ้อ? ไม่ทราบว่าท่านหญิงโจวจะเป็นแม่สื่อให้ใครหรือ?”
“ข้าเป็นคนไม่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นอยู่แล้ว ย่อมมาสู่ขอให้บุตรของตัวเอง บุตรชายของข้า หยวนเฉิง ยังไม่มีคู่หมาย ข้าคิดว่าในเมื่อบุตรสาวคนโตของจวนท่านก็ยังไม่ได้ออกเรือน มิสู้ให้สองตระกูลแลกแปดอักษรวันเกิดกันก่อน แล้วหาผู้เชี่ยวชาญมาดูดวงคู่ครองให้ดีหรือไม่?”
ตามธรรมเนียมแล้ว บุตรชายสายตรงของขุนนางชั้นสามย่อมมีฐานะคู่ควรกับตระกูลฉู่
แต่นางเฟิ่งเพิ่งได้ฟังบุตรสาวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในฮงเหวินกวนเมื่อเช้า ในใจจึงเกิดข้อสงสัย รู้สึกว่าเรื่องนี้คงไม่ง่ายอย่างที่เห็น