“คุณเป็นฝ่ายมาหาฉันเองแท้ ๆ ก็อย่าทำเป็นหญิงสาวผู้รักศักดิ์ศรีเลย มาที่นี่ก็เพราะอยากมอบตัวให้ฉันไม่ใช่หรือไง”
ผู้อำนวยการสถานีก้าวเข้าไปใกล้ฉู่เหยา ใบหน้าเต็มไปด้วยความปรารถนาและความตื่นตะลึงในความงามของหญิงสาว
สวยเหลือเกิน มองใกล้ ๆ แล้วยิ่งสวยกว่าวันนั้นที่เห็นอยู่ไกล ๆ เสียอีก...
หญิงงามเช่นนี้ อีกเดี๋ยวก็จะเป็นของเขาแล้ว!
เมื่อสมองส่วนล่างควบคุมสมองส่วนบน ผู้อำนวยการสถานีก็พุ่งเข้าใส่ฉู่เหยา แล้วเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดก็ดังขึ้น
“อ๊าก! เธอกล้าเตะฉัน...”
“ไอ้แก่ไม่รู้จักตาย ก็ต้องเตะแกนี่แหละ!”
ฉู่เหยาเตะเข้าใส่หว่างขาของผู้อำนวยการสถานีด้วยรองเท้าส้นสูงหัวแหลม จากนั้นก็ตบหน้าเขาฉาดใหญ่
นาฬิกาข้อมือแบรนด์การ์เทียร์ประดับเพชรทั้งเรือน กลายเป็นกำปั้นเหล็กซัดเข้าที่ใบหน้าของไอ้แก่หื่นกาม จนผิวหนังถลอกไปชั้นหนึ่ง
ฉู่เหยาอาศัยจังหวะที่ผู้อำนวยการสถานีเจ็บจนตัวงอลง ยกเข่ากระแทกเข้าใส่ พร้อมกับศอกที่ฟาดใส่แผ่นหลังของเขา
ผู้อำนวยการสถานีหน้าเขียว กระแทกพื้นดังโครม ก่อนขดตัวงอเป็นกุ้งตัวใหญ่
ฉู่เหยาเหยียบลงบนฝ่ามือของเขาอย่างแรง
ผู้อำนวยการสถานีกรีดร้องเสียงแหลมบาดหู
“ห้องพักผ่อนของคุณนี่เก็บเสียงดีจริง ๆ เลยนะ!”
น้ำเสียงหวานนุ่มของฉู่เหยาในตอนนี้ สำหรับผู้อำนวยการสถานีแล้วไม่ต่างอะไรกับเสียงกระซิบของปีศาจ
เขายื่นมืออีกข้างมาคว้าชายกระโปรงของฉู่เหยา พลางวิงวอนว่า “อย่า...อย่าตีแล้ว รีบ...รีบเอาเท้าออกไป...”
“คุณจะทำอะไร อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!”
ฉู่เหยาเปลี่ยนสีหน้าเป็นตื่นตระหนก ถอยหลังอย่างลนลาน ชายกระโปรงขาดดังแควก