“เหยาเหยา เธอ……”
กู้เยี่ยนโจวมองฉู่เหยาในสภาพตอนนี้ แววตาฉายแววตื่นตระหนก
เขาไม่คิดว่าฉู่เหยาจะถูกกระตุ้นจนมีอาการหนักถึงขนาดนี้
แต่ตอนนี้ฉู่เหยาไม่มีเวลาสนใจปฏิกิริยาของเขา กลับรีบร้อนดึงเสื้อผ้าของเขา มือคว้ากระดุมตรงอกเขาอย่างไร้ทิศทาง
หัวหน้าพ่อบ้านเห็นภาพนี้ก็รีบถอยออกไปทันที
กู้เยี่ยนโจวกอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขน พูดด้วยความรู้สึกผิดว่า “เป็นความผิดของพี่เอง พี่มาช้าไป เหยาเหยา ลองมองรอบ ๆ สิ ตอนนี้เธอกลับบ้านแล้ว ไม่มีใครทำร้ายเธออีกแล้ว”
แต่ฉู่เหยากลับยกมือปิดหู กรีดร้องอย่างเสียขวัญว่า “ฉันไม่อยากฟัง! ฉันไม่อยากนึกถึงเรื่องพวกนั้น!”
บนใบหน้าของเธอยังมีคราบน้ำตา ดูราวกับแตกสลาย รออยู่พักใหญ่กว่าจะลดมือลง กอดเข่าตัวเองแล้วสะอื้นไห้
กู้เยี่ยนโจวยื่นมือออกไป อยากกอดเธอ แต่ก็กลัวว่าการเคลื่อนไหวกะทันหันจะทำให้เธอตกใจ นิ้วมือจึงงอเข้าหากัน ก่อนจะชักมือกลับ
จากนั้นเขาค่อย ๆ เดินอ้อมไปหยุดตรงหน้าฉู่เหยา ย่อตัวลงแล้วปลอบอย่างระมัดระวังว่า “ถ้าเธอไม่อยากพบหมอ เราก็ไม่ไป ให้พี่อุ้มไปห้องน้ำ แล้วดูว่าเธอบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ดีไหม”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่เหยาก็พยักหน้าในที่สุด แล้วยื่นมือทั้งสองข้างให้กู้เยี่ยนโจว
กู้เยี่ยนโจวอุ้มฉู่เหยาขึ้นอย่างนุ่มนวล ราวกับกำลังประคองของล้ำค่าที่แตกหักง่าย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ
โชคดีที่ฉู่เหยาไม่ได้บาดเจ็บหนัก มีเพียงรอยช้ำเล็ก ๆ ตรงด้านหลังข้อศอก ไม่รู้ว่าเธอกระแทกโดนตอนขัดขืนหรือเปล่า
ในเมื่อมีแค่รอยช้ำเล็กน้อย ก็ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องใหญ่โตด้วยการพาไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจบาดแผล