ฉู่เหยาหมุนตัวกลับ เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเริ่มงานของวันใหม่
ความจริงแล้ว เธอเดาออกอยู่แล้วว่าเสี่ยวฉิ่นจะไปสวามิภักดิ์กับใคร
ตอนนี้เหวินอี้หนิงได้เป็นผู้ประกาศข่าวชั่วคราว แถมผู้อำนวยการหูก็เห็นได้ชัดว่าเข้าข้างพวกเธอ ในแผนกข่าวภาคค่ำทั้งแผนก เสี่ยวฉิ่นจะหันไปพึ่งใครก็ไม่มีประโยชน์ ส่วนแผนกอื่นก็เข้ามายุ่งเรื่องทางนี้ไม่ได้ แล้วเธอจะไปพึ่งใครได้อีกล่ะ คำตอบก็ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ
แม้เสี่ยวฉิ่นจะไม่สวย แต่การช่วยผู้อำนวยการสถานีทำเรื่องสกปรกก็ไม่จำเป็นต้องสวย ขอแค่ใจเหี้ยมพอก็พอ
ก็เหมือนพวกที่ขายรุ่นน้องในวงการบันเทิงเพื่อแลกผลประโยชน์ให้ตัวเองนั่นแหละ จะสวยหรือไม่ไม่สำคัญ ขอแค่รู้จักสังเกตสีหน้าคน และวางแผนเล่นงานรุ่นน้องหน้าตาดีได้ก็พอ
ระหว่างที่ฉู่เหยากำลังคิดเรื่องพวกนี้ เสียงของ 008 ก็ดังขึ้นในหัวของเธออย่างกะทันหัน
【โฮสต์ ตอนนี้คุณกับพระเอกกำลังมีความสัมพันธ์ที่ดีที่สุด จู่ ๆ คุณจะใช้ผู้อำนวยการสถานีคนนั้นจริง ๆ เหรอ มันจะช่วยเพิ่มความคืบหน้าของภารกิจได้จริงหรือ?】
“ได้แน่นอน ภารกิจนี้มีอยู่แค่สองแนวทางเท่านั้น! แนวทางแรกคือทำให้กู้เยี่ยนโจวรักฉันจนหมดใจ ส่วนอีกแนวทางก็คือทำให้เหวินอี้หนิงไม่มีทางเข้ามาแทรกกลางความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับกู้เยี่ยนโจวได้ คราวนี้ก็ได้ผลสองต่อในคราวเดียวเลย!”
【ได้ผลสองต่อในคราวเดียวเหรอ? 008 ไม่เข้าใจ...】
“ลองคิดดูสิ ตั้งแต่ฉันกับกู้เยี่ยนโจวพัฒนาความสัมพันธ์กันมาจนถึงตอนนี้ ดูเหมือนใครเป็นฝ่ายพยายามมากกว่ากัน เขาหรือฉัน?”
【แน่นอนว่ากู้เยี่ยนโจว เขาเป็นฝ่ายตามจีบคุณก่อน】
“นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างโลกนี้กับโลกก่อน กู้เยี่ยนโจวไม่มีบาดแผลทางใจ เขาตามจีบฉันก็เพราะเพลิดเพลินกับกระบวนการช่วยเหลือฉันมากกว่า ตอนนี้เขาเพิ่งช่วยให้ฉันก้าวออกจากเงามืดในอดีตได้ และทำให้ฉันเปิดใจให้เขาอย่างหมดเปลือก มันก็เหมือนเขาใช้หยาดเหงื่อแรงกายของตัวเองรดน้ำดอกไม้หายากอันแสนบอบบาง... แต่ถ้าตอนดอกไม้บานสะพรั่งงดงามที่สุด จู่ ๆ ก็มีสัตว์ป่าเถื่อนตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาฉีกดอกไม้เป็นชิ้น ๆ คุณคิดว่าเขาจะรู้สึกยังไง?”