“คุณหนู ติดสิ่งนี้ไว้ทำไมคะ? ดูแล้ว...ไม่น่ามองเลย...”
หน้ากระจกแต่งตัว หลิวอวิ๋นมองฉู่เหยาที่ติดแถบตาสองชั้นไว้ ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดขึ้น
“ฉันตั้งใจแต่งตัวให้น่าเกลียดหน่อย ไม่อย่างนั้นถ้าครั้งนี้ฝ่าบาททรงอยากรับพระสนมเพิ่มขึ้นมาจริง ๆ จะไม่แย่หรือ? ด้วยความสามารถแค่น้อยนิดของท่านพ่อ ถ้าฉันถูกเลือกเข้าไปแล้วจะหวังพึ่งเขาได้หรือ?”
“แต่ถ้าครั้งนี้เป็นการเลือกคู่ให้เหล่าองค์ชายล่ะคะ?”
“อย่างนั้นก็ยิ่งไม่มีทางถึงตาเราอยู่แล้ว องค์ชายพวกนี้คนไหนบ้างที่ไม่อยากแต่งกับบุตรีของขุนนางผู้ใหญ่?”
ที่จริงความกังวลของฉู่เหยาไม่ได้ไร้มูล
แม้ว่างานเลี้ยงชมดอกไม้ครั้งนี้จะจัดขึ้นเพื่อเลือกเพื่อนร่วมศึกษาให้เหล่าองค์ชายและองค์หญิง แต่พระสนมหลายคนก็มีทั้งลูกชายและลูกสาว
ดังนั้นจึงมีการเลือกบุตรีของขุนนางผู้ใหญ่ไปเป็นเพื่อนร่วมศึกษาขององค์หญิงด้วย เพื่อให้ภายหลังพระราชทานสมรสได้สะดวก ให้นางเหล่านั้นเป็นพระชายาขององค์ชาย
ด้วยเหตุนี้ ในงานเลี้ยงชมดอกไม้ครั้งนี้ เมื่อจักรพรรดิทรงมองเจตนาของพระสนมหลายคนออก จึงแสร้งทำเป็นลุ่มหลงในความงาม แล้วรับบุตรีของขุนนางผู้ใหญ่หลายคนเข้าวังเป็นพระสนม
เมื่อเป็นเช่นนี้ ขุนนางผู้ใหญ่ที่เดิมทีเหล่าองค์ชายจะดึงมาเป็นพวก ก็กลายเป็นตระกูลฝ่ายพระมารดาไปในทันที ย่อมต้องวางแผนเพื่อบุตรีของตน ส่วนเหล่าองค์ชายและพระมารดาของพวกเขาก็ต้องเกิดความระแวงขึ้นมา จึงไม่อาจร่วมมือกับขุนนางเหล่านี้ได้อีก
แต่เพื่อไม่ให้ดูโจ่งแจ้งเกินไป จักรพรรดิจึงรับบุตรีของขุนนางชั้นผู้น้อยที่หน้าตางดงามอีกหลายคนเข้าวังด้วย
ฉู่เหยาไม่ได้คิดจะเป็นเบี้ยให้คนเหล่านี้ใช้ในการต่อสู้แย่งชิงอำนาจ
ดังนั้นคราวนี้เธอจำเป็นต้องแต่งตัวให้น่าเกลียดสักหน่อย
เพียงแต่ถ้าจะแต่งหน้า เปลี่ยนทรงคิ้ว ปัดแก้ม หรือวาดไฮไลต์กับเงา นอกจากจะยุ่งยากแล้ว ยังถูกคนอื่นจับสังเกตได้ง่าย