หากเป็นคนอื่นที่กังวลว่าจะถูกฮ่องเต้ทอดพระเนตรเช่นนี้ เซียวเหย่คงรู้สึกว่าน่าขันเป็นแน่
แต่เมื่อนึกถึงรูปโฉมของฉู่เหยา เขากลับรู้สึกว่าความกังวลนี้ไม่ได้ไร้เหตุผลเสียทีเดียว
ดังนั้นเมื่อท่านอ๋องรุ่นเล็กเสิ่นซิงฉือเห็นฉู่เหยาในงานเลี้ยงในวัง เขาก็ชะงักงันไปทันที
งานเลี้ยงวันนี้จัดขึ้นในสวนหลวง เป็นงานเลี้ยงที่แยกโต๊ะอาหาร โดยจัดวางเป็นโต๊ะดอกลิลลี่
กล่าวคือ ฮ่องเต้และพระชายาชั้นสูงประทับที่โต๊ะหลัก ส่วนสองข้างมีโต๊ะเล็กเรียงกันอยู่หลายแถว เนื่องจากการจัดวางเช่นนี้ดูคล้ายช่อดอกลิลลี่ จึงได้ชื่อนี้มา
ยิ่งไปกว่านั้น การจัดที่นั่งเช่นนี้ยังแบ่งชายหญิงออกจากกันได้พอดี ผู้ชายอยู่ซ้าย ผู้หญิงอยู่ขวา ส่วนพื้นที่ว่างตรงกลางก็สะดวกแก่การชมการขับร้องและร่ายรำ
เพียงแต่งานเลี้ยงชมดอกไม้วันนี้จัดขึ้นเพื่อคัดเลือกเพื่อนร่วมศึกษา บุตรธิดาของขุนนางที่มาร่วมงานจึงต้องแสดงความสามารถกัน ส่วนการขับร้องร่ายรำของคนในวังกลับเป็นเรื่องรอง
“วันนี้หลังจากได้พบเหล่าขุนนางแล้ว เรารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง บังเอิญว่าตอนนี้ดอกมะลิกำลังบานสะพรั่งพอดี วันนี้ก็ใช้ดอกมะลิเป็นหัวข้อ ไม่จำกัดรูปแบบ ให้เราได้เห็นว่าหนุ่มสาวผู้มีความสามารถในช่วงนี้จะเก่งกว่าคนรุ่นก่อนหรือไม่”
ฮ่องเต้ตรัสจบ เหล่าสตรีชั้นสูงและคุณชายที่นั่งอยู่ทั้งสองฝั่งก็หันมองซ้ายขวา พลางครุ่นคิดว่าจะใช้ความสามารถใดแสดงออกมา
“หม่อมฉันขอถวายบทกวีสักหนึ่งบท...”
“หม่อมฉันมีความสามารถไม่มากนัก พอรู้เรื่องดนตรีอยู่บ้าง...”
เหล่าสตรีชั้นสูงและคุณชายต่างงัดความสามารถทั้งหมดออกมาแสดงต่อหน้าฮ่องเต้ พระสนม องค์ชาย และองค์หญิงทั้งหลาย
ตรงกันข้าม ฉู่เหยากลับนั่งเงียบอยู่ในตำแหน่งที่ไม่สะดุดตาตลอดเวลา ไม่แสดงตัว แต่ก็ไม่เห็นวี่แววตื่นตระหนก