“เรียกเขาเข้ามา ได้แล้ว คุณถอยไปได้!”
“ผมขอตัวก่อน”
เฟิงเหิงยังมีบิดาอยู่ เพียงแต่บิดาชราภาพลงเรื่อย ๆ จนไม่สะดวกเดินทางไปไหนมาไหน จึงมอบหมายกิจการทั้งเล็กใหญ่ในบ้านให้เขาจัดการ ดังนั้นแม้เขาจะดูแลกิจการสำคัญของตระกูลเฟิ่งได้ แต่ก็ยังไม่ได้เป็นขุนนาง
เขาคำนับผู้ที่นั่งอยู่เบื้องบน แล้วจึงถอยออกไป
ตอนออกไป เขาบังเอิญพบเสิ่นซิงฉือที่หน้าประตูพอดี
เมื่อเสิ่นซิงฉือเห็นเขา สีหน้าก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ ภาพหญิงสาวในวันนั้นพลันผุดขึ้นมาในสมอง
เขาพยักหน้าให้เฟิงเหิง แล้วจึงก้าวเข้าไปในตำหนัก
“ขุนนางผู้น้อยถวายบังคมฝ่าบาท”
“ลุกขึ้น”
ฮ่องเต้ประทับอยู่บนตั่งในตำหนักข้าง แล้วตรัสถามว่า “วันนี้เจ้ามาด้วยเรื่องใด”
“วันนี้ผมมาเพราะเรื่องเพื่อนร่วมศึกษาที่ฝ่าบาทตรัสถึงเมื่อหลายวันก่อนพ่ะย่ะค่ะ”
“โอ้? เจ้ามีความคิดอะไรแล้วหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะ แต่ไหนแต่ไรมา การคัดเลือกเพื่อนร่วมศึกษาในวังล้วนให้เหล่าขุนนางเสนอชื่อ ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นบุตรหลานของขุนนางขั้นสามขึ้นไป แต่ผมเห็นว่าวิธีนี้ย่อมมีอคติได้ง่าย อีกทั้งในราชสำนักก็มีการแตกฝ่ายกันมาแต่เดิม เพียงกล่าวถึงเพื่อนร่วมศึกษาที่องค์หญิงเลือก ก็ล้วนเป็นคุณหนูในห้องหอ แล้วเหล่าขุนนางในราชสำนักจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกนางมีความประพฤติเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วตามที่เจ้าเห็น ควรทำอย่างไร”
“ผมเห็นว่าควรจัดงานเลี้ยงชมดอกไม้ในนามของพระชายาชั้นสูง เชิญบุตรชายและบุตรสาวโดยชอบด้วยกฎหมายของขุนนางขั้นห้าขึ้นไปเข้าวังร่วมงาน เพื่อทดสอบความประพฤติ ความรู้ความสามารถ และอุปนิสัยของพวกเขา จากนั้นให้เหล่าองค์ชายและองค์หญิงเลือกกันเอง แล้วให้ฝ่าบาทกับพระชายาชั้นสูงเป็นผู้ตัดสิน น่าจะเหมาะสมกว่าพ่ะย่ะค่ะ”
ในยุคนี้ของต้าจิ้งยังไม่มีรัชทายาท ตอนเกิดการรัฐประหารในวัง ท่านอ๋องรุ่นเล็กเพิ่งอายุครบหนึ่งขวบ ย่อมไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลัง