วันรุ่งขึ้น
ฉู่เหยาพาสาวใช้เดินไปตามทางมุ่งหน้าสู่ฝั่งตะวันตกของพระราชวัง เพื่อนำขนมไปให้เซวียหลิน
“คุณหนู พวกเราบุ่มบ่ามไปโรงลับซีฉางแบบนี้ ถ้าผู้บัญชาการเซวียไม่ว่างพบพวกเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ?”
“กลัวอะไรล่ะ แค่แสดงน้ำใจก็พอแล้ว! ตอนที่ฉันเข้าวังครั้งแรก ก็ได้ผู้บัญชาการเซวียช่วยชี้แนะไว้มาก แต่ก่อนหน้านี้ฉันยังเป็นแค่เพื่อนร่วมศึกษา ไม่สะดวกจะออกจากข้างกายเจ้าหญิงไปเดินเล่นในวังตามใจชอบ ตอนนี้ฉันเป็นท่านหญิงแล้ว ย่อมต้องไปเยี่ยมเขาด้วยตัวเองสิ! ไม่อย่างนั้นเขาคงคิดว่าฉันได้ดีแล้วก็ลืมเขาไปเสียแล้ว!”
คำพูดของฉู่เหยานี้ หากจะว่าไปแล้ว ไม่ได้พูดให้สาวใช้ฟัง แต่พูดให้คนของโรงลับซีฉางฟังต่างหาก
ในฐานะหน่วยข่าวกรองที่ใหญ่ที่สุดในยุคโบราณ จำนวนคนของโรงลับซีฉางมีมากกว่าสำนักตงฉ่างถึงเท่าตัว ทั่วทั้งพระราชวังล้วนมีสายตาของพวกเขาอยู่ทุกแห่ง
เมื่อสายตาเหล่านั้นได้ยิน ก็เท่ากับว่าเซวียหลินได้ยินด้วย
พูดได้เลยว่า คำพูดบางอย่างหากพูดต่อหน้าอาจฟังดูเสแสร้ง แต่ปล่อยให้คนเหล่านี้แอบได้ยินกลับให้ผลดีกว่าเสียอีก
แน่นอนว่า การที่ฉู่เหยานำของกินมาให้ครั้งนี้ ไม่ได้มีจุดประสงค์แค่เอาใจเซวียหลินเท่านั้น
ช่วงนี้เธอวางท่าผยองในฮงเหวินกวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็เพื่อยั่วให้คนที่ไม่ชอบหน้าเธอลงมือ
แต่เธอก็ไม่ใช่ผู้รู้ทุกสิ่ง ถึงจะรู้ว่ามีคนบางกลุ่มอดทนไม่ไหวแล้ว ก็ไม่มีทางรู้ได้ว่าพวกเขาจะใช้เล่ห์กลอะไรโดยเฉพาะ
ถึง 008 จะคอยตรวจตราได้ว่ามีคนร้ายอยู่รอบตัวเธอหรือไม่ แต่คนพวกนั้นก็คงไม่โง่ถึงขั้นมาคุยกันว่าจะจัดการเธออย่างไรต่อหน้าเธอ