“แต่ฉู่เหยาเป็นคนเอาแต่ใจอยู่แล้ว ตอนนี้มีเจ้าหญิงคอยหนุนหลัง เกรงว่าต่อไปคงยิ่งเล่นงานคุณ...”
“ท่านแม่คิดผิดแล้วค่ะ วังหลวงเป็นสถานที่แบบไหนกัน จะปล่อยให้เธอทำตัวตามใจชอบได้อย่างไร อีกอย่าง ลูกสาวก็รักษากฎระเบียบและรู้จักมารยาทมาโดยตลอด หากได้เป็นเพื่อนร่วมศึกษา ย่อมทำได้ดีกว่าเธอแน่นอนค่ะ”
“แม่แค่กลัวว่าพวกองค์ชายในวังจะแย่งชิงกัน สุดท้ายคนที่เดือดร้อนก็คงเป็นพวกเด็กตัวเล็ก ๆ อย่างเรา”
ฉู่อวี๋ได้ยินดังนั้นก็กล่าวว่า “ท่านแม่วางใจเถอะค่ะ ลูกสาวไม่ได้ทะเยอทะยานถึงเพียงนั้น การเป็นคู่ปรับกันก็ต้องสมน้ำสมเนื้อ คนที่จะต่อกรกับเจ้าหญิงฟู่คางได้ มารดาผู้ให้กำเนิดคงมีฐานะไม่สูงนัก ส่วนคนที่มารดาผู้ให้กำเนิดมีฐานะสูง ก็ไม่มีทางเลือกคุณหนูบุตรสาวขุนนางขั้นสี่อย่างลูกไปเป็นเพื่อนร่วมศึกษา เพียงเพื่อทำให้เจ้าหญิงฟู่คางขุ่นเคืองหรอกค่ะ”
“แล้วคุณมีแผนอย่างไร?”
“ลูกสาวคิดว่า การได้เป็นเพื่อนร่วมศึกษาของเจ้าหญิงก็ไม่ได้ทำให้ได้เป็นขุนนาง อย่างมากก็แค่ช่วยให้การหาคู่ครองง่ายขึ้นเท่านั้น ตอนนี้ฉู่เหยาวางอำนาจบาตรใหญ่เช่นนี้ ลูกสาวก็อยากให้คนอื่นเห็นว่าลูกสาวไม่เหมือนเธอ เป็นคนรู้หนังสือ มีเหตุผล สง่างามและสุขุมเรียบร้อยที่สุด ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะคิดว่าตระกูลฉู่มีธรรมเนียมครอบครัวไม่ดี แล้วพลอยส่งผลต่อการหาคู่ครองของลูกสาวไปด้วย”
นางบำเรอฉินได้ฟังก็รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า “เป็นแม่ที่ทำให้คุณลำบากแท้ ๆ หากสินเดิมของคุณมีมากมายเหมือนฉู่เหยา จะต้องกลัวว่าจะหาคู่ครองดี ๆ ไม่ได้อีกหรือ?”