ฉู่เหยาลุกขึ้นยืน ขณะที่ผู้อาวุโสเซี่ยเดินนำอยู่ข้างหน้า เธอก็แอบถลึงตาใส่เสิ่นซิงฉือหนึ่งที
เสิ่นซิงฉือทั้งรู้สึกผิดและอยากรู้ว่าฉู่เหยาเขียนอะไรลงในกระดาษแผ่นนั้น จึงรีบเดินตามออกไป
แต่พอออกมาแล้ว ผู้อาวุโสเซี่ยกลับไม่ได้ส่งกระดาษให้เขา กลับตำหนิว่า “ฮงเหวินกวนเป็นสถานที่อ่านหนังสือ พวกคุณสองคนก็ควรตั้งใจเรียน เรื่องแบบนี้อย่าให้เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง”
เสิ่นซิงฉือกับฉู่เหยาพลันเหมือนนักเรียนประถมที่ถูกคุณครูฝ่ายปกครองอบรม ทั้งคู่ก้มหน้ารับคำ
ตอนนั้นผู้อาวุโสเซี่ยกล่าวต่อว่า “ชายหญิงย่อมมีความแตกต่าง แม้พวกคุณทั้งสองจะยังอายุน้อย แต่ก็ถึงวัยที่พูดคุยเรื่องการหมั้นหมายกันได้แล้ว จะทำอะไรก็ต้องสุขุมให้มากขึ้น ไม่อย่างนั้นหากมีคนเอาไปพูดต่อจนพวกคุณถูกครหาว่าลอบส่งของให้กัน ท่านอ๋องรุ่นเล็กย่อมไม่กลัวอะไร แต่ก็ควรคำนึงถึงชื่อเสียงของหญิงสาวอย่างเธอด้วย”
พอได้ยินเช่นนั้น เสิ่นซิงฉือก็ก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม เห็นได้ชัดว่าเขาจำคำพูดของผู้อาวุโสเซี่ยใส่ใจแล้ว
“ผู้อาวุโสเซี่ย เรื่องนี้เป็นความผิดของผมเอง อย่าโทษคุณหนูฉู่เลยครับ”
แต่ผู้อาวุโสเซี่ยไม่ได้ตอบรับคำพูดนั้น เพียงกล่าวว่า “ท่านอ๋องรุ่นเล็กกลับไปก่อนเถอะ ฉันมีเรื่องจะพูดกับคุณหนูฉู่ตามลำพังสักสองสามคำ”
“แต่...”
เสิ่นซิงฉือเงยหน้าขึ้น สบตาผู้อาวุโสเซี่ย เห็นว่าอีกฝ่ายดูไม่เหมือนจะตั้งใจตำหนิใคร แต่ท่าทีกลับหนักแน่นมาก เขาจึงกลืนคำพูดที่กำลังจะหลุดจากปากลงไป แล้วเดินจากไปพลางหันกลับมามองเป็นระยะ
เมื่อเขากลับเข้าไปในหอเรียนแล้ว ผู้อาวุโสเซี่ยจึงหยิบกระดาษที่เก็บได้ออกมาจากแขนเสื้อ แล้วถามว่า “ข้อความบนนี้เป็นความจริงทั้งหมดหรือเปล่า”