“พูดเหลวไหลน่า!”
พ่อของฉู่เหยากลอกตาอย่างอดไม่ได้ “เมืองเล็ก ๆ อย่างบ้านเรานี่ ต่อให้ผมอยากก่อคดี ยังหาที่ที่ไม่มีคนรู้จักไม่เจอเลย! ไม่แน่ว่าจะเป็นผู้ก่อการร้ายหนีมาทางนี้ก็ได้……”
“ตายแล้ว! แล้วทำไมเฮลิคอปเตอร์ถึงต้องมาจอดที่บ้านเราพอดีด้วยล่ะ?” แม่ฉู่มองสวนผักหลังบ้านอย่างหวาดระแวง “บ้านเราก็ไม่มีที่ซ่อนคนเสียหน่อย……”
ขณะที่เธอกำลังสงสัย สามีก็ตบแขนเธอเบา ๆ “รีบดูสิ คนที่ลงมาสวมสูท ไม่ใช่ชุดทหาร!”
กู้เยี่ยนโจวลงจากเฮลิคอปเตอร์ ก็เห็นคู่สามีภรรยาวัยกลางคนยืนอยู่ตรงหน้าต่างบ้านชั้นเดียวในลานเล็ก ๆ มองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ ราวกับกำลังยืนยันอะไรบางอย่าง
“เอ๊ะ……ทำไมฉันรู้สึกว่าคนนี้หน้าคุ้น ๆ นะ?”
แม่ฉู่เปิดอัลบั้มรูปในโทรศัพท์ แล้วยื่นให้สามีดู “คุณดูสิ เขาใช่คนในรูปถ่ายที่เหยาเหยาส่งมาให้ฉันหรือเปล่า? ก่อนหน้านี้ฉันถามว่าอยู่ข้างนอกคนเดียวแล้วฉลองวันเกิดยังไง เธอก็ส่งรูปนี้มาให้ ในรูปมีคนกินบาร์บีคิวกันอยู่บนชายหาดตั้งหลายคน! ผู้ชายที่นั่งข้างเธอคนนั้นไม่ใช่คนนี้หรอกเหรอ?”
“เหยาเหยาไปหาเพื่อนจากที่ไหนกันนะ? แถมยังมีเครื่องบินอีก……”
ไม่ใช่แค่พ่อของฉู่เหยาที่สงสัย เพื่อนบ้านละแวกนั้นต่างก็พากันงุนงง
เพื่อนบ้านที่อยู่ลานข้าง ๆ ได้ยินเสียงดังสนั่น จึงวิ่งออกมาดู พอเห็นเฮลิคอปเตอร์จอดอยู่ในลานบ้านตระกูลฉู่ ก็รีบวิ่งกลับเข้าไปเรียกคนในบ้านออกมาทันที
“พ่อเด็ก รีบมาดูเร็ว! บ้านตระกูลฉู่มีเครื่องบินจอดอยู่ในลาน!”
“ทั้งวันเอาแต่พูดจาเหลวไหล บ้านตระกูลฉู่จะมีเครื่องบินได้ยังไง—”