กู้เยี่ยนโจวมองฉู่เหยาที่กำลังงอแงเช่นนี้ แล้วพูดอย่างจนใจว่า “คุณคิดว่าฉันจะเอาเรื่องเงินหลายแสนมาถือโทษคุณหรือไง?”
“คุณยังจะพูดอีก!” ฉู่เหยากระทืบเท้า ยื่นมือไปผลักอกกู้เยี่ยนโจวแล้วพูดอย่างไร้เหตุผลว่า “คุณคิดว่าการแกล้งฉันสนุกมากหรือไง? ไปเลย! ฉันไม่อยากอยู่กับคนที่ดูถูกฉันหรอก!”
กู้เยี่ยนโจว “……”
ทั้งที่เจ้าหญิงช่างงอแงคนนี้เป็นฝ่ายหลอกเขาก่อนแท้ ๆ ทำไมสุดท้ายกลับกลายเป็นความผิดของเขาไปได้ทุกที?
แต่กว่าฉู่เหยาจะมีอาการดีขึ้นสักหน่อย กู้เยี่ยนโจวจะทำใจพูดหลักการเหตุผลพวกนั้นกับเธอได้อย่างไร?
ถ้าพูดกันรู้เรื่องจริง ๆ เขาก็คงต้องกลับไปเป็นโสดอีกครั้งแล้ว
“ที่รัก ฉันไม่ได้ดูถูกคุณ ฉันปรึกษาหมอจิตเวชมาแล้ว อาการของคุณเป็นบาดแผลทางจิตใจ ฉันกลัวว่าคุณจะไปหลอกคนอื่นแล้วก่อเรื่องยุ่งยาก เลยไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกมาตรง ๆ”
ฉู่เหยาได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าแดงก่ำพลางพูดว่า “อะไรนะ? คุณยังไปบอกคนอื่นด้วย! คุณทำแบบนี้ได้ยังไง? ฉันไม่คุยกับคุณอีกแล้ว!”
กู้เยี่ยนโจวรีบกอดเธอไว้ แล้วปลอบเสียงเบาว่า “หมอจิตเวชไม่เปิดเผยความลับของผู้ป่วยหรอก อีกอย่าง เรื่องนี้ก็โทษคุณไม่ได้ คนที่รู้ก็มีแต่จะเห็นใจคุณ”
“จริงเหรอ?”
สีหน้าของฉู่เหยาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังพูดต่อว่า “ตอนนี้คุณชอบฉันถึงได้พูดแบบนี้ พอเราแต่งงานกันแล้วทะเลาะกัน คุณก็จะเอาเรื่องนี้มาทิ่มแทงแผลใจฉัน… คู่สามีภรรยาแถวนี้ทะเลาะกันก็เป็นแบบนี้แหละ…”
“อ้อ ดูเหมือนเหยาเหยาจะเคยจินตนาการถึงการเป็นสามีภรรยากับฉันในอนาคตแล้วสินะ”