“ฉัน……” ฉู่เหยาหน้าแดง ขนตาสั่นไหว ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “ฉันอยากให้รางวัลคุณนี่นา……”
ลมหายใจของกู้เยี่ยนโจวหนักขึ้น เขาถามเสียงแหบพร่าว่า “ในที่สุดเบบี๋ก็เตรียมใจพร้อมแล้วเหรอ?”
เขาไม่อยากเข้าใจผิดจนทำให้เจ้าหญิงช่างงอแงคนนี้ตกใจ
“อืม”
ฉู่เหยาขานรับเบา ๆ วินาทีถัดมาก็ถูกอุ้มขึ้นมา
กู้เยี่ยนโจวเหมือนหนุ่มน้อยเลือดร้อน รีบร้อนก้มลงจูบเธอ
ฉู่เหยาถูกวางลงบนเตียงอย่างสะลึมสะลือ จากนั้นก็เห็นกู้เยี่ยนโจวยกมือถอดเสื้อเชิ้ต เผยให้เห็นกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน
เพดานห้องค่อย ๆ หายไปจากสายตาของฉู่เหยา สิ่งที่เข้ามาแทนคือไหล่กว้างและแผงอกของใครบางคน
กู้เยี่ยนโจวอดกลั้นอย่างยากลำบาก เหงื่อบาง ๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก
“เบบี๋ ผ่อนคลายนะ……”
แต่ฉู่เหยากลับหางตาแดงก่ำ ผลักเขาอย่างโมโห
เจ้าหญิงช่างงอแงคนนี้ไม่ยอมทนเจ็บแม้แต่น้อย กู้เยี่ยนโจวจึงทำได้แค่ข่มใจอดทนอยู่ฝ่ายเดียว
โชคดีที่ไม่นานนัก เด็กน้อยอ้อนแอ้นก็เกาะอยู่บนตัวเขา ส่งเสียงหวานออดอ้อนให้เขาปรนนิบัติ
กู้เยี่ยนโจวยินดีทำให้เธอทุกอย่าง
ในห้องนอนใหญ่เต็มไปด้วยร่องรอยความใกล้ชิดของทั้งคู่
คนที่เพิ่งได้ลิ้มรสความรักเป็นครั้งแรกหิวกระหายราวกับสัตว์ป่า กินเค้กชิ้นน้อยนุ่มนิ่มหอมหวานอย่างเอร็ดอร่อย
……
วันรุ่งขึ้น
พอฉู่เหยาตื่นขึ้นมาตอนเช้า ก็รู้สึกว่ามีแขนพาดอยู่บนเอว รั้งเธอไว้ในอ้อมกอดอย่างถือสิทธิ์
เธอเพิ่งขยับตัวนิดเดียว กู้เยี่ยนโจวก็ลืมตาขึ้นทันที