คงเป็นผ้าเช็ดหน้าที่ฉู่เหยาพกติดตัวมา เมื่อครู่ตอนช่วยเขาทายา เธอคงวางไว้ตรงนี้ตามสะดวก พอเดินออกไปก็ลืมหยิบไป
ของสิ่งนี้เป็นของใช้ส่วนตัวของหญิงสาว พอเซียวเหย่หยิบขึ้นมา ก็คิดจะตามออกไปคืนให้
แต่พอแง้มประตูออกเพียงนิดเดียว เขาก็เห็นเด็กชายรับใช้วัยรุ่นหลายคนถือชามใบลึกคนละใบ ยิ้มแย้มเดินกลับมา
เซียวเหย่จึงต้องปิดประตูลงอีกครั้ง และพักเรื่องเอาผ้าเช็ดหน้าไปคืนไว้ก่อน
เพราะเมื่อครู่สาวใช้จากเรือนในมาบอกให้ทุกคนไปกินของว่างที่ห้องครัวเล็ก
ตอนนี้เด็กชายรับใช้เหล่านี้กลับมาแล้ว สาวใช้จากเรือนในก็คงกำลังวุ่นวายอยู่กับการรับใช้คุณหนูใหญ่
เดิมทีเรื่องที่ฉู่เหยามาห้องเขามีเพียงฟ้าดินที่รู้ หากจู่ ๆ ผู้ชายอย่างเขาวิ่งไปคืนผ้าเช็ดหน้าให้ กลับอาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าฉู่เหยากับเขามีอะไรต่อกัน
ชื่อเสียงของเขาไม่สำคัญ แต่ฉู่เหยาเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ ชื่อเสียงย่อมสำคัญ
เซียวเหย่คิดถึงตรงนี้ ก็หยิบกล่องผ้าแพรใต้หมอนออกมา แล้วใส่ผ้าเช็ดหน้าลงไป
ในกล่องผ้าแพรนั้นนอกจากผ้าเช็ดหน้า ยังมีเดือยทองห้อยผมหนึ่งชิ้น ซึ่งเป็นชิ้นที่ฉู่เหยาเคยมอบให้เขา
ตามเหตุผลแล้ว เพื่อความปลอดภัย แม้เขาจะไม่ได้ขัดสนเงินทอง ก็ควรนำเดือยทองชิ้นนี้ไปจำนำเสีย จะได้ไม่เกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นภายหลัง
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด วันนั้นพอไปถึงโรงรับจำนำ เขากลับเหมือนถูกผีสิง ไม่ยอมก้าวเข้าไป
กลับเก็บเดือยทองชิ้นนี้ไว้กับตัวโดยไม่บอกใครจนถึงตอนนี้
เซียวเหย่จ้องเดือยทองในกล่องผ้าแพรที่เปิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกเพียงว่าใจยุ่งเหยิงไปหมด
ที่จริงหากอยากไม่ให้มีอะไรค้างคา ของสองชิ้นนี้จัดการได้ง่ายมาก ชิ้นหนึ่งนำไปจำนำ อีกชิ้นก็เผาทิ้งเสีย