เมื่อเห็นเช่นนั้น เสิ่นจวินเหยียนก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “พี่ลู่ อย่าไปฟังเธอพูดเหลวไหลเลย เธอไม่รู้อะไรสักอย่าง!”
พูดพลางดึงสวี่เอินโยวมายืนข้างกาย แล้วตำหนิว่า “ยังไม่รีบขอโทษพี่ลู่อีก!”
สวี่เอินโยวทำท่าทางลนลาน ก่อนจะพูดอย่างกระวนกระวาย “รุ่นพี่ลู่ ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ? ฉันไม่รู้ว่าฉู่เหยาเธอ...”
จู่ ๆ ฉู่เหยาก็แค่นหัวเราะ แล้วหันไปถามเสิ่นจวินเหยียนว่า “เธอถามฉัน แล้วทำไมพวกคุณถึงไปขอโทษลู่ซีเหนียนล่ะ?”
เสิ่นจวินเหยียนชะงักไป มองสีหน้าของลู่ซีเหนียนแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบพูดว่า “เปล่า ๆ เมื่อกี้ฉันแค่กลัวพี่ลู่เข้าใจผิด คิดว่าคนอื่นพูดว่าเขาไม่ยุติธรรม... เลยลืมบอกให้โย่วโย่วขอโทษเธอไปชั่วขณะ...”
สวี่เอินโยวเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ จึงเดินไปตรงหน้าฉู่เหยา แล้วพูดด้วยสีหน้าขลาดกลัว “ขอโทษนะ ฉู่เหยา ฉันไม่ควรพูดถึงเรื่องนี้เลย เธออย่าเข้าใจผิดนะ...”
“ไม่มีอะไรที่ควรหรือไม่ควรพูดหรอก ในเมื่อเธอสงสัย ฉันก็บอกได้ว่าฉันไม่ได้เข้าสอบคัดเลือกของชมรมลงทุน แต่ฉันก็มีเรื่องอยากถามเธอเหมือนกัน เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเข้าชมรมลงทุนได้โดยไม่ต้องสอบ?”
สวี่เอินโยวเผลอมองลู่ซีเหนียน ก่อนจะหลบสายตาแล้วส่ายหน้าอย่างลำบากใจ “ฉันไม่รู้ ฉู่เหยา เพื่อความสามัคคีในชมรม เราอย่าพูดเรื่องนี้กันต่อเลยได้ไหม?”
“ทำไมถึงพูดต่อไม่ได้? การพูดค้างไว้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำที่สุด มีอะไรก็คุยกันให้ชัดเจนดีกว่า”
ฉู่เหยากอดอก มองท่าทาง “รู้จักกาลเทศะ” ของสวี่เอินโยว แล้วกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ในเมื่อเธอไม่อยากตอบ งั้นฉันตอบเองก็ได้ เพราะลู่ซีเหนียนเป็นคนเชิญฉันเข้าชมรมลงทุน ไม่ใช่ฉันไปขอร้องให้เขารับฉันเข้าไป ในเมื่อฉันเป็นฝ่ายได้รับคำเชิญ ก็ไม่มีหน้าที่ต้องผ่านการทดสอบอะไรทั้งนั้น ทีนี้เข้าใจหรือยัง?”