ในเวลาเดียวกัน ใต้หอพัก
สวี่เอินโยวมองดอกกุหลาบกับเทียนที่จัดเรียงเป็นรูปหัวใจ รู้สึกเพียงว่าตัวเองกลายเป็นตัวตลกในสายตาคนทั้งมหาวิทยาลัย
เสิ่นจวินเหยียนไม่ได้เตรียมของขวัญให้เธอเสียทีเดียว แต่ของขวัญที่เขาเตรียมไว้ก็เป็นเพียงสร้อยคอรุ่นพื้นฐานของแวนคลีฟแอนด์อาร์เปลส์ ดีไซน์เปลือกหอยมุกเป็นรูปผีเสื้อ ประดับเพชรเม็ดเล็กไม่กี่เม็ด ซื้อได้ในราคาไม่กี่หมื่นหยวน
หากจัดฉากและของขวัญในวันนี้ขึ้นในมหาวิทยาลัยรัฐทั่วไป แน่นอนว่าคงนับเป็นพิธีสารภาพรักที่ยิ่งใหญ่
แต่ที่สถาบันหวยจิ่น นี่คือการหยามเกียรติกันอย่างสิ้นเชิง
เพราะทรัพย์สินของตระกูลเสิ่นมีมูลค่ากว่าล้านล้านหยวน หากเสิ่นจวินเหยียนตั้งใจตามจีบผู้หญิงสักคน ต่อให้ต้องซื้อเครื่องประดับราคาหลายล้านหยวน เขาก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ต่อให้ไม่ได้คบหากัน แค่ซื้อของขวัญวันเกิดให้คนรุ่นเดียวกันในตระกูลที่สนิทสนมกัน อย่างน้อยราคาก็ไม่มีทางต่ำกว่าหลายแสนหยวน
แต่ตอนสารภาพรัก เขากลับให้สร้อยคอรุ่นพื้นฐานราคาไม่กี่หมื่นหยวนแก่สวี่เอินโยว
สวี่เอินโยวเคยได้รับเครื่องประดับที่แพงกว่านี้หรือไม่ ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
ประเด็นคือเสิ่นจวินเหยียนไม่ได้ขัดสนเงินทอง และของขวัญชิ้นนี้ก็ไม่ใช่ของที่เขาเลือกอย่างพิถีพิถันหรือทำขึ้นด้วยมือตัวเอง
การกระทำนี้ไม่ต่างอะไรกับการบอกทุกคนว่า ในสายตาของเขา สวี่เอินโยวคู่ควรกับการถูกปฏิบัติเช่นนี้เท่านั้น
แถมสวี่เอินโยวยังสร้างภาพลักษณ์ในมหาวิทยาลัยว่าเป็นคนที่มองเงินทองไร้ค่า จึงไม่มีทางตำหนิสิ่งที่เสิ่นจวินเหยียนทำได้