เพราะตอนเจอกันครั้งก่อน ใบหน้าของฉู่เหยายังกลมป้อม ดูเด็กเป็นพิเศษ ในสายตาของหลี่ฉงโจว เธอจึงเป็นเด็กน้อยน่ารักคนหนึ่ง
วันนี้พอได้พบกันอีกครั้ง หลี่ฉงโจวกลับนึกไม่ถึงว่าฉู่เหยาจะเป็นเด็กสาวคนเดียวกับวันนั้น
จนกระทั่งเมื่อครู่ฉู่เหยาแสดงท่าทีรู้จักวางตัวเกินคาด ทำให้เขาประทับใจ ใบหน้าของทั้งสองช่วงเวลาจึงค่อยซ้อนทับกันขึ้นมาในความทรงจำ
ดูท่าว่ามิตรภาพระหว่างเด็กสาวคนนี้กับหลานชายของเขาจะยืนยาวไม่น้อย
แต่เธอรู้จักวางขอบเขตชัดเจนขนาดนี้ จะเป็นเพื่อนกับอาเหิงได้ตลอดก็ไม่แปลกเท่าไร
ที่น่าแปลกกว่าคือ เมื่อครู่เจ้าหนุ่มพวกนั้นดูเป็นห่วงเธอกันมาก
ท่าทางราวกับกลัวว่าเธอจะไปทำให้เขาขุ่นเคืองเข้า
เด็กสาวที่ทั้งหน้าตาดีและเล่นกีฬาเก่งอาจมีไม่มาก แต่ก็ไม่ได้หายากเป็นพิเศษ
เขาแค่ค่อนข้างสงสัยว่าเด็กสาวคนนี้มีอะไรพิเศษกันแน่
ตอนนั้นเอง ลูกน้องคนหนึ่งของหลี่ฉงโจวก็ถามขึ้นว่า “พลตรี ช่วงบ่ายที่นี่มีเกมยิงปืนเสมือน คุณอยากไปเล่นไหมครับ?”
ลูกน้องอีกคนได้ยินก็หัวเราะทันที “ทำไมไม่พูดไปเลยว่าจะเอาปืนใหญ่มายิงยุงล่ะ? เกมเด็กเล่นแบบนี้ ถ้าพลตรีไปจริง คนอื่นก็หมดสนุกกันพอดี!”
“ผมก็คิดว่าคนละหลายพันทั้งนั้น ไม่เล่นก็เสียเที่ยวสิครับ! ไหน ๆ ก็มาแล้ว! อีกอย่าง เมื่อกี้หลานชายของพลตรีพาเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งมาด้วยไม่ใช่เหรอ? ผมว่าบ่ายนี้พวกเขาต้องลงเล่นแน่ ถึงตอนนั้นก็ให้เด็ก ๆ เห็นกันไปเลยว่าทหารตัวจริงเขาเล่นกันยังไง!”