คำพูดของสวี่เจ๋อเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น
ถึงอย่างไร ก่อนหน้านี้ในแวดวงเพื่อนของสวี่เอินโยวก็แทบไม่มีรูปถ่ายคู่กับฉู่เหยา ต่อให้เธอเคยลงรูปจริง เขาก็ไม่มีทางจำฉู่เหยาในตอนนี้ได้จากภาพเก่า ๆ
แต่ข้ออ้างนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะใช้รับมือกับเพื่อนร่วมห้องที่เคยเจอสวี่เอินโยวแค่ครั้งสองครั้ง
เป็นไปตามคาด พอเขาพูดจบ ความสนใจของเพื่อนร่วมห้องหลายคนก็ถูกเบี่ยงเบนไปทันที
“โย่วโย่วเหรอ? ก็ลูกพี่ลูกน้องคนสวยของนายใช่ไหม! ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งตอนเราแข่งบาสกับมหาวิทยาลัยอื่น เธอเคยเอาน้ำมาให้ด้วยนี่!”
“น้องสาวนายต้องเป็นดาวมหาวิทยาลัยแน่ ๆ เลยใช่ไหม? เธอเรียนที่ไหน แล้วไปเป็นเพื่อนกับคุณหนูตระกูลร่ำรวยแบบนั้นได้ยังไง?”
อันที่จริง ระหว่างที่สวี่เจ๋อคอยสนใจฉู่เหยา เพื่อนร่วมห้องหลายคนก็แอบมองเธอไม่วางตาเหมือนกัน
แต่พวกเขาต่างรู้ฐานะตัวเองดี พอเห็นแวบเดียวก็รู้ว่าเสื้อผ้าที่ฉู่เหยาสวมราคาแพงมาก ทั้งยังเดินอยู่กับคุณชายร่ำรวยกลุ่มหนึ่ง ความกระตือรือร้นที่มีต่อสาวสวยก็พลันลดฮวบ
ถึงอย่างไร ถ้าสวยแต่ไม่มีเงินก็ยังพอจีบได้ แต่ถ้าสวยและรวยด้วย ความท้าทายก็พุ่งสูงขึ้นทันตา
นอกจากหนุ่มหล่อที่หวังจะสบายไปได้อีกหลายสิบปีแล้ว คนธรรมดาคงไม่มีความกล้าไปจีบสาวสวยระดับนี้แน่
วันนี้สวี่เจ๋อมีจุดประสงค์ของตัวเอง แน่นอนว่าเขาย่อมบอกไม่ได้ว่ารู้อยู่ก่อนแล้วว่าฉู่เหยาเป็นเด็กกำพร้า จึงยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วกล่าวว่า “ตอนนี้เธอเรียนอยู่ที่สถาบันหวยจิ่น ที่นั่นมีลูกหลานคนรวยเยอะจริง ๆ คนเมื่อกี้อาจเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอก็ได้!”
“อย่างนั้นก็ดีเลย! ยังไงไปตั้งแคมป์กัน คนยิ่งเยอะก็ยิ่งสนุก ฝั่งเราก็ไม่มีผู้หญิงพอดี เดี๋ยวไปทักทายกันดีกว่า ฉันเดาว่าพวกเขามาก็คงเล่นเกมยิงปืนเสมือนเหมือนกัน กลุ่มเล่นกลางแจ้งต้องมี 15 คนถึงจะตั้งทีมได้ เราชวนพวกเขามารวมทีมพาสาว ๆ ไปเล่นด้วยกันดีกว่า สนุกกว่าเล่นกับคนแปลกหน้าเยอะ!”