เสียงของเฉียวอี้มั่วแผ่วเบาราวกับจะขาดใจ ลมหายใจของเขาบดขยี้เธอราวกับสัตว์ร้ายกำลังเขมือบนกกระจอก
ผู้ชายคนนี้ออกเสียงจีนได้มาตรฐานขนาดนี้ได้ยังไง?
หรือว่าเขาเป็นเลือดผสมเอเชียกับยุโรป? แม่เป็นคนจีน?
แต่แสงไฟมันสลัวเกินไป แถมผู้ชายคนนั้นยังยืนบังแสง เฉียวอี้มั่วเลยมองหน้าเขาไม่ชัด...
ซือเฉิงหมิงเซิ่งเขย่าเศษขี้บุหรี่ทิ้ง เสียงทุ้มต่ำอย่างเกียจคร้าน: "เมื่อกี้ดูหรือยัง?"
"อะไรเหรอ?" เฉียวอี้มั่วยังไม่ทันตั้งตัว
"..." สายตาเย็นชาจ้องมองเธอ
"ดูแล้ว..."
"เรียนรู้แล้วหรือยัง?"
"..."
จะให้เรียนยังไง?
ให้เรียนแบบผู้หญิงเมื่อกี้ที่ร้องเสียงหลงแบบนั้นเหรอ? เธอไม่บ้า ไม่ทำแบบนั้นได้ยังไง แถมยังไม่กล้าอายอีก...
หญิงสาวรู้สึกผิดจนเหงื่อท่วมตัว พยายามนึกย้อนไปว่าผู้หญิงคนนั้นเริ่มต้นยังไงนะ?
แย่แล้ว สายตาเธอพร่ามัว แถมยังมีม่านโปร่งบังอีก จะไปมองเห็นอะไรได้ยังไง!
แต่ฟังจากเสียงก็รู้ว่าพวกเขากำลังมีอะไรกันอยู่! แถมยังทำรุนแรงมากด้วย!
"..." เขามองลงมาอย่างเย็นชา
"เรียนได้แล้ว..." ช่างเถอะ ร้องตกลงไปก่อน!
"งั้นเริ่มได้เลย"
"หา? คุณไม่พักก่อนเหรอคะ? เมื่อกี้คงเหนื่อยมากใช่มั้ย ฉันไปเอาน้ำให้คุณอีกแก้วนะ"
เฉียวอี้มั่วประหม่าจนฟันสั่น ตอนแรกเธออยากบอกว่าเธอ regret แล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่มีทางให้ถอยแล้ว...
"ฉันต้องการตอนนี้" น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือกจนซึมเข้าสู่กระดูกเธอ
"งั้น...ก็ได้...ขอเวลาสักครู่ ฉันขอลองคิดก่อน...อื้มมม..."
ยาตอนนี้ไม่เพียงแต่เธอจะไม่ได้กิน แต่กลับโดนเขากินซะได้ ไม่รู้ว่าคนต่างชาติกินยาจีนเข้าไปแล้วจะเป็นยังไง ถ้าเกิดมีปัญหาขึ้นมา เธอตายอยู่กลางป่ากลางเขาที่ไหนไม่มีใครรู้!
ตอนนี้เธอเหลือแต่ยาที่ไอเบิร์ตให้ไว้ เธอจำเป็นต้องกินมัน!
เห็นเขาไม่ได้สนใจเธอ เฉียวอี้มั่วอาศัยจังหวะที่สายตาคล่องแคล่วกว่าคนทั่วไป โยนยาเม็ดที่ไอเบิร์ตให้เข้าปากทันที——
ซือเฉิงหมิงเซิ่งเก็บรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นไว้ในสายตาหมด เขาหันไปดับบุหรี่ที่ยังไม่ทันหมดลงในที่เขี่ยบุหรี่
"แอบกินอะไรอีก?"
เฉียวอี้มั่วไม่ตอบ รีบกลืนยาลงคอ แต่ฝ่ามืออุ่นขนาดใหญ่ก็คว้าคางเธอไว้ได้ทัน
"อื้อ!" เฉียวอี้มั่วส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บ ตาลุกว้าง——
ช่วยด้วย พลังเขาก็มหาศาลไปได้!
"คายออกมา" ร่างสูงโปร่งโค้งเล็กน้อย ลมหายใจของชายหนุ่มกลืนกินเธอเข้าไป
"..." เฉียวอี้มั่วตกใจจนส่ายหน้าปฏิเสธไม่หยุด
"ให้ฉันพูดอีกครั้งไหม?"
ซือเฉิงหมิงเซิ่งค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้เธออย่างอันตราย นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจ้องมองริมฝีปากที่แห้งกร้านเล็กน้อยนั่น
"ฉัน..."
"ถ้ากล้ากลืนลงไป ฉันก็จะกล้าคอเธอขาด" เสียงทุ้มของชายหนุ่มมาพร้อมกับอำนาจที่ไม่อนุญาตให้ใครขัด
เฉียวอี้มั่วคายยาออกมาด้วยความขลาดกลัว
ซือเฉิงหมิงเซิ่งจ้องมองยาเม็ดเม็ดเล็ก ๆ นั้นบนพื้น
"เหอะ" เขาหัวเราะด้วยความโมโห เงามืดในดวงตาลึกสลายไม่หาย "หรือว่า นอนกับฉันแล้วเธอไม่รู้สึกอะไรเลย?"
แค่ก เมื่อกี้เพิ่งเสร็จจากผู้หญิงอื่น ประเดี๋ยวก็เปลี่ยนไปคนใหม่!
ใครจะไปรู้สึกอะไรกับของใช้จนกว่าจะหมดสภาพแบบนี้?
เฉียวอี้มั่วแอบด่าในใจ
แต่กลับส่ายหัวอย่างน่าสงสาร น้ำเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน: "ไม่ใช่อย่างนั้น...เพราะฉันไม่เคยทำ ไม่เคยทำมาก่อน กลัวว่าทำได้ไม่ดี แล้วทำให้คุณไม่พอใจ...ฉันเลย..."
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว มองออกแต่ไม่พูดให้แตก: "แบบนี้เธอก็เรียกว่าคิดรอบคอบจริง ๆ นะ"
"คุณสัญญากับฉันแล้ว ว่าถ้าผ่านคืนนี้ไป จะให้คนไปเอาหนังสือเดินทางคืนให้ฉัน แล้วก็ให้เงินฉันด้วย ฉันไม่ขอมาก ขอแค่พอให้ฉันออกจากประเทศนี้ไปได้ก็พอ..."
เฉียวอี้มั่วเอ่ยย้ำเป้าหมายของตัวเองอีกครั้งด้วยเสียงเบา
"แล้วแต่การแสดงของเธอ"
ซือเฉิงหมิงเซิ่งพิจารณาคนตรงหน้า แล้วให้คำตอบที่ดูเป็นกลางโดยไม่ร้อนไม่หนาว
เธอตัวเล็กมาก เป็นผู้หญิงโครงกระดูกเล็ก ช่วงบนช่วงล่างก็เล็กหมด ด้านหน้าและด้านหลังก็เรียบแบน ความสูงน่าจะไม่ถึง 165 คุกเข่าอยู่ตรงนั้นเป็นก้อนเล็ก ๆ เหมือนเด็กขาดสารอาหาร
ผิวแห้งขาดความชุ่มชื้น ไม่คล้ำไม่ขาว เป็นสีผิวเหลืองแบบเอเชียทั่วไป
น่าจะเป็นเพราะโดนรังแกในเมืองเบเซอร์มาก่อน ร่างกายเธอมีร่องรอยถูกทำร้าย เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียว แค่มองจากภายนอกก็รู้ว่าเธอเจ็บปวดแค่ไหน
เชอะ
ซือเฉิงหมิงเซิ่งขมวดคิ้วอย่างเย็นชา
ไม่ใช่สเปกเขาเลย ต่างจากผู้หญิงเมื่อกี้ราวฟ้ากับเหว แถมยังเต็มไปด้วยบาดแผล มองดูแล้วเล่นด้วยก็คงไม่สนุก
ปล่อยให้ไอเบิร์ตจัดการส่งเธอกลับประเทศไปเถอะ จะได้ไม่ต้องเห็นเจ้าก้อนเล็กนี่ร้องไห้ขอร้องเขาอีก
ชายหนุ่มหันสายตาออกไป ลุกขึ้น เตรียมเรียกไอเบิร์ตให้พาตัวเธอออกไป
แต่ใครจะคิด——เจ้าก้อนเล็ก ๆ ที่อยู่บนพื้น คิดว่าเขาหมดความอดทนแล้ว!
เธอกัดฟัน ไม่สนใจแล้ว!
ก็เลียนแบบในซีรีส์น้ำเน่านั่นแหละ!
ช่างมันก็ไม่เคยจูบผู้ชาย ชาตินี้ได้จูบคนต่างชาติก็ไม่ขาดทุน! จูบแรกแค่นี้จะไปว่าอะไร?
เพื่อกลับบ้านเกิด เธอสู้สุดตัว!!
เฉียวอี้มั่วตัดสินใจได้ ลุกขึ้นยืน!
มือเล็ก ๆ คว้าชายเสื้อคลุมอาบน้ำของเขาอย่างแรง ชายหนุ่มไม่ทันตั้งตัว ถูกดึงจนต้องก้มลงโดยไม่เต็มใจ——
หญิงสาวเขย่งเท้า จูบริมฝีปากของเขา——
"หาที่ตายหรือไง ไป๊..."
ซือเฉิงหมิงเซิ่งผลักเธอออกโดยสัญชาตญาณ แต่ในวินาทีที่ริมฝีปากแตะกัน เลือดในกายราวกับมีกระแสไฟฟ้าชา ๆ วิ่งพล่านไปที่หัวใจของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง——
"..." ร่างของชายหนุ่มแข็งทื่อ แววตายิ่งมืดลงเรื่อย ๆ
กลิ่นหอมของเธอละมุนเป็นพิเศษ เหมือนถูกแผ่ออกมาจากผิวหนังของเธอเอง
กลิ่นตัวหรือเปล่านะ?
แปลกจัง
ตอนที่เธอแนบตัวเข้ามา เลือดในกายเขากลับเต้นพล่าน...
ร่างกายของเขา กลับชอบความรู้สึกแบบนี้...
เฉียวอี้มั่วที่ได้สติรีบปล่อยมือออกจากเขาทันที ล้มกลิ้งไปให้ไกลจากเขา พูดอย่างตกใจ:
"ขอโทษ...ฉันแค่คิดว่า...อ๊ะ..."
ซือเฉิงหมิงเซิ่งคว้าตัวเธอขึ้นมา กดเธอแนบอกอย่างแรง——
หญิงสาวถูกกล้ามเนื้ออกที่ร้อนผ่าวแผดเผาจนตัวสั่น ร่างกายและแขนทั้งสองถูกกอดรัดไว้แน่นจนดิ้นไม่หลุด——
เธอเหมือนร่างกายที่ไร้กระดูก นุ่มราวกับพุดดิ้ง ราวกับว่าเขาปล่อยมือเล็กน้อย เธอจะละลายหายไปทันที
ดังนั้น เขาจึงยิ่งกอดเธอแน่นขึ้น ซบลงที่อก...
แทบอยากจะบดกระดูกเธอให้แหลก——
เฉียวอี้มั่วรู้สึกอึดอัด พยายามดันอกเขาไว้ เหมือนแมวตัวน้อยที่ตื่นตระหนกดิ้นรน!
แต่ยิ่งดิ้น เขาก็ยิ่งจมดิ่ง!
ควบคุมไม่ได้
ชายหนุ่มหายใจหนัก ๆ ก้มลงไป——
จูบเธอจนเสียศูนย์...
ลมหายใจร้อนแรงโอบล้อมรอบตัว เฉียวอี้มั่วเจ็บจนส่งเสียงร้องครางเบา ๆ ...
เธอตื่นเต้นจนไม่รู้จะทำยังไง น้ำตาหนึ่งหยดไหลริน ร่างกายอ่อนปวกเปียกทรุดลงในอ้อมแขนเขา สั่นเทา
"สั่นขนาดนั้นทำไม?" ซือเฉิงหมิงเซิ่งปล่อยริมฝีปากเธออย่างไม่เต็มใจ น้ำเสียงดูถูก
แต่ดวงตาสีฟ้าที่เย็นชามาตลอด กลับกลับเปล่งประกายความคลุ้มคลั่งรุนแรงออกมา
"ยาที่ตัวเองเตรียมไว้ ตอนนี้ก็กลับมากลัวแล้วเหรอ?"
เฉียวอี้มั่วผลักเขาออกโดยสัญชาตญาณ เก็บสายเดี่ยวที่หลุดลงมา แล้วคุกเข่าลงบนพรมเปอร์เซีย ร้องไห้ด้วยความกลัว:
"ขอ...ขอโทษ ฉัน...ฉันกลัว...ขอฉันหายใจก่อนได้ไหม...ฉัน..."
มองเธอสั่นเทาแบบนี้ ชายหนุ่มกดความวุ่นวายในใจไว้: "ช่างเถอะ ไป๊"
บ้าไปแล้วจริง ๆ เขาไม่เคยจูบใครมาก่อน...
ซือเฉิงหมิงเซิ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือเปล่า เขาพูดภาษาจีนว่า: "เปลี่ยนผู้หญิงใหม่เข้ามา"
"อือ..."
เฉียวอี้มั่วคุกเข่าอย่างเสียใจ มือสั่นเทากำแน่นวางบนเข่า
น้ำตาใส ๆ ไหลร่วงลงมาเป็นเม็ด ๆ เธอดื้อรั้นเช็ดออกครั้งแล้วครั้งเล่า...
คืนนี้เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว
ถ้าพลาดคืนนี้ไป โอกาสกลับบ้านเกิดของเธอก็ริบหรี่เต็มที
เธออยู่ต่างประเทศ——ในราชอาณาจักรใหญ่ ราชินี·ลี่จงซือ ถูกหลอกด้วยรถดำจนสลบไป ถูกพามาที่เมืองที่วุ่นวายที่สุดในโลก——เมืองเบเซอร์
เมืองเบเซอร์นี่โหดร้ายกว่าตลาดมืดอีก...เอกสารทั้งหมดที่พิสูจน์ว่าเธอเป็นชาวต่างชาติถูกยึดหมด...
ที่นี่อยู่ห่างไกลจากจีนมาก
เธอไม่เก่งภาษาอังกฤษ ฟังเยอรมันไม่ได้ ฟังสเปนก็ไม่ได้ ไม่เข้าใจอะไรเลย แม้แต่โทรไปขอความช่วยเหลือก็ยังโทรไม่ออก เธอเลยถูกทรมานจนบอบช้ำไปทั้งตัว...
และคนเดียวที่ฟังเธอเข้าใจ——ก็คือคนต่างชาติที่ไม่มีใครรู้จักตัวตนคนนี้ที่อยู่ตรงหน้า
ในความทรงจำของเธอ หัวโจกในเมืองเบเซอร์เห็นเขาเหมือนเห็นประธานาธิบดี ต่างให้ความเคารพ การปรากฏตัวของเขาไม่เข้ากับพวกอันธพาลเลย
ราวกับเทพเจ้าเสด็จมา พร้อมกับความรู้สึก แดดดี้ ที่บังคับข่มขืนใจ——
ไอเบิร์ตบอกเธอว่า ชื่อของเขาที่แปลเป็นภาษาจีนเรียกว่า ซือเฉิงหมิงเซิ่ง ที่เหลือไม่ยอมเปิดเผยอีกต่อไป
ถ้าไม่มีซือเฉิงหมิงเซิ่ง เธอคงถูกพวกอันธพาลกลุ่มนั้นข่มขืนจนตาย...แล้วก็ตายอย่างทุกข์ทรมาน...
ดังนั้น ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร! เธออยากมีชีวิตอยู่! เธออยากกลับบ้านเกิด! เธอยอมนอนกับคนต่างชาติแค่คนเดียว ดีกว่านอนกับเป็นกลุ่ม!!
เฉียวอี้มั่วลุกพรวดเข้าไปหาเขาทันที คว้าเสื้อเขาไว้แน่นอีกครั้ง! แนบตัวเข้ามา!
"..."
ริมฝีปากแห้งและนุ่มนิ่มแตะต้องเขาอีกครั้ง! หัวใจชายหนุ่มเต้นเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน...
ริมฝีปากบรรจบกัน ซือเฉิงหมิงเซิ่งไม่เก้ ๆ กัง ๆ ตอบรับจูบของเธอ สัมผัสความรู้สึกชาที่เธอส่งมา
เลือดเหมือนเถาวัลย์ที่เติบโตอย่างบ้าคลั่งในร่างกาย เขาจูบเธอยิ่งบ้าคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ...
อีกฝั่งหนึ่งโทรศัพท์ยังไม่วางสาย ได้ยินเสียงจูบดังเปียกชื้น ก็พลอยงงไปชั่วขณะ แล้วก็พูดว่า:
""เอ่อ...เจ้านายครับ ยังต้องการอีกไหมครับ?"