ซือเฉิงหมิงเซิ่งหายใจหอบหนึ่ง ก่อนจะรีบวางสาย โอบเอวเธอแน่นขึ้น ลมหายใจหนักหน่วง...
เจ้าตัวเล็กนี่จูบไม่เป็นเอาเสียเลย
ถึงแม้ตัวเองจะเป็นครั้งแรกเหมือนกัน แต่ไม่รู้ทำไม พอได้สัมผัสเธอเข้า เขากลับราวกับเป็นจอมมารผ่านศึกนับร้อย...
แรงดึงดูดสุดขั้วราวกับแม่เหล็ก บีบรัดเลือดของเขา ให้เติบโตอย่างบ้าคลั่งในกาย เขาติดใจอย่างบอกไม่ถูก หลงใหล...
ครอบครองเธอ!
ซือเฉิงหมิงเซิ่งได้ยินเสียงในใจตัวเอง
เขาไม่อาจยับยั้งได้อีกต่อไป เปลี่ยนจากการเป็นฝ่ายตั้งรับเป็นฝ่ายรุก จูบเธออย่างดูดดื่มราวกับจะเอาชีวิต
แรงที่รัดเธอ...แทบจะหลอมกระดูกของทั้งคู่ให้เป็นหนึ่งเดียว...
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกยาแบบนี้ ทุกครั้งที่ถูกยาเขาจะปัดหญิงสาวทุกคนออกไป……
แต่ครั้งนี้ ความต้องการที่พลุ่งพล่าน ดูเหมือนจะไม่ใช่ฤทธิ์ยา หากแต่เป็นร่างกายที่เลือกจะชอบเธอเอง...
ในห้วงมึนงง เขานึกถึงสายลับคนนั้น หรานเซวียน ภาพที่เธอแอบใส่ยาในเครื่องดื่มของเขาไม่รู้กี่ครั้ง...
ดังนั้น เจ้าตัวเล็กนี่ คือสายลับคนที่สองงั้นเหรอ? ใช้วิธีต่ำ ๆ แบบนี้ มาหว่านล้อมเขาอย่างบ้าคลั่ง?
ซือเฉิงหมิงเซิ่งจูบเธออย่างบ้าคลั่ง เขารู้ดีว่ามันอาจเป็นกับดัก แต่ก็อดใจไม่ไหว...
หลงใหลเธอ...
ริมฝีปากบางอุ่นร้อนเลื่อนมาถึงติ่งหูเธอ ลมหายใจอุ่นผ่าวนเวียนอยู่ในรูหู ซาบซ่านไปทั้งร่าง:
"หรานเซวียน?"
เป็นภาษาจีนที่เฉียวอี้มั่วฟังรู้เรื่อง เธอได้ยินเขาพูดชื่อคนอื่นเป็นภาษาจีนใส่เธอเนี่ยนะ?
"อื้ม..." เฉียวอี้มั่วเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคนที่เขารัก สุดแรงพยายามจะผลักเขาออก แต่ก็ถูกกดทับไว้แน่นตั้งแต่แรกแล้ว...
ชายหนุ่มแทบอยากจะบดขยี้เธอให้ละเอียดไปกับกระดูก
บนตัวเธอมีกลิ่นดอกท้ออ่อน ๆ เหมือนฝิ่นที่ลุกโชนอยู่ในหัวใจเขา...
เขาไม่เคยแตะต้องผู้หญิงมาก่อน แต่กลับพอใจกับร่างเล็ก ๆ นี้มาก พอใจจนแทบคลั่ง!
คืนที่ฟ้ามืดมิดไร้ดาวดวงนี้...
ยาวนานยิ่งกว่าคืนไหน ๆ ที่เคยผ่านมา
หญิงสาวราวกับติดอยู่ในฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่น ระหว่างนั้นเธอรู้สึกตัวบ้าง หลับไปบ้าง... วิ่งหนีก็ขาอ่อน... ข้อเท้าถูกดึงกลับมา...
ราวกับสลบอยู่ในภวังค์...
***
ตีห้าครึ่ง เขาราชินีมีหมอกยามเช้าล้อมรอบราวดั่งนิทานพื้นบ้าน ไม่ไกลนักคือถนนราชินี คนเดินถนนไม่กี่คนกำลังโต้เถียงทะเลาะวิวาทกัน……
ในความเงียบสงบยามรุ่งสาง เสียงดังชัดเป็นพิเศษ...
รถเมย์บัคสีดำ SC คันหลังหนึ่งสลักลายตราสัญลักษณ์ แล่นผ่านมาจอดเทียบข้างท่อระบายน้ำอย่างมั่นคง ผู้คนที่เดินผ่านต่างหยุดพูด หายวับไปกับตา
ไอเบิร์ตที่นั่งอยู่ข้างคนขับ ลงจากรถพร้อมสวมถุงมือขาว ดึงเปิดประตูหลัง แล้วลากร่างหญิงสาวที่หมดสติลงมา
ตัวเธอเบามาก แรงของไอเบิร์ตมากพอ เมื่อลากลงมาเฉียวอี้มั่วก็ทรุดลงกับพื้นโดยตรง
หญิงสาวไม่ขยับเขยื้อน ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ คล้ายกับศพไร้วิญญาณ
เสื้อผ้าบางเฉียบ ผิวที่โผล่ออกมาล้วนเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและรอยจูบ รวมถึงรอยเขียวช้ำจากแรงบีบ
เห็นได้ชัดว่าระหว่างนั้นเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ ใช้แรงมากเกินไป...
ไม่เพียงเท่านั้น ซอกคอ ไหล่ ขา ล้วนเต็มไปด้วย...
ยากจะจินตนาการว่าเธอสลบไปกี่ครั้ง ถูกพรากไปกี่ครั้ง...
ชายกระโปรงเธอยังติดคราบเลือด ซือเฉิงหมิงเซิ่งรู้ดี ศักดิ์ศรีสาวบริสุทธิ์ของเธอสิ้นสุดลงแล้ว
ไอเบิร์ตอุ้มเฉียวอี้มั่วขึ้น แล้วโยนลงท่อระบายน้ำอย่างไร้ลังเล
ได้ยินเสียง "ตูม" ซือเฉิงหมิงเซิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองถูกโยนทิ้งลงไปด้วย
เขาก้มหน้า ใบหน้าหล่อเหลามืดมน อ่านสีหน้าไม่ออก คล้ายกับกำลังสำนึกผิด...
เขามีปัญหาทางเพศไม่ใช่เหรอ? ไม่สมรรถภาพไม่ใช่เหรอ?
ทำไมพอมาเป็นเธอ...ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป...
ในหัวนึกย้อนไปถึงช่วงที่ทั้งคู่เร่าร้อน... เธอทั้งด่าเขา ทั้งอ้อนวอนเขา ทั้งหวาดกลัว ทั้งตัวสั่น สะอื้นไห้...
ริมฝีปากบางที่เปล่งประกาย ถูกกัดจนแดงก่ำ
เขาติดใจ ไม่เคยคิดจะปล่อยเธอไป...
ค่ำคืนที่บ้าคลั่งนี้
เขาลืมไม่ลง...
เขากลับลืมไม่ลง...
เขากำลังหวนรส...
เขาคิดถึงมันอีกแล้ว!
เขาควรหาผู้หญิงพวกนั้นมาระบายอารมณ์ แต่พอเอ่ยถึงผู้หญิงคนอื่น ใจเขากลับต่อต้าน...
ให้ตายเถอะ
เป็นความผิดของมันทั้งหมด!
ซือเฉิงหมิงเซิ่งหันขวับด้วยความโกรธ จ้องไปที่ร่างหญิงสาวที่ถูกน้ำในท่อพัดพาไป
นิ้วเรียวกดกระจกลง ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มโผล่ออกมา พูดกับไอเบิร์ตอย่างเย็นชา:
"ปิดล้อมท่อระบายน้ำนี้ ฉันจะให้มันตายอยู่ข้างใน!"
"ครับ"
***
เฉียวอี้มั่วลืมตาขึ้นทันใด——
ราวกับฝันร้ายยังไม่จางหาย ร่างกายเจ็บปวดราวกับถูกฟันผ่าครึ่ง เธอสั่นเทาอย่างบ้าคลั่งทั้งจากความเจ็บและความกลัว!
เธอเย็นจนตื่น ตามด้วยกลิ่นเหม็นเน่าฉุนจนแทบหายใจไม่ออก
ท่อระบายน้ำแคบ ๆ มีช่องระบายอากาศเล็ก ๆ อยู่ไกลออกไป ลมที่พัดมากลิ่นทั้งเหม็นทั้งแสบ แสบจนลืมตาไม่ขึ้น น้ำตาไหลพราก
ที่นี่มืดจนน่าหวาดกลัว แสงสลัว ๆ ส่องลงมา เธอเห็นกองกระดูกอยู่ไม่ไกล กระดูกจมอยู่ในโคลนขรุขระ ยังมีเสียงแปลก ๆ ดังเป็นระยะ
ที่นี่คือ...
เฮ้อ...
เจ็บ...
เพิ่งจะลุกขึ้นเฉียวอี้มั่วก็ทรุดลงไปในโคลนทันที พื้นไม่เรียบลื่นไถล
ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ใต้ฝ่าเท้า เธอตกใจรีบถอยหลัง กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองเต็มไปด้วยโคลนไปทั้งตัว ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งปฏิกูลในนี้ไปแล้ว
เฉียวอี้มั่วโดนกลิ่นเหม็นจนหัวสั่นไปมา ตัวไร้เรี่ยวแรง...
เธอปิดจมูกหายใจเฮือกใหญ่ นานอยู่ถึงจะหายดี
ที่แท้เธอก็โดนซือเฉิงหมิงเซิ่งใช้เสร็จแล้วทิ้งมาที่นี่สินะ...
เขาหลอกเธอ
คนต่างชาติไม่มีใครเชื่อใจได้จริง ๆ แต่ไม่เป็นไร ตามหลักแล้ว เขาทิ้งเธอออกมาแล้ว อย่างน้อยก็ได้ออกมาข้างนอก ด้วยความสามารถของตัวเอง น่าจะหาทางออกได้!
แต่ที่นี่คือที่ไหน? ดูเหมือนท่อระบายน้ำ?
เมืองเหม่ยเยว่มีท่อระบายน้ำแบบนี้ด้วยเหรอ?
เธอเคยดูหนัง เธอจำได้ว่าท่อระบายน้ำของเมืองเหม่ยเยว่ไม่ใช่แบบนี้ ทำไมมันไม่เหมือนกัน?
แต่ตามหลักแล้ว ที่แบบนี้ควรจะมีฝาท่อระบายน้ำ
เธอลุกขึ้นด้วยขาที่อ่อนแรง พลิกตัวไปมา ในที่สุดก็เจอฝาท่อ
แต่ฝาท่อที่นี่แข็งแรงผิดปกติ ไม่ว่าจะออกแรงยังไงก็ขยับไม่ได้แม้แต่นิด
ไม่นานเธอก็หมดแรงแล้วล้มลงไป
หญิงสาวรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอพยายามทำให้ตัวเองสงบ
ไม่รู้ว่าอะไรมาจากไหน พัดเฉียวอี้มั่วให้ลอยห่างออกไปเรื่อย ๆ...
***
แมนฮัตตัน
ในห้องประชุมสไตล์อเมริกัน ประธานบริษัทชื่อแล็กกำลังพูดไม่หยุด
ซือเฉิงหมิงเซิ่งนั่งพิงที่นั่งหลักหลับไป ไอเบิร์ตก็ไม่เรียกเขาตื่น ที่เหลือก็ไม่กล้าส่งเสียง ปล่อยให้เขาเป็นเหมือนคนโปร่งใส แต่แล็กก็ยังอดเป็นห่วงว่าเสียงตัวเองจะไปรบกวนการพักผ่อนของเขา
เขาฝัน เห็นเด็กสาวคนหนึ่ง
เขาฝันว่าเขารักเธอมากกว่าชีวิตตัวเอง แต่เธอดูเหมือนไม่รักเขา กลับชอบพูดจาทำร้ายจิตใจเขา
แต่ซือเฉิงหมิงเซิ่งก็ยังจับเธอไว้ไม่ยอมปล่อย
หญิงสาวใช้มีดสั้นแทงที่อกเขา ทีแล้วทีเล่า เลือดไหลพุ่ง...
ทุกครั้งที่แทง น้ำตาของเธอก็ร่วงหล่น บนใบหน้านิ่งเฉยกลับแฝงความเจ็บปวด
เธอเจ็บปวด เธอรักเขาจริง ๆ ยังไงล่ะ!
ร่างสูงใหญ่โน้มลง กอดร่างเล็ก ๆ ของเธอไว้ในอ้อมแขน ความอบอุ่นที่ปลอดภัยจากความต่างของสรีระ อกแน่นอุ่นผ่าวห่อหุ้มเธอไว้ อึดอัดแต่ก็อบอุ่น
ครั้งนี้เขากอดอย่างทะนุถนอม ไม่กล้าลงแรงอย่างที่เคย...
ลมหายใจร้อนผ่าวของชายหนุ่มพัดผ่านผิวเธอ เขาเป็นของเธอเพียงผู้เดียว...
"ซือเฉิงหมิงเซิ่ง... คุณปล่อยฉัน..." เสียงของเธอไร้เรี่ยวแรงแฝงความอาลัย "ฉันไม่ชอบคุณ ฉันไม่ชอบคุณเลยสักนิด..."
ได้ยินดังนั้น ซือเฉิงหมิงเซิ่งใจแทบสลาย เลือดในกายพลิกผัน อารมณ์ถูกเธอดึงไป...
เธอไม่รู้หรอกว่า คำว่า "ไม่ชอบ" ประโยคนี้เจ็บปวดกว่ามีดเล่มนั้นเป็นพันเท่าเป็นหมื่นเท่า
เลือดของเขายิ่งไหลมาก หญิงสาวในที่สุดก็ทนไม่ไหว รีบเอามือกดแผลของเขาไว้แน่น
ทั้งร้องทั้งอาละวาด ทั้งทำอะไรไม่ถูก
ซือเฉิงหมิงเซิ่งรีบชิงมีดมา ขว้างทิ้งลงพื้น แล้วกอดเธอแน่นเข้าไว้——
เขาลูบเอวเธอ จมูกโด่งซุกเข้าซอกคอเธอ ราวกับกลัวว่าจะง้อเธอไม่ขึ้น
ชั่วขณะนั้น ความเจ็บปวดและความกระวนกระวายทั้งหมดหายไป...
ความหวงแหนอย่างสุดขั้วในที่สุดก็เข้าใจในวินาทีนั้น—— ความรักที่ปากไม่ตรงกับใจของเธอ
"ไม่เป็นไร ฉันรักเธอ" เขาพูดกับเธอเสียงเบา "ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็รักเธอ..."
ไล่ตามรักเธอ ไล่ตามตามใจเธอ
ผลักไสก็รัก หนีไปก็รัก ทรมานเขาก็รัก ยังไงก็รัก รักอย่างบ้าคลั่งสุดขั้ว!
ขอแค่เป็นเธอ
เขาจะยอมแม้กระทั่งเอาชีวิต—— รักอย่างสุดชีวิต!
นี่ใคร?
ชายหนุ่มมองไม่เห็นหน้าของเธอ...
เขาไม่เคยพูดคำว่า "ฉันรักเธอ" กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน...
ซือเฉิงหมิงเซิ่งสะดุ้งตื่น จึงเพิ่งรู้ว่านี่เป็นเพียงความฝัน
แต่ทำไมความรู้สึกเจ็บปวดในอกถึงเหมือนจริง ราวกับเขาเคยรัก...
ชายหนุ่มมองลงไปที่ตำแหน่งที่โดนแทงในฝัน หัวใจตอนนี้เต้นแรงผิดปกติ ราวกับกลัวว่าจะเสียหญิงสาวในฝันไป
พอเห็นชายหนุ่มบนที่นั่งหลักตื่น มหาเศรษฐีระดับตำนานแห่งวอลล์สตรีทและเหล่าคนใหญ่คนโตต่างก็ตัวตรง
พวกเขาหันมามองเขาพร้อมกัน สายตาเต็มไปด้วยความเกรงขาม แอบคิดในใจว่าไปรบกวนการนอนเขาหรือเปล่า
"ประธาน..." แล็กประจบ "ผมรบกวนท่านพักผ่อนหรือเปล่าครับ?"
"ฉันหลับไปนานแค่ไหน?" ซือเฉิงหมิงเซิ่งตั้งสติได้ ถามเสียงเย็น
แล็กดูนาฬิกาข้อมือ: "สามชั่วโมงครับ"
"..." ซือเฉิงหมิงเซิ่งถูกความฝันรบกวนจนหงุดหงิด
ทำไมต้องฝันแบบนี้ด้วย?
เจ้าตัวเล็กนั่นตายอยู่ในท่อระบายน้ำ กลายเป็นผีมาหาเขาถามหาความรัก?
น่าขัน
เขาจะไปรักคนแบบนั้นได้ยังไง?
แวบหนึ่ง เขาก็ได้กลิ่นดอกท้ออ่อน ๆ อีกครั้ง กลิ่นนี้ทำให้เขานึกถึงคืนก่อน...
ทันใดนั้นร่างกายเขาก็สั่นสะเทือน แค่ได้กลิ่นเธอ เขาก็มีความรู้สึกแล้ว
ฮึ
ไม่แปลกใจเลยที่จะฝันแบบนั้น
***
ตอนกลางคืน
เพื่อไม่ให้คิดถึงเธออีก ซือเฉิงหมิงเซิ่งดื่มจนเมามาย
แล็กตั้งใจเตรียมผู้หญิงเซ็กซี่เกือบร้อยคน แต่เพิ่งเข้าห้องสวีทก็ถูกไล่ออกหมด
ไอเบิร์ตลูบคางเดินออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
แล็กยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางรู้สึกผิด ก้มตัวยิ้ม: "คุณดาเยอะ ผมเลือกไม่ถูกใจเขาหรือเปล่าครับ?"
"มีผู้หญิงเอเชียผมดำยาวไหม?"