เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ไอเบิร์ตหันไปมองเด็กสาวที่กำลังกัดแซนด์วิชอย่างบ้าคลั่ง
แซนด์วิชแห้งกระด้างเสียเหลือเกิน เฉียวอี้มั่วกัดแทะจนกลืนแทบไม่ลง
"สัญญาเขาพาไปไหนไว้?" ซือเฉิงหมิงเซิ่งถาม
"อิตาลี" ไอเบิร์ตหันกลับมา ตอบอย่างนอบน้อม
"โอ้?" บนใบหน้าตกใจของชายหนุ่มแฝงความบ้าคลั่ง "นั่นมันรังของเขาแท้ ๆ นึกได้ว่าเขาประจบพวกมาเฟียอิตาลี เขาได้ช่วยเหลือพวกมันไว้ไม่น้อย"
ไอเบิร์ตพยักหน้า: "มีเรื่องนี้จริงครับ"
"ถ้าไม่ได้มาทำให้ฉันขุ่นเคือง เขาจะเป็นลูกน้องที่เก่งกาจที่สุดของเธอแน่นอน"
ซือเฉิงหมิงเซิ่งเอ่ยขึ้น ครึ่งเยาะเย้ยครึ่งยกย่อง
ไอเบิร์ตสีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน "แม้แต่คนเลวทรามต่ำช้าแบบนั้น มาอยู่เบื้องหน้าบอสแล้วจะไม่ก้มหัวให้ได้ยังไง?"
ชายหนุ่มหัวเราะเย็นชา มองสิ่งที่อยู่ในถังจากเบื้องบนดุจเทพเจ้า:
"งั้นฉันก็กำลังทำความดีช่วยเหลือสังคมอยู่อีกแล้วสิ ประธานบริษัทใหญ่คงต้องขอบคุณฉันแน่นอน ที่ยอมเสียเวลามาเล่นกับลูกชายของเขา"
ไอเบิร์ตคล้อยตาม: "ที่ได้บอสดูแลเอาใจใส่ ก็เป็นบุญวาสนาของพวกเขาแล้วล่ะครับ"
ซือเฉิงหมิงเซิ่งโบกมือ "ส่งมือเขากลับไปซะ!"
ไอเบิร์ตคำนับแล้วถอยออกไป: "ครับ"
พวกเขาคุยกัน...เป็นภาษาอังกฤษตลอด...
เฉียวอี้มั่วนั่งกัดแซนด์วิชไป พลางเงี่ยหูฟังไปด้วย
แม้วิชาที่ตัวเองถนัดที่สุดจะเป็นภาษาอังกฤษ...
แต่พอต้องสนทนากับชาวต่างชาติจริง ๆ ก็ยังตื่นเต้น หวาดกลัวอยู่ดี แถมในประเทศเธอก็ไม่เคยมีโอกาสได้พูดภาษาอังกฤษเลย...บวกกับภาษาอังกฤษในตำราเรียนกับบทสนทนาจริงก็ไม่เหมือนกันซะด้วย เฉียวอี้มั่วต้องตั้งใจฟังอย่างมากถึงจะจับใจความได้บ้าง
เอ๊ะ?
นี่มัน...
พอเห็นไอเบิร์ตเดินเข้ามา เธอเหลือบไปเห็นสิ่งที่อยู่ในถุงพลาสติกนั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาในท้อง ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา!
ที่ไอเบิร์ตถืออยู่...
เป็นมือคนงั้นเหรอ?!
เฉียวอี้มั่วเกือบจะอ้วกออกมา รีบเอามือปิดปากทันที
มีเพียงไอเบิร์ตเท่านั้นที่จะให้อาหารกับเธอ ถ้าอ้วกออกมาแล้ว ไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหนกว่าจะได้กินอะไรอีก...
——แล้วก็ฝืนกลืนอาหารที่ติดค้างอยู่ในลำคอลงไปอย่างทรมาน
"..."
เธอมองพื้นแล้วคิดอะไรเรื่อยเปื่อย แต่ภายในใจกลับตื่นตระหนกถึงขีดสุด
คิดไปคิดมา ตอนที่รู้จักกับซือเฉิงหมิงเซิ่งที่เมืองเบเซอร์ เขาจะไม่ใช่หัวหน้าแก๊งต์อันธพาลอะไรสักอย่างใช่ไหม?
แย่แล้ว!
เฉียวอี้มั่วตัวสั่นเทิ้มทั้งตัว!
ตอนนั้นที่เมืองเบเซอร์เธอตื่นเต้นเกินไป สนใจแต่ว่ามีเพียงซือเฉิงหมิงเซิ่งเท่านั้นที่ฟังภาษาจีนกลางออก แถมตอนนั้นก็อยากจะออกจากที่นั่นให้เร็วที่สุด ดังนั้นไม่ว่าเขาจะเสนอเงื่อนไขอะไร เธอก็ตอบตกลงอย่างไม่ลังเลทั้งนั้น!
เธอยังไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใครมาจากไหน...ช่างเถอะเถอะ แล้วถ้าเกิดเขานอนกับเสร็จแล้วก็ฆ่าเธอ จะทำยังไง? ยังได้กลับประเทศบ้านเกิดของตัวเองอยู่ไหมล่ะ?
เฉียวอี้มั่วส่ายหัวไปมา
ไม่สิ
เธอเป็นคนที่เขาพาออกจากที่ ๆ นั้นมาเอง!
ซือเฉิงหมิงเซิ่งก็ตกลงแล้วด้วยว่า ขอแค่ค้างคืนหนึ่ง เธอก็กลับประเทศได้แล้ว!
แถมยักษ์ใหญ่ที่ชื่อไอเบิร์ตนี่ ก็ดูไม่มีท่าทีว่าจะทำอะไรเธอ!
ใช่แล้ว!
ใจเย็น ๆ ใจเย็น ๆ
เฉียวอี้มั่วปรับลมหายใจที่ปั่นป่วนของตัวเองใหม่...
ขยับตัวเล็ก ๆ หาที่นั่งที่สบายกว่าเดิมนั่งคุกเข่าต่อ แล้วกินแซนด์วิชที่เหลืออย่างเงียบ ๆ
ไอเบิร์ตเดินไปที่โต๊ะกาแฟสไตล์ยุโรป รินน้ำใส่แก้วแก้วหนึ่ง
ตอนเดินสวนกับเฉียวอี้มั่ว นิ้วชี้ของเขาจิ้มที่ไหล่เธอเบา ๆ แล้วยาเม็ดสีขาวเม็ดเล็ก ๆ ก็กลิ้งไปตกที่บริเวณหัวเข่าของเธอ
เสียงของไอเบิร์ตเบาจนมีเพียงแค่ทั้งคู่เท่านั้นที่ได้ยิน เขาพูดภาษาจีนกลางกำชับ: "ตรงนั้นมีน้ำ ร่างกายคุณอ่อนแอ กินยานี้แล้วจะกระปรี้กระเปร่าขึ้นหน่อย จำไว้ อย่าได้ทำให้บอสไม่พอใจเด็ดขาด
ถ้าทำให้บอสของฉันไม่พอใจล่ะก็ ฉันจะจับเธอทำเป็นมนุษย์หมู ทราบไหม? หนูตัวน้อย"
คน...
มนุษย์หมู...
เฉียวอี้มั่วฟังแล้วขนหัวลุก
มนุษย์หมูนี่คือแบบในเมืองไทยกับสมัยโบราณนั่นหรือเปล่านะ?
ยังไม่ทันที่เธอจะตอบสนอง ไอเบิร์ตก็ปิดประตูแล้วจากไป
เฉียวอี้มั่วหายใจเข้าลึก ๆ ทำใจให้สงบแล้วหยิบยาเม็ดนั้นขึ้นมาดู
ที่ยักษ์ใหญ่เมื่อกี้บอกว่านี่คือยาที่ทำให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่า แปลว่าไม่ใช่ยาที่จะให้ใครกินก็ได้
ช่างเถอะ เธอเลือกที่จะใช้ยาที่ซื้อมาจากร้านมืดดีกว่า
ห้องนอนสุดหรูกลับสู่ความเงียบสงัด อากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายคลุมเครือก็ได้จางหายไปพร้อมกับการมาถึงของไอเบิร์ตตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว...
ตอนนี้กลับรู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาเล็กน้อย เฉียวอี้มั่วถูแขนทั้งสองข้างเพื่อคลายหนาว แล้วหันไปมองแก้วน้ำบนโต๊ะกาแฟ
ไม่รู้ว่าผ่านไปอีกนานแค่ไหน ร่างสูงสง่าผ่าเผยก็เริ่มมีความขยับเขยื้อนในที่สุด
เขาค่อย ๆ เดินไปทางห้องน้ำ สายตาก็เหลือบไปเห็นก้อนเล็ก ๆ ก้อนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากม่านโปร่ง
"..." ชายหนุ่มหยุดฝีเท้า คิ้วขมวดมุ่น
นี่ใคร?
เห็นเพียงว่าเธอกำลังเตรียมจะคลานไปที่โต๊ะกาแฟ พอเห็นเขาลุกขึ้น ก็รีบคุกเข่าลงที่เดิมทันที ก้มหน้าหงอย ๆ
ลักลอบทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนสปริงสุดน่ารัก
ซือเฉิงหมิงเซิ่งเงียบ
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
อ้อ นึกออกแล้ว
ก็คือเด็กสาวตัวสกปรกที่กอดขาเขาไว้ร้องไห้แทบตาย พูดภาษาอังกฤษไม่เป็นเรื่องเป็นราว ขอร้องให้เขาช่วยชีวิตเธอไงล่ะ
ท่ามกลางเหล่าผู้หญิงที่ออดอ้อน เต้นเย้ายวน เธอที่มีใบหน้าแบบชาวเอเชีย ผมยาวสีดำสนิท ดูคล้าย ๆ กับผู้หญิงคนนั้นอยู่ไม่น้อย
(หมายเหตุ: เขาเป็นชาวต่างชาติ ในความรู้สึกของเขา ชาวเอเชียหน้าตาเหมือน ๆ กัน)
ยังไงก็ไม่เคยเห็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ แบบนี้มาก่อน เลยถือโอกาสพากลับมาด้วยเลย
ตอนนี้อาบน้ำล้างตัวสะอาดแล้ว ถึงขนาดจำไม่ได้ไปชั่วครู่...
เฉียวอี้มั่วเงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง สบเข้ากับดวงตาสีน้ำเงินเย็นชาคู่นั้น
เธอตกใจจนก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ยังแอบเคี้ยวอาหารอยู่ในปาก ราวกับแมวน้อยที่กำลังขโมยกิน
เด็ก ๆ
ซือเฉิงหมิงเซิ่งเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอย่างเบื่อหน่าย
เด็กสาวยื่นหัวออกไปมองแอบดู เห็นว่าเขาคงไม่ออกมาในอีกสักพัก
พี่ออกมาแล้วจะต้องทำเลยหรือเปล่านะ?
งั้นเธอต้องรีบกินยาจากร้านมืดให้เสร็จโดยไว!
เฉียวอี้มั่วคลานไปอย่างระมัดระวัง คลานไปพลางหันหน้ากลับไปมองดูสถานการณ์ในห้องน้ำพลาง
ระยะทางแค่สามเมตร แต่ก็ใช้พลังไปเยอะมากกว่าจะถึงขอบโต๊ะกาแฟ
เธอแกะซองยาอย่างกระวนกระวายใจราวกับขโมย คอยสังเกตความเคลื่อนไหวในห้องน้ำไปด้วย
ตื่นเต้นจนหายใจไม่เป็นจังหวะ!
เฉียวอี้มั่วพยายามระงับความกลัว เทผงยาลงในแก้วน้ำ มือสั่นรัว ๆ กับแก้วน้ำ
จนกระทั่งยาละลายหมด น้ำก็กลับมาใสสะอาดดังเดิม
เฉียวอี้มั่วเพิ่งจะเตรียมยกขึ้นดื่ม จู่ ๆ เสียงน้ำในห้องน้ำก็หยุดลง——
แย่แล้ว!!
ไม่ทันให้เธอได้คิด ประตูห้องน้ำก็เปิดออกพร้อมกัน!——
เฉียวอี้มั่วตกใจจนรีบหดมือกลับ แล้วถอยกลับไปที่เดิมทันที!
เธอหายใจถี่ ๆ เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก หัวใจเต้นตุบ ๆ ๆ ๆ ไม่หยุด...
"กำลังทำอะไรอยู่?"
ซือเฉิงหมิงเซิ่งสวมชุดคลุมอาบน้ำแบบคาดเอว เช็ดผมสั้นไปด้วย และเดินเข้ามา
รูปร่างแบบชาวตะวันตกที่แข็งแกร่งทำให้เขาดูเย่อหยิ่งอย่างไม่แยแส กล้ามหน้าท้องเป็นมัด ๆ เปิดเผยอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ พลังที่แผ่ออกมาทำให้คนขาอ่อนแรง...
"ฉัน...ฉันอยากดื่มน้ำ..." เด็กสาวก้มหน้ากดหัวลง เสียงเบามาก
"ฉันอนุญาตแล้วหรือ?" มือใหญ่โยนผ้าเช็ดตัวทิ้งไปข้างหนึ่ง น้ำเสียงเฉียบขาดราวกับมีดกรีดกระดูก
ไอน้ำอุ่น ๆ ในห้องน้ำลอยตลบอยู่ไม่ไกลนัก ราวกับกำลังสร้างบรรยากาศที่มีนัยแฝง...
"ขอโทษค่ะ...ฉัน ฉันกระหายน้ำมากจริง ๆ..." เฉียวอี้มั่วขอโทษอย่างจริงใจ
"อย่างนั้นหรือ?" เขาหยิบแก้วน้ำเมื่อครู่ขึ้นมาสังเกตดูครู่หนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าดื่มหมดแก้ว
"!!!"
เฉียวอี้มั่วตกใจจนตาแทบถลนออกมา! แล้วก็รีบก้มหน้าลงทันที!
อ๊ากกก เขาดื่มแก้วน้ำนั้นทำไมกันนะ?!
ทำยังไงดี?!
เฉียวอี้มั่วในใจตีกันยุ่งไปหมด แต่ตอนนี้เธอจำเป็นต้องพึ่งพาเขา เลยได้แต่เก็บงำความอึดอัดไว้
ชายหนุ่มที่ดื่มยาพิษอะไรก็ไม่ตายดื่มน้ำเสร็จ เสียงไฟแช็กโลหะดังขึ้นกริ๊ก เขาจุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน
แสงไฟสะท้อนใบหน้าของเขา ริมฝีปากบาง ๆ คาบบุหรี่ไว้ ท่าทางอหังการ...
ใบหน้าที่งดงามเกินมนุษย์ สลับซ่อนอยู่ในควันบุหรี่และความมืดสลัว
ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องมองเธอเขม็ง ไม่เว้นแม้แต่กระผีก ไล่สายตาจากหัวจรดเท้า ราวกับกำลังรุกล้ำร่างกายข้ามระยะ...
เด็กสาวถูกจ้องมองจนอึดอัด เธอตัวสั่นงก ๆ พยายามหลบสายตาแปลกประหลาดที่เขาส่งมา
"พูดภาษาอังกฤษได้ไหม?" ซือเฉิงหมิงเซิ่งถาม
"ไ...ไม่ค่อยได้..."
"งั้นก็พูดภาษาจีนกลางสิ"
"ค่ะ ขอบคุณคุณนะคะ..." เฉียวอี้มั่วตกใจแทบแย่ แต่ก็ยังยิ้มให้เขาอย่างสุภาพ
ชายหนุ่มพูดไม่ออก "ใจกล้าพอควรเลยนะ กล้าวางยาใต้จมูกฉันได้ด้วย แต่น่าเสียดาย เธอพลาดไปแล้ว เจ้าตัวเล็ก"
นิ้วเรียวคีบบุหรี่ พูดออกมาอย่างอ่อนโยนไม่แยแส "ฉันให้โอกาสเธอวางยาแค่ครั้งเดียวเท่านั้น"
"ฉันไม่ได้วางยา...ร่างกายฉันไม่ดี นี่คือยาบำรุงสุขภาพต่างหาก..." ใบหน้าของเฉียวอี้มั่วซีดขาวจนน่ากลัว
"อย่างนั้นหรือ?" เขาหรี่ตายาวเรียว
"..."
เฉียวอี้มั่วไม่พูดอะไร ชาวต่างชาติตัวใหญ่เสียจริง...เขามีพลังกดดันมากเหลือเกิน...
ถ้าต้องนอนกับเขา...ขนาดตัวที่ต่างกันอย่างน่ากลัวแบบนี้...เธอจะตายไหมเนี่ย? พอคิดถึงตรงนี้ มือเธอก็สั่นหนักขึ้นกว่าเดิม
"มานี่" น้ำเสียงที่กังวานทุ้มต่ำดังเข้ามาหาเธอ
"..."
เด็กสาวคลานเข้าไปหาอย่างว่านอนสอนง่ายแต่แฝงความหวาดกลัว คุกเข่าลงนั่งตรงหน้าเขา ยังคงหดตัวเป็นลูกแมวไม่กล้ามองหน้าเขา
เธอที่เมืองเบเซอร์ถูกทรมานมาสามเดือนเต็ม ถูกทำร้ายสารพัดวิธี จนตาพลาดถูกกระแทก สายตาเริ่มพร่ามัว...
เธอมองหน้าซือเฉิงหมิงเซิ่งไม่ชัด...ก็ไม่กล้ามองหน้าเขาด้วย...ตอนนี้จำเป็นต้องพึ่งพาเขา ทนหน่อยเถอะ คืนนี้ผ่านไปก็ได้กลับประเทศแล้ว!
ชายหนุ่มก้มตัวลงครึ่งหนึ่ง มือใหญ่จรดคางเธอ ค่อย ๆ เชยขึ้น บังคับให้เธอสบตากับเขา
"ฉันหน้าตาน่ากลัวนักหรือ?"
เฉียวอี้มั่วแทบไม่กล้าสูดลมหายใจ: "ไม่ใช่ค่ะ...คือฉันไม่เคยมีประสบการณ์บนเตียงมาก่อน..."
"เพราะงั้นถึงให้เธอมาเรียนรู้ไงล่ะ" ชายหนุ่มพูดอย่างไม่ยี่หระ
"ค่ะ..."