"ส่งเสียงดังกว่านี้หน่อยสิ"
ค่ำคืนนี้ ห้องของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อน
ภายในห้องนอนอันกว้างใหญ่ แสงเทียนสลัวคลุมเครือ ผ้าม่านกำมะหยี่หนาทึบปิดสนิท
บนโต๊ะสไตล์ยุโรป แจกันนูนต่ำรูปคิวปิดเสียบด้วยดอกกุหลาบสีน้ำเงิน กลิ่นหอมมึนเมาแผ่กระจายไปทั่วห้อง
เฉียวอี้มั่วถูกบังคับให้คุกเข่าอยู่ด้านนอกม่านโปร่ง ก้มหน้าลง ไม่อยากฟัง...
พระเจ้า! ผู้ชายตะวันตกคนนี้เกินไปจริงๆ แล้ว!
ผ่านมาแล้วหนึ่งชั่วโมงเต็ม!
เธอตกใจและหงุดหงิดพร้อมๆ กัน ใช้มือปิดหูแน่น โก่งตัวลง อยากจะมุดเข้าไปในพรมเปอร์เซียให้ได้
ทนไม่ไหวแล้ว คนต่อไปจะเป็นเธอหรือเปล่านะ? ฝรั่งพวกนี้โหดร้ายกันขนาดนี้เลยหรอ? เธอเริ่มเสียใจที่ตกลงทำแบบนั้นกับเขา...
ไม่ได้ๆ เสียใจไม่ได้ ต้องกลับประเทศ! เฉียวอี้มั่ว อดทนให้ผ่านคืนนี้ไปให้ได้!
เฉียวอี้มั่วปลุกเร้ากำลังใจตัวเองซ้ำๆ หลับตาลง ร่างกายก็ขนลุกไปหมดโดยไม่รู้ตัว...
เธอสวมชุดกระโปรงสายเดี่ยวสีขาวบางๆ ไม่ค่อยเข้ารูป ในมือกำยาที่ซื้อมาเมื่อวาน
เตียงใหญ่หรูหรากว้างขวาง ม่านโปร่งที่ชักสูงพาดลงมาอย่างสวยงาม
"แสดงต่อสิ" เสียงของผู้ชายแฝงไปด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าเล็กน้อย
ภายในม่านโปร่งสไตล์วังหลวง เขาตะแคงข้าง ใช้มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาสีฟ้าจับจ้องอยู่ที่สัญญาบนเตียง ไม่แม้แต่จะมองว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังทำอะไร
ถึงแม้หล่อนจะงดงามจนสุดบรรยาย ไม่ปิดบังสิ่งใดปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา
หล่อนพยายามจะปีนขึ้นไปบนเตียงของเขา แต่กลับถูกซือเฉิงหมิงเซิ่งผลักออกไปอย่างรำคาญ รักษาระยะห่าง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูถูก: "แสดงเสร็จก็เอาเงินไปแล้วไป"
"ข...ขอโทษค่ะ คุณซือเฉิง... ฉันคิดว่าคุณชอบฉัน..."
เห็นเขาปฏิเสธอีกครั้ง หล่อนก็ไม่กล้าเข้าใกล้เขาอีก
ชอบ? ซือเฉิงหมิงเซิ่งแค่รู้สึกขำ เขาไม่มีความอยากแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
หล่อนก้มหน้าอย่างผิดหวัง บีบแขนตัวเองอย่างน้อยใจ: "คุ...คุณซือเฉิงคะ... ฉันขอพักสักครู่ได้ไหมคะ..."
"ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ฉันไม่อยากเห็น"
ในอากาศที่อบอ้าว มีเสียงทุ้มต่ำเย็นชาของเขาแทรกเข้ามา
"ค่ะ" หล่อนสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอย่างว่าง่าย แล้วเงยหน้ามองชายหนุ่มรูปหล่อเหมือนแมวน้อย "ฉันใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณซือเฉิง..."
ได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มก็เมตตาส่งสายตาไปมองผู้หญิงที่อยู่ข้างเตียง ชื่นชมใบหน้าแบบนางฟ้าหน้าตายนี้
ริมฝีปากบางเผยออก: "ฝีมือการแสดงไม่เลว รางวัลนักแสดงนำหญิงครั้งหน้า จะต้องมีชื่อของเธอแน่นอน"
ดวงตาของหล่อนสว่างวาบขึ้นมาทันที ยิ้มออกมาอย่างชวนหลงใหลราวกับดอกไม้บาน
จากนั้นหล่อนก็ทุ่มเทเต็มที่ในการแสดงประสบการณ์การนอนตลอดชีวิตของตัวเองออกมาทั้งหมด...
เริ่มต้นการแสดงเดี่ยวรอบใหม่อีกครั้ง ตลอดทั้งกระบวนการ... เขาไม่แม้แต่จะมองสักครั้ง
ซือเฉิงหมิงเซิ่งหลับตาลง ใบหน้าคมคายที่จมอยู่ในความมืดไร้ซึ่งอุณหภูมิใดๆ
อากาศอบอ้าวชื้นเหนียว ทำให้คนในห้องหายใจไม่ออก แสงเทียนริบหรี่สะท้อนแสงสีแดงยั่วยวน...
ของตกแต่งสไตล์ยุโรปเปล่งประกายระยิบระยับ งดงามหรูหรา
เฉียวอี้มั่วหมอบคุกเข่าอยู่กับพื้น แยกไม่ออกว่าหิวจนทนไม่ไหว หรือถูกคำพูดไร้ยางอายนั่นทำให้ขนลุก ถึงขั้นตัวสั่นเทาและรู้สึกคลื่นไส้
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดก็เงียบสงบลง
หล่อนจัดกระโปรงยาวแบบโบฮีเมียนให้เรียบร้อย เดินออกมา ดวงตาคมกริบสวยงามเหลือบมองเด็กสาวที่คุกเข่าอยู่บนพื้น แล้วเก็บรอยยิ้มทันที:
"คุณซือเฉิงคะ ฉันพักอยู่ห้องข้างๆ นะคะ ถ้ายังต้องการอะไรเพิ่มเติม จำไว้ว่าติดต่อฉันได้นะคะ!~"
หล่อนหันไปมองชายบนเตียงด้วยสายตาออดอ้อน ส่งสัญญาณด้วยน้ำเสียงที่เย้ายวนใจ
"..." เฉียวอี้มั่วได้ยินแล้วขนลุกไปทั้งตัว
"..." อีกฝ่ายก็เงียบเหมือนกัน
หล่อนเดินจากไปอย่างผิดหวังเล็กน้อย
ยังไง?
เขาเหนื่อยแล้ว?
เฉียวอี้มั่วก้มหน้าคิดคาดเดา
จนกระทั่งได้ยินเสียงปิดประตูแกะสลัก เธอถึงจะกล้าหันไปมองนาฬิกาแขวน
อะไรกัน!?
สองชั่วโมง!?
เฉียวอี้มั่วตาแทบจะถลนออกมา กลืนน้ำลายอย่างยากจะยอมรับ...
พระเจ้า!
เรี่ยวแรงของฝรั่งคนนี้...
เธอจะทนไหวได้ยังไง?
เด็กสาวจ้องมองพื้นดินอย่างเหม่อลอย ผิวหนังสั่นเทิ้ม ราวกับมองเห็นวันสุดท้ายของตัวเอง...
ภายในห้องสไตล์ยุโรปอันกว้างใหญ่ เหลือเพียงเธอที่คุกเข่าอยู่กับพื้น... กับเขาที่นอนอยู่บนเตียงมองสัญญาอย่างเบื่อหน่าย
หิวมาก
เขาจะนอนหรือยังเนี่ย?
เฉียวอี้มั่วหิวจนตัวสั่น ไม่รู้ว่ายักษ์ตาสีเขียวคนนั้นจะมาเมื่อไหร่
เด็กสาวก้มหน้าคอตก หายใจแผ่วเบา อดทนกับความหิวอย่างเต็มที่
ไม่นานนัก ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก ชายในม่านโปร่งพูดคำว่า "เข้า"
เธอรีบปรับตัวให้นั่งตัวตรงทันที
คนที่เดินเข้ามาคือชายตะวันตกคนหนึ่ง ดวงตาสีเขียวเข้มราวกับงูเหลือก ส่วนสูง 205 เซนติเมตร มาพร้อมทรงผมทหารตัดสั้นแบบอเมริกัน รูปร่างกำยำล่ำสัน แผ่กระจายกลิ่นอายความโหดเหี้ยมเลือดเย็น...
เขาสวมชุดสูทสีดำ ดูตึงแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อจนดูทะมัดทะแมง เป็นนักเลงในชุดสูทอย่างแท้จริง
มือหนึ่งถือเอกสาร อีกมือหนึ่งถือถุงพลาสติกสีดำ
ในถุงมีขวดโหลขนาดพอประมาณ กลิ่นคาวเลือดฉุนๆ แผ่ออกมา เฉียวอี้มั่วมองแล้วรู้สึกได้ว่ามีอะไรผิดปกติ
เห็นเขาเดินเข้ามา เด็กสาวรีบขยับหนีให้ทาง...
เฉียวอี้มั่วรู้จักคนคนนี้ เขาคือมือขวาคนสนิทของซือเฉิงหมิงเซิ่ง ทหารรับจ้างที่วงการอาชญากรรมในทวีปอเมริกาเหนือเกรงกลัวที่สุด — ไอเบิร์ต ดาโย
อีกทั้งยังเป็นคนที่คอยป้อนข้าวให้เธอมาตลอด แต่ไอเบิร์ตไม่สนใจเธอมาสองวันแล้ว...
เฉียวอี้มั่วรวบรวมความกล้า ดวงตาใสกระจ่างมองเขาไปด้วยความหวาดกลัว
"ไอเบิร์ต... ฉันหิว..." เธอพูดอย่างหมดเรี่ยวแรง เสียงแหบแห้ง
ไอเบิร์ตราวกับได้ยินเสียงผู้หญิงที่แผ่วเบาราวกับยุง เขาเดินไปพร้อมกับก้มมองเด็กสาวที่ตัวสั่นเทา มือเล็กกำชายกระโปรงแน่น
ผมยาวสีดำสนิท ตัวเล็ก ๆ ก้อนหนึ่ง มองจากมุมของเขา ดูเหมือนหนูตัวน้อยขดตัวอยู่ตรงนั้น
ดวงตาน่าสงสารเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา มองแล้วน่ารำคาญ
แต่คิดไปคิดมา นี่คือเด็กสาวชาวจีนที่เจ้านายพากลับมา อย่าให้หิวตายจริงๆ เลยดีกว่า ไอเบิร์ตจึงหยิบแซนด์วิชที่เหลือครึ่งหนึ่งออกจากกระเป๋า ปาไปข้างหน้าเธอ
เฉียวอี้มั่วค่อยๆ เก็บมันขึ้นมาอย่างสั่นเทา ฉีกเปลือกขนมปังที่ถูกกัดกินไปแล้วออก แล้วก็ตะกละตะกลามยัดเข้าปาก
โชคดีที่แซนด์วิชชิ้นนี้ใหญ่พอ เธอกินอิ่มได้ในตอนนี้...
เด็กสาวกินอย่างพอใจ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบเข้ากับดวงตาสีเขียวเข้มคู่นั้น เฉียวอี้มั่วจึงรีบเอามือปิดปากแล้วเคี้ยวอย่างช้าๆ
ไอเบิร์ตเคยสั่งไว้ ห้ามส่งเสียงดังต่อหน้าซือเฉิงหมิงเซิ่ง ไม่อย่างนั้นจะถูกปล่อยให้อดตาย
เห็นเธอว่าง่าย ไอเบิร์ตก็ไม่สนใจเธออีก เดินตรงไปหาชายหนุ่มข้างหน้า ยกถุงขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเลือดเย็นปนความเคารพ:
"บอสครับ นี่คือสัญญา《ข้อตกลงรักษาความลับทางการค้า》เมื่อพบแฟลชไดรฟ์ก็ถูกทำลายไปแล้ว ตอนนี้นักเทคนิคกำลังกู้ข้อมูลอยู่"
ซือเฉิงหมิงเซิ่งรับสัญญามาอย่างเกียจคร้าน แล้วกวาดตามอง
บนสัญญามีคราบเลือดกระเซ็น รวมถึงลายเซ็นของหรานเซวียน และรอยพิมพ์นิ้วมือสีแดงสดหนึ่งรอย
นี่คือสไตล์การเซ็นสัญญาของเธอ
ใต้ลายเซ็น หรานเซวียนยังเขียนตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวพิมพ์ใหญ่ชุดหนึ่งว่า "SCMSQNYLW"
ซือเฉิงหมิงเซิ่งส่งคนไปสืบแล้ว ยังคงไม่สามารถถอดรหัสตัวอักษรภาษาอังกฤษชุดนี้ได้
เขามองตัวหนังสือพวกนั้นด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วหัวเราะเบาๆ อย่างดูแคลน: "ไม่เลวนี่ สองปีแล้วยังจับตัวไม่ได้"
ไอเบิร์ตโค้งคำนับ: "บอสครับ คุณต้องเตรียมใจรับสิ่งเลวร้ายที่สุดเอาไว้"
"ฮะ" ซือเฉิงหมิงเซิ่งหัวเราะอย่างไม่แยแส
ในอากาศที่เงียบสงัด มีเสียงไฟแช็คโลหะดังขึ้น...
แสงไฟสีน้ำเงินครามสาดส่องลงบนใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม ดวงตาสีฟ้ามืดมิดจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
ซือเฉิงหมิงเซิ่งนั่งอยู่ข้างเตียงหันหลังให้เธอ นิ้วเรียวเกี่ยวขอบถุงขึ้นมา
เขามองลงมาอย่างหยิ่งผยอง เสียงต่ำเย็นชาท่ามกลางความสูงส่ง: "น่าสงสารจริง ใครทำลงไป?"
ไอเบิร์ตเล่า: "เป็นฝีมือของเขาเอง เป็นตัวเขาเองที่เก็บใส่ขวดโหล"
ซือเฉิงหมิงเซิ่งเย้ยหยัน: "คุณก็ประมาทเกินไป แล้วแบบนี้เขาจะแก้ปัญหาความต้องการทางร่างกายของตัวเองยังไงล่ะ?"
"เป็นผมที่ละเลยไปเอง"
ไอเบิร์ตหัวเราะเยาะ แล้วเปลี่ยนน้ำเสียงพูดต่อ: "ไอ้สัตว์เดรัจฉานนี่ กล้าโฆษณาว่าคุณไม่มีสมรรถภาพทางเพศ ช่างเหลือทนจริงๆ!"
"..." ชายหนุ่มถือบุหรี่ไว้ในมือ ไม่พูดอะไร
ควันสีเทาขาวลอยฟุ้งขึ้นไป ใบหน้าคมคายเย็นชาแสนจะเหนือชั้นปรากฏขึ้น
ไอเบิร์ตโค้งตัวเล็กน้อย: "บอสวางใจได้ ผมจะทำให้พวกเขาจ่ายในราคาที่มหาศาล ตึก NC หลังเล็กๆ นั้น ต่อให้ระเบิดทั้งหมด ก็แค่คนประมาณพันคนเท่านั้นเอง!"
ซือเฉิงหมิงเซิ่งหลับตาลง พลันได้กลิ่นหอมจางๆ แว่วมา รบกวนความคิดของเขา
กลิ่นหอมจางๆ นี่...
ไอเบิร์ตพูดต่อไปเองเรื่อยๆ: "ผมส่งคนไปทำลายตึก NC อย่างลับๆ เร็วๆ นี้"
ซือเฉิงหมิงเซิ่งขมวดคิ้ว จ้องนักเลงตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตรงหน้า "คุณฉีดน้ำหอมหรือเปล่า?"
"??" คำพูดนี้ทำให้ไอเบิร์ตงงไปพักหนึ่ง ตัวเองใช้ชีวิตอยู่กับปืนและการต่อสู้มาโดยตลอด จะมีจิตใจไปสนใจของกระจุกกระจิกสีสันสดใสพวกนั้นได้ยังไง:
"ไม่มีครับ"
"ไม่มีหรอกหรือ?" เขาเริ่มครุ่นคิด
เห็นบอสมีท่าทีไม่จดจ่อ ไอเบิร์ตก็เริ่มสงสัยตัวเอง ก้มลงดมแขนตัวเอง แล้วก็ดมที่คอเสื้ออีกที
เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ไหนจะมีกลิ่นน้ำหอม?
พระเอก: ซือเฉิง · เลต์ · เฟอร์มิงเซิ่ง (ซือเฉิงหมิงเซิ่ง)
สูง 195 เฉลี่ย ส่วนสูงมาก ยิ่งใหญ่ยิ่งดุดัน
นางเอก: เฉียวอี้มั่ว
ทั้งขี้ขลาดทั้งชอบเถียง