เพิร์กรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอิทธิพลจากระลอกพลังจิตเหล่านั้นได้หายไปจนสิ้นแล้ว
“หลินเต้าปล่อยพลังจิตออกมาป้องกันแล้วหรือ?”
เขาพึมพำกับตัวเองอยู่ในใจ
ตอนนี้เขามองเงาร่างของหลินเต้าที่บินนำอยู่ข้างหน้า ในใจก็ยังอดรู้สึกสงสัยอย่างยิ่งไม่ได้
เขาเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์เผ่ามนุษย์ ทำไมถึงมีพลังฝีมือทรงพลังถึงเพียงนี้?
แถมความแข็งแกร่งของพลังจิตแบบนี้ ยังทำให้เขาต้องตกตะลึงอย่างยิ่ง
ตอนนี้เขาไม่มีเวลาได้คิดมาก เพราะจากด้านล่างนั้น ราวกับได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังแว่วมาเป็นระยะ
เขาระดมสมาธิให้เต็มเปี่ยมขึ้นมาทันที
ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์ประหลาดพวกนี้แม้ตายแล้วร่างกายจะเปราะบางมาก แต่ตอนที่มีชีวิตอยู่กลับทรงพลังมาก แถมยังมีพลังจิตสุดน่าขนลุก
การรับมือจึงยังไงก็ยุ่งยากไม่ใช่เล่น
ซัสและคนอื่น ๆ ที่บินตามอยู่ด้านหลัง ใบหน้าก็ซีดขาวไปไม่น้อย หน้าผากมีเหงื่อเม็ดละเอียดเอ่อออกมาไม่หยุด
พวกเขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า ณ ใต้หลุมยักษ์นี้มีรัศมีอันตรายอันหนึ่งแฝงอยู่
รัศมีแบบนี้ช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง
และแล้วในขณะที่พวกเขาบินลงต่ำเข้าไปเรื่อย ๆ ความรู้สึกเย็นเยียบเจือจานความสยองก็พุ่งขึ้นมาเฉียบพลัน
วินาทีถัดมา ก็เห็นดวงตาสีแดงเลือดคู่แล้วคู่เล่าลืมขึ้นอย่างฉับพลันในความมืดมิดด้านล่าง