หลันวั่งจีมองพิณว่างจีบนโต๊ะ
เสียงพิณเงียบลงแล้ว ทว่าชั้นแสงสีฟ้าจางบนตัวพิณยังไม่จางหาย
“วั่งเฉิน”
เขาเอ่ยเรียกเสียงต่ำ
สายพิณสั่นสะเทือนเบา ๆ เด็กหนุ่มชุดขาวปรากฏกายขึ้นข้างพิณ
วั่งเฉินยืนตัวตรง สีหน้าเคร่งขรึม เพียงแต่ใบหูยังแดงระเรื่อ สายตาก็ไม่กล้ามองหลันวั่งจีโดยตรง
“นายท่าน”
หลันวั่งจีมองเขาชั่วครู่หนึ่ง
“เมื่อครู่เกิดสิ่งใด”
ร่างวั่งเฉินแข็งทื่อ
เขาจะพูดออกไปได้อย่างไร ว่าหลินอินส่งเสียงร้องโหยหวนดั่งผีร้องตอนที่เขากำลังเข้าฌานอีกแล้ว จนเกือบทำให้ลมปราณของเขาปั่นป่วน
เรื่องนี้ไร้ซึ่งมารยาทอย่างยิ่ง
เขาจึงเลือกพูดแต่ประเด็นสำคัญ
“เรียนนายท่าน หลินอินเพิ่งติดต่อข้าอย่างเร่งด่วน”
“เว่ยอิงเกิดเรื่องหรือ” หลันวั่งจีถามอย่างรวดเร็ว
“ใช่” วั่งเฉินพยักหน้า “นางบอกว่าเว่ยอิงถูกพลังเย็นย้อนกลับ เส้นลมปราณทรุดโทรม สลบไปแล้ว”
ภายในกระโจมเงียบสงัด
หลันวั่งจีไม่ได้ถามต่อ แต่มือในแขนเสื้อกำแน่น
ความหวาดกลัวเมื่อสามเดือนก่อนที่ค้นหาเว่ยอิงไม่พบ ย้อนกลับมากดทับหัวใจอีกครา
คนผู้นั้นมักผลักดันตนเองจนถอยไม่ได้อีก ในยามที่เขาไม่เห็นเสมอ
วั่งเฉินสัมผัสได้ว่าลมปราณของนายท่านจมดิ่ง จึงรีบเสริมต่อ
“ทว่าไม่อันตรายแล้ว”
“ข้าส่งทำนองใสสะอาดและพลังจิตวิญญาณไปให้ กดปรานเย็นไว้ได้”
“เขาหลับลงแล้ว”
แนวไหล่ที่ตึงของหลันวั่งจีจึงผ่อนคลายลงบ้าง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขามองไปทางวั่งเฉิน
“ขอบใจยิ่ง”
ใบหูของวั่งเฉินร้อนผ่าวหนักขึ้น
เห็นชัดว่านายท่านกำลังขอบใจเขา ทว่าเขากลับรู้สึกว่าคำขอบใจนี้ส่วนใหญ่ให้แก่หลินอิน
ในใจพลันอึดอัดโดยไม่รู้สาเหตุ
เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“นายท่าน ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”
หลันวั่งจีมองเขา
วั่งเฉินกระแอม ตั้งท่าให้นิ่งสงบที่สุด
“หลินอินนั้น ห้าทำนองไม่ครบ ทั้งยังมักใช้พลังอาฆาตควบคุมเสียงดนตรี”
“หากปล่อยไว้นาน เกรงจะทำลายจิตใจเจ้าของนาง”
หลันวั่งจีว่า “แล้วอย่างไร”
วั่งเฉินชะงัก
จะพูดอย่างไรดี
จะบอกว่าเขาถูกหญิงคนนั้นพูดลวงด้วยคำไม่กี่ประโยคจนตกลงจะสอนทำนองใสสะอาดให้นางแล้วหรือ
ช่างน่าอัปยศนัก
“ข้า…จนใจ ต้องตอบตกลงสอนพื้นฐานทำนองใสสะอาดให้นางบ้าง”
กล่าวจบ วั่งเฉินก็ก้มหน้าลงทันที
เขาเตรียมตัวจะถูกตำหนิแล้ว