เว่ยอู๋เซี่ยนก้าวขึ้นบันไดไม้ของกระโจมหลัก เจียงเฉิงตามหลังครึ่งก้าว มือกุมด้ามสามพิษ
ม่านกระโจมถูกเปิดออก แสงไฟสว่างไสว
เนี่ยหมิงเจวี๋ยนั่งประธาน ป้าเซี่ยพาดอยู่ข้างโต๊ะ หลันซีเฉินอยู่ซ้าย หลันวั่งจียืนอยู่ด้านหลัง
ที่นั่งตระกูลจิน จินจื่อเซวียนมีสีหน้าไม่น่าดู เบื้องหลังมีศิษย์หญิงยืนอยู่คนหนึ่ง
หลินอินมองลอดรูขลุ่ยออกไป
"อ้าว เหมียนเหมียนก็อยู่ด้วย"
เว่ยอู๋เซี่ยนไม่หยุดฝีเท้า เพียงตอบนางในสัมผัสวิญญาณว่า "เหตุใดเจ้าถึงรู้จักทุกคน"
"ข้านี่แหละรู้มากเห็นกว้าง"
"เช่นนั้นรอดูภายหลังจะยังกล่าวเช่นนี้ได้หรือไม่"
"วางใจเถิด ข้าหนุนหลังให้เจ้าเอง"
เว่ยอู๋เซี่ยนไม่เอ่ยวาจาอีก เขาเดินถึงกลางกระโจม คารวะตามธรรมเนียม "ท่านเจ้าสำนักเนี่ย"
เจียงเฉิงคารวะตาม "ท่านเจ้าสำนักเนี่ย"
เนี่ยหมิงเจวี๋ยพิศมองพวกเขา มิได้รีบร้อนเอื้อนเอ่ย
จินจื่อเซวียนกล่าวเสียงเย็นก่อน "เว่ยอู๋เซี่ยน ช่างสุขุมเยือกเย็นนัก"
เจียงเฉิงเอียงศีรษะ "จินจื่อเซวียน มีอะไรก็พูดมาตรงๆ"
จินจื่อเซวียนเพิ่งจะลุกขึ้น เหมียนเหมียนด้านหลังแตะไหล่เขาเบาๆ
เขาชะงักไป
ทางขวา ท่านเจ้าสำนักเหยาลุกขึ้น
ในมือเขากำลูกปัดหยกไว้พวงหนึ่ง ปลายแขนเสื้อเปื้อนสีแดงคล้ำ
"ท่านเจ้าสำนักเนี่ย เมื่อเว่ยกงจื่อมาถึงแล้ว เรื่องคืนนี้ก็สมควรถามให้กระจ่าง!"
เนี่ยหมิงเจวี๋ยเอ่ยปากในที่สุด
"เว่ยอู๋เซี่ยน"
"อยู่"
"คืนนี้เจ้าไปค่ายเชลยหรือไม่"
"ไป"
"พาตัวเชลยตระกูลเวินไปสองคนหรือไม่"
"พา"
"ค่ายเชลยตายหนึ่งนาย เรื่องนี้เกี่ยวกับเจ้าหรือไม่"
ภายในกระโจมเงียบสงบลง
เจียงเฉิงหันมองเว่ยอู๋เซี่ยน
ปลายแขนเสื้อหลันวั่งจีเสียดสีผ่านสายพิณว่างจีด้านหลัง เกิดเสียงเบาเสียงหนึ่ง
ภายในเฉินฉิง หลินอินนั่งขัดสมาธิ
"ใจเย็นๆ เว่ยเสี่ยวเซี่ยน พวกเราไม่รับ! พวกเขาไม่มีหลักฐาน"
เว่ยอู๋เซี่ยนยกมือลูบผ่านเฉินฉิง มองไปที่เนี่ยหมิงเจวี๋ย
"ไม่เกี่ยว"
ท่านเจ้าสำนักเหยาส่งเสียงเหยาะทันที "ไม่เกี่ยว? เจ้ายามวิกาลไปค่ายเชลย องครักษ์เพิ่งตาย เจ้าก็ปรากฏตัว จากนั้นยังฉุดคร่าหญิงเชลยกลับกระโจม เว่ยกงจื่อ ท่านเห็นพวกเราที่นั่งอยู่ล้วนหนวกหนวกตาบอดหรือ"