เวินฉิงยังไม่ทันโขกศีรษะครั้งที่สอง ข้อมือก็ถูกเว่ยอู๋เซี่ยนยึดไว้
“อย่าคุกเข่า”
นางแข็งทื่อคาที่
เว่ยอู๋เซี่ยนในค่ายเชลยศึกที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นอายชั่วร้าย ยามนี้เหลือเพียงร่องรอยอ่อนล้า
“ข้างนอกแสดงละครก็พอ เข้ามาในนี้ ไม่จำเป็น”
เวินฉิงลำคอตีบตัน “เว่ยกงจื่อ…”
“ฟังข้าพูดก่อน”
เว่ยอู๋เซี่ยนปล่อยมือนาง หันไปมองเวินหนิงบนเตียง
“คราวอี๋หลิง หากไม่มีเจ้ากับเวินหนิง ข้ากับเจียงเฉิงคงไม่รอดมาจนถึงวันนี้ บุญคุณนี้ ข้าจารึกไว้”
เวินฉิงขอบตาขึ้นสีแดง
“ข้างนอกมีสายตามากมาย จับจ้องมายังข้า ข้าไม่อาจปกป้องพวกเจ้าอย่างเปิดเผย”
“หากข้าสังหารผู้คุมทั้งหมด แล้วฉุดพวกเจ้าออกไปตรง ๆ เนี่ยหมิงเจวี๋ยทางหนึ่งก็ต้องไต่ถาม เจียงเฉิงก็ต้องไต่ถามเช่นกัน แล้วคนตระกูลของเจ้าก็จะถูกพัวพันไปด้วย”
เว่ยอู๋เซี่ยนวางเฉินฉิงไว้ข้างเตียง
“ดังนั้นข้าจึงทำได้เพียงแสร้งเป็นเสียสติ”
เขากล่าวอย่างราบเรียบ
“คนที่ด่าข้าว่าเป็นจอมมารมีมากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งเกรงกลัวข้ามากเท่านั้น พี่น้องตระกูลเจ้าพำนักอยู่ในกระโจมข้า กลับจะปลอดภัยกว่า”
“พวกเราคือมิตร จากนี้ในกระโจมนี้ ห้ามคุกเข่า”
เวินฉิงยกมือเช็ดน้ำตา กิริยารุนแรง หางตาเช็ดจนแดงเถือก
“ช่วยเวินหนิงก่อน” เว่ยอู๋เซี่ยนชี้ไปยังคนบนเตียง
เวินฉิงพยักหน้า หมุนตัวทันที กระชากคอเสื้อเวินหนิงออก ใช้หลังมือแตะข้างคอเขา แล้วแตะหน้าผาก
“เขาพิษไข้กำเริบหนัก ในบาดแผลยังมีไออาฆาต หากยังปล่อยยืดเยื้อจะบั่นทอนรากฐาน”
เว่ยอู๋เซี่ยนงอนิ้วเคาะเฉินฉิง
หลินอินรับคำทันที “เว่ยเสี่ยวเซี่ยน แนบเฉินฉิงไว้กับอกเขา”
เว่ยอู๋เซี่ยนทำตามคำบอก เวินฉิงกลับกดข้อมือเขาไว้
“เจ้าทำอะไร?”
นางจ้องขลุ่ยทมิฬนั่น มือลูบไปยังซองเข็มเงินแล้ว
ผู้คุมค่ายเชลยศึกคนนั้นตายอย่างพิกลพิสดารเกินไป แม้ไม่มีหลักฐานใดบ่งชี้ว่าเป็นฝีมือเว่ยอู๋เซี่ยน แต่ขลุ่ยเลานี้ช่างชั่วร้ายเกินไป นางไม่กล้ามอบน้องชายให้กับสิ่งนี้
“ข้าจะช่วยเขา” เว่ยอู๋เซี่ยนว่า
“ช่วยอย่างไร?”
เว่ยอู๋เซี่ยนไม่ตอบทันที เขาครุ่นคิด ดีดปลายนิ้ว เรียกไออาฆาตออกมาหนึ่งเส้น
“เจ้าดู”