หลินอินรู้สึกว่าวิญญาณทั้งร่างสั่นระริก
นางไม่กล้าส่งเสียง
หัวใจของเว่ยอู๋เซี่ยนเต้นแรงส่งผ่านผนังขลุ่ยเข้ามา หนักหน่วงและถี่กระชั้น เปี่ยมด้วยเจตนาฆ่าและความแค้นที่เก็บกั้นไว้ไม่อยู่
หลินอินหดตัวเป็นก้อน แนบชิดส่วนลึกสุดของโพรงขลุ่ย พลางส่งกระแสอุ่นไหลออกไปไม่หยุด
กระทั่งฝีเท้าของเว่ยอู๋เซี่ยนช้าลง หัวใจเต้นค่อยสงบลง นางจึงกล้าถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
ครึ่งค่อนวันที่ผ่านมา เว่ยอู๋เซี่ยนไม่เอ่ยวาจาเกินจำเป็นอีกแม้แต่คำเดียว
เขาเลี้ยวเข้าร้านชาดฝั่งถนนตะวันออก ซื้อชาดชั้นดีสามชั่ง อ้อมไปซอยใต้ที่ร้านเบ็ดเตล็ด กวาดซื้อกระดาษเหลืองสองม้วนกับผ้าเนื้อหยาบครึ่งพับ สุดท้ายที่ร้านข้าวสารริมตะวันตกของเมือง ร้านเล็กๆ ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่ง ใช้เศษเงินแลกเสบียงแห้งกับเนื้อหมักเต็มสองถุง
แต่ละร้านแวะเพียงชั่วครู่ จ่ายเงิน แล้วจากไป ไม่หยุดอยู่นานเกินจำเป็น
หลินอินหมอบอยู่ริมรูปากขลุ่ยแอบมองออกไปข้างนอก บนถนนสายตรวจของตระกูลเวินเดินกันเป็นกลุ่มสามห้าคน คบไฟลุกโชนแดงก่ำไปทั้งฟ้า
เว่ยอู๋เซี่ยนกดหมวกคลุมหน้าให้ต่ำลงอีก มุดหายเข้าไปในตรอกแคบอีกแห่ง
“อย่ามอง”
หลินอินหดกลับเข้าไปอย่างว่าง่ายในทันใด
เว่ยอู๋เซี่ยนวันนี้ไม่เหมือนเดิม
บุรุษหนุ่มที่เคยปะทะคารมกับนาง เคยยั่วเย้าหยอกล้อเรื่องที่นางกลัวผีครั้งแล้วครั้งเล่าหายไปแล้ว
สิ่งที่แผ่ออกมาจากร่างนี้ในขณะนี้มีเพียงความเย็นเยียบ
เมื่อพลบค่ำโรยตัว เว่ยอู๋เซี่ยนถือถุงจักรวาลที่อัดแน่นด้วยสัมภาระ ลัดเลาะทางเล็กบนเขาด้านหลังที่รกชัฏ กลับสู่เนินฝังศพ
ซากศพดุร้ายและวิญญาณเร่ร่อนหลีกทางให้ตามเคย แต่ครั้งนี้พวกมันหลีกไกลมาก ทว่าแม้แต่เสียงคำรามก็ยังกลืนหายเข้าไปในท้อง
หลินอินนับเลขอยู่ในโพรงขลุ่ยเงียบๆ
จากลงเขาไปจนกลับมา เว่ยอู๋เซี่ยนพูดรวมแล้วไม่เกินสิบประโยค ในนั้นแปดประโยคคือ “เท่าไร” กับ “ไม่ต้องทอน”
กลับถึงถ้ำฝูหม่า เว่ยอู๋เซี่ยนโยนของลงกับพื้น นั่งขัดสมาธิ หลับตาฝึกพลัง
กระแสลมปราณอาฆาตหมุนวนในจุดตันเถียนอย่างบ้าคลั่ง พลังมืดดำพุ่งชนไปทั่วเส้นลมปราณ ไหลเวียนหนึ่งรอบฟ้าครบ หยุด แล้วเริ่มใหม่
หลินอินโผล่หัวครึ่งหนึ่งออกมาจากรูขลุ่ย