หลินอินหมอบแนบอยู่บนผนังโพรงขลุ่ย สีหน้าหมดอาลัยตายอยาก
ส่งออกไปไม่ได้
ชื่อก็ส่งออกไปไม่ได้ สถานที่ก็ส่งออกไปไม่ได้ ข้อมูลที่มีประโยชน์อะไรก็ส่งออกไปไม่ได้สักอย่าง
เมื่อครู่นางตะโกนออกไปเต็มแรงเต็มปอด แต่สุดท้ายสิ่งที่พุ่งออกไปกลับมีแต่ “บี๊บบี๊บบี๊บ” กับ “โครกคราก” เหมือนวิทยุเสียไม่มีผิด
อาคมข้อห้ามบ้าบออะไรเช่นนี้! ไม่ยอมให้นางพูดอะไรสักอย่างเลย!!!
นอกตัวขลุ่ย นิ้วของเว่ยอู๋เซี่ยนดีดเฉินฉิงไปหนึ่งครั้ง
“คุณป้าหลิน อยู่ข้างในทำอะไรอยู่?”
หลินอินไม่ปริปาก
เว่ยอู๋เซี่ยนดีดซ้ำอีกครั้ง
“เมื่อครู่ที่ดังรัวมาเป็นชุดนั่นคืออะไร? เจ้าซ้อมร้องเสียงผีอยู่ในขลุ่ยรึไง?”
“……ข้าสะอึกน่ะ”
“สะอึกแล้วออกมาเป็นคำว่า 'น้องชายน้องชาย' ตั้งสี่พยางค์ได้ด้วยรึ?”
หลินอินแข็งทื่อไปวูบหนึ่ง
แย่แล้ว เสียง “น้องชาย” สองครั้งแรกนั่นส่งออกไปได้ตามปกติ
เว่ยอู๋เซี่ยนวางเฉินฉิงขวางไว้ตรงหน้า เอียงคอสำรวจตัวขลุ่ย
“เจ้ามีญาติอยู่ในหลวนจ้างกังด้วยรึ?”
“ไม่มี!” หลินอินรีบปฏิเสธทันที “ข้าก็แค่……ฝันไป ละเมอ ข้าละเมอน่ะ”
“หลอกผีรึไง เจ้าไม่ได้นอนสักหน่อย แล้วจะฝันได้อย่างไร?”
“ก็……ก็ข้าบ่มอารมณ์ไว้ล่วงหน้าก่อนไม่ได้หรือไง?”
เว่ยอู๋เซี่ยนไม่ซักไซ้ต่อ เหน็บเฉินฉิงกลับไว้ที่เอว แล้วเดินย้อนกลับไปตามทางเดิม
หลินอินหดตัวอยู่ในโพรงขลุ่ย นั่งหงุดหงิดอยู่เงียบ ๆ
ว่าแต่ เสียงตะโกนเมื่อครู่นั้น สรุปแล้วอีกฝั่งได้ยินหรือเปล่า?
……
อี๋หลิง เชิงเขาหลวนจ้างกัง
ลึกเข้าไปในป่าทึบ เงาร่างสีขาวโฉบผ่านยอดกิ่งไม้ ลงแตะพื้นอย่างไร้เสียง
หลันวั่งจีใช้มือข้างเดียวกุมกระบี่ เงยหน้ามองไปเบื้องหน้า
หมอกดำม้วนตัวคลุ้ง ทั้งลูกเขาถูกห่อหุ้มด้วยไอมืดหนาทึบชั้นหนึ่ง แม้แต่การหยั่งตรวจด้วยพลังวิญญาณก็ถูกกลืนหายไปในชั่วพริบตา
เขาวนอยู่แถบนี้มาครึ่งยามแล้ว
ฉินวั่งจีที่สะพายอยู่บนหลังจู่ ๆ ก็สั่นสะเทือนขึ้นวูบหนึ่ง