“วิธีเล่น?”
เว่ยอู๋เซี่ยนเลิกคิ้ว รอให้หลินอินแต่งเรื่องต่อ
หลินอินลอยไปที่ปากถ้ำ เท้าเอวเตรียมจะพูด ผีร้ายตัวหนึ่งอุ้มดินเดินผ่านหน้านาง
ผีร้ายตนนั้นหายไปครึ่งหน้า บ่าคล้องผ้าขาด ก้าวหนึ่งดินร่วงหนึ่งก้อน
หลินอินตาพอง รีบถอยกลับไปหลังเว่ยอู๋เซี่ยนทันที
ผีร้ายตนนั้นก็ตกใจนางเช่นกัน ดินในอ้อมแขนร่วงกราวลงพื้น
หลินอินกุมหน้าอกพักใหญ่ กว่าจะรวบรวมความฮึกเหิมกลับมาได้
“ยืนเซ่ออะไร รีบไปทำงาน!”
ผีร้ายอุ้มดิน วิ่งหนีไปทั้งขมขื่น
เว่ยอู๋เซี่ยนถือเฉินฉิง หัวไหล่สั่นไม่หยุด
หลินอินเข้าไปดึงหูเขาทันที
“ห้ามหัวเราะ!”
เว่ยอู๋เซี่ยนหลบพลางขออภัย
“ป้าสาวโปรดอภัย ข้าไม่ได้หัวเราะ”
“เจ้าควรเป็นเช่นนั้น”
หลินอินปล่อยมือ ลอยกลับไปข้างกองหญ้าต่อกระดูกที่ยังใช้ไม่หมด ชี้ไปที่พื้นแล้วเอ่ย
“เนินฝังศพกว้างใหญ่ไพศาล ของพื้นเมืองเช่นนี้ต้องมีอีกมาก”
เว่ยอู๋เซี่ยนก้มมอง
“ของพื้นเมือง?”
“ใช่” หลินอินนับนิ้ว “หญ้าต่อกระดูก ดอกม่านเย็น ตะไคร่ไฟคราม… ชื่อน่าเกลียดไปหน่อย แต่ล้วนเป็นยาสมุนไพร ขายได้”
เว่ยอู๋เซี่ยนมองหมอกดำมืดมิดนอกถ้ำ
“เจ้าแน่ใจหรือว่าคนข้างนอกกล้าซื้อ?”
“เพียงช่วยชีวิตได้ ก็มีคนซื้อ” หลินอินยิ่งพูดยิ่งคึกคัก “ของพวกนี้ข้างนอกหายาก หายากก็ล้ำค่า ล้ำค่าก็ตั้งราคาได้”
นางขยับเข้าไปใกล้ ลดเสียงลง
“หากไม่ไหวจริง ข้ายังมีวิธีได้เงินเร็วกว่านั้น”
เว่ยอู๋เซี่ยนเกิดความสนใจ
“อะไร?”
หลินอินตบมือฉาด
“เก็บซาก”
เว่ยอู๋เซี่ยนนิ้วชะงัก
“เก็บ… อะไร?”
หลินอินสะอึก รีบโบกมือ
“พลั้งปาก พลั้งปาก ข้าหมายถึงเก็บของตกทอด”
นางกระแอมเบา พยายามทำท่าทางจริงจัง
“เนินฝังศพตั้งหลายปี ผู้ที่เข้ามามิใช่มีเพียงเจ้าคนเดียว พวกผู้บำเพ็ญเหล่านั้นตายไปแล้ว ถุงจักรวาล ขวดยา เงินตรา กระดาษยันต์มิอาจสาบสูญตามไปด้วยกระมัง?”
“พวกเราเก็บกลับมา รีไซเคิลทรัพยากร”
เว่ยอู๋เซี่ยนขมวดคิ้ว
“เจ้าเรียกการเอาของของคนตาย ว่ารีไซเคิลทรัพยากร?”
หลินอินถูกย้อนจนสะอึก
เรื่องนี้ฟังแล้วไม่สง่างามจริง
แต่ที่นี่คือเนินฝังศพ
คนที่ตายที่นี่ไม่มีใครเก็บศพ ข้าวของเน่าในโคลน สุดท้ายก็ถูกไอพยาบาททำลาย
หลินอินนั่งลง ใช้กิ่งแห้งจิ้มพื้น
“เว่ยเสี่ยวเซี่ยน พวกเรามิได้เก็บมั่ว”