นิ้วมือของเวินฉิงกำเข็มเงินสามนิ้วไว้แน่น ปลายนิ้วสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้
สายตานางจับนิ่งที่เตาหลอมสัมฤทธิ์เบื้องหน้า
หากแรงโอสถที่ทะลักออกมาปราบไว้ไม่อยู่ แกนโอสถในเตานี้ก็จะพังพินาศ และหมอฝึกปรือแห่งตระกูลเวินในค่ายของกองทัพผสมก็จะไม่มีชีวิตรอดพ้นค่ำคืนพรุ่งนี้
เมื่อคิดได้ดังนั้น นางก็ระดมพลังวิญญาณที่เหลืออยู่ทั้งร่าง อัดเข้าไปยังผนังเตาจนเกือบเอาชีวิตเข้าแลก
เว่ยอู๋เซี่ยนได้รวบรวมลมปราณและเริ่มเป่าขลุ่ยแล้ว
"หวือ..."
เสียงต่ำสุดขั้วและเวิ้งว้างอันเยือกเย็น แหวกสายลมค่ำคืนดังสนั่น
เสียงกระแทกดังกึกก้อง
ค่ายกลรวมพลังหยินที่วาดด้วยเลือดไก่ผสมชาดบนพื้นถูกกระตุ้นอย่างสมบูรณ์
แสงสีแดงเข้มที่ทิ่มแทงดวงตาพวยพุ่งสู่ฟ้า ส่องสว่างครึ่งหุบเขา
ความแค้นในรัศมีสิบลี้ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง พายุสีดำปนเปด้วยเสียงโหยหวนของเหล่าวิญญาณร้ายโถมเข้าใส่เว่ยอู๋เซี่ยนผู้ยืนอยู่กลางใจค่ายกล
ภายในเฉินฉิงเต็มไปด้วยกระแสคลั่งดำสนิทในทันใดนั้น หลินอินยืนอยู่กลางกระบอกร่างโปร่งแสงในอาภรณ์แดงสะบัดพลิ้วดังกังวาน
กระแสลมหมุนแห่งความแค้นในจุดตันเถียนของเว่ยอู๋เซี่ยนหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง พลังความแค้นเพิ่งจะไหลเข้าสู่เส้นลมปราณ กระแสลมหมุนก็ดูดซับอย่างตะกละตะกลามด้วยสัญชาตญาณ
จะให้กระแสลมหมุนดูดซับความแค้นพวกนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด!
เว่ยอู๋เซี่ยนกัดกรามแน่น กระชากพลังดำที่กำลังจะถูกกลืนกินออกมาอย่างทุลักทุเล
พลังสองสายฉุดกระชากกันอย่างบ้าคลั่งภายในร่าง ความเจ็บปวดจากการฉีกขาดของเส้นลมปราณระเบิดขึ้นราวกับเสียงคำราม
ความเจ็บปวดนั้นปนเปด้วยเศษซากความคั่งแค้นของวิญญาณร้ายนับหมื่น บุกโจมตีจิตใจของเขาอย่างรุนแรง
"เว่ยเสี่ยวเซี่ยน! รักษาใจให้มั่น! อย่าปล่อยให้พวกมันกลืนกินเจ้า!" หลินอินตะโกนขึ้นภายในเฉินฉิง
นางหลับตาลงฉับพลัน ในหัวผุดวิธีที่เพิ่งเรียนเมื่อกลางวัน
นำพาลมปราณ ผ่านไท่ยิน เข้าสู่เส้ายิน
ลมปราณแห่งการหายใจหมุนเวียน ร่างวิญญาณของหลินอินเปล่งแสงสีแดงเจิดจ้า ลำแสงปะทะเข้ากับไอหมอกดำรกรุงรังพวกนั้น ขจัดความโหดเหี้ยมและความคิดฟุ้งซ่านออกไปอย่างรวดเร็ว
หลินอินผลักพลังอาฆาตที่กลั่นกรองแล้วเข้าไปยังเตาหลอมอย่างแรง ตะโกนจนเสียงแหบพร่า