เว่ยอู๋เซี่ยนทิ้งตัวไร้มาดเกาะอยู่กับหลันจ้าน ซบศีรษะลงกับซอกคอที่ส่งกลิ่นหอมจันทน์หอมเย็นหยาง เสื้อดำปะปนกับเสื้อขาวไร้รอยยับ
เขาหอบหายใจหนักหน่วง หมดสิ้นเรี่ยวแรงจะยืนตรง
เจ้าเด็กดื้อนี่รังเกียจผู้ใดมาแตะต้องมาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งตอนนี้ตัวเขาเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและเปื้อนดิน คิดว่าอีกไม่กี่ลมหายใจ ฝักกระบี่ปี้เฉินคงจะกระทุ้งอกเขา แล้วผลักออกไปไกล ๆ
ทว่าแรงผลักที่คาดไว้กลับไม่ปรากฏ
พอหายเวียนหัว เว่ยอู๋เซี่ยนก็กำชายเสื้ออีกฝ่ายไว้ ยิ้มเจื่อนไร้ความใส่ใจ
“โอ้ อ้อมกอดหันกวงจวินช่างอบอุ่นนัก”
เขาหอบพลางกล่าววาจาไร้สาระ
“หากให้หมู่เทวีที่เลื่อมใสเจ้าเห็นเข้า คงอิจฉาจนอยากเขมือบมารร้ายข้าทั้งเป็น”
หลันจ้านตัวแข็งทื่อดั่งแผ่นไม้ เรือนผมดำสยายปรกใบหูที่แดงระเรื่อ
ผิดจากปกติยิ่ง เขาไม่ผลักไสอีกฝ่าย
มือหนึ่งวางแนบบนแผ่นหลังเว่ยอู๋เซี่ยน พลังปราณแห่งสกุลหลานที่หนักแน่นบริสุทธิ์ หลั่งรินจากฝ่ามือเข้าสู่ร่างที่อ่อนล้าไม่ขาดสาย
ในเฉินฉิง หลินอินเท้าคางเต้นเร่าไปมาด้วยความตื่นเต้น
“อ๊ากกก! ฉากหวานชั้นเลิศ! ระยะประชิดไร้จุดบอด! ฉากบุรุษทรงอำนาจปกป้องภรรยานี่แหละสุดยอด! คุณแม่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกครั้งนี้คุ้มยิ่งนัก!”
ในพิณว่างจี ชายหนุ่มชุดขาวขมวดคิ้วแน่นเพราะเสียงอึกทึก
“เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรอีก?” วั่งเฉินกดเสียงต่ำเอ็ด “นายท่านเพียงช่วยค้ำจุนจิตใจเจ้า เจ้าส่งเสียงโหวกเหวก เสียมารยาทสิ้นดี!”
หลินอินใจกระตุกวาบ
แย่แล้ว ดีใจจนลืมตัว
“อ้า ฮ่า ๆ ข้า… ข้าชื่นชมว่านายท่านของเจ้าช่างเกรียงไกร! อุตส่าห์… อุตส่าห์ปกป้องผู้ทุกข์ยาก!”
หลินอินพูดจาหลวม ๆ หน้าตาเฉย
“เจ้าเห็นไหมว่าเว่ยเสี่ยวเซี่ยนดูอนาถนัก? นายท่านของเจ้ากำลังปกป้องเขาอยู่หรือไม่? ฉะนั้นที่ข้าพูดก็สมเหตุสมผลสิ้น? ทางบ้านข้า เขานิยมชมเชยกันเช่นนี้!”
วั่งเฉินฟังแล้วครุ่นคิดคำพวกนั้นอย่างกึ่งเชื่อกึ่งชัง รู้สึกผิดปกติ แต่ก็จับผิดไม่ได้
“พอเถอะ อย่าคิดมากเลย!” หลินอินกลอกตา พูดรัวในห้วงสำนึกต่อ “เจ้าว่าเขาสองคนมีมิตรภาพลึกซึ้งหรือไม่? นับเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายได้หรือเปล่า? ต่อไปพวกเขาคบหากันฉันพี่น้อง ข้ากับเจ้าก็นับเป็นครอบครัวเดียวกัน!”