ฟิ้ว!
ยางลบกระดานดำพุ่งเฉียดหนังศีรษะหลงอ้าวเทียน ก่อนจะกระแทกแท่นสอนอย่างแรง
ปัง!
ฝุ่นชอล์กฟุ้งกระจายไปทั่ว
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาหลงอ้าวเทียน มือแทบจะคว้าขอบโต๊ะไว้ตามสัญชาตญาณ
ใคร?
ไอ้สารเลวนั่นตาบอดหรือไง? กล้าลงมือกับฉันได้ยังไง!
เขาหันขวับกลับไป
แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็เห็นลู่ฉางหมิงถือไม้เรียวเดินตรงเข้ามา
ลู่ฉางหมิงยิ้ม รอยยิ้มนั้นทำให้ทั้งห้องขนลุกซู่
“จอมมังกรใช่ไหม?”
“เมื่อก่อนชอบแกล้งทำเป็นขยะใช่ไหม?”
“กินเนื้ออสูรของฉันฟรี ๆ มาสามปีใช่ไหม?”
แรงที่หลงอ้าวเทียนใช้กำขอบโต๊ะคลายลงทันที
“ลู่เก่า...”
เขาสัมผัสได้ถึงผนึกในแหวน จึงหันหน้าหนีอย่างกระอักกระอ่วน “ไว้หน้ากันหน่อย...”
เหลืออีกครึ่งวัน
ผนึกที่เขาตั้งไว้กับตัวเองนานสามปีถึงจะคลายลงอย่างสมบูรณ์
ที่สำคัญกว่านั้น ลู่เก่าพูดถูก
เนื้ออสูรตลอดสามปีนั้น เขากินจริง ๆ
แม้ทรัพยากรแค่นั้นจะไม่ถือเป็นอะไรสำหรับเขาก็ตาม
แต่ลู่ฉางหมิงไม่รู้เรื่องนี้
ลู่ฉางหมิงจ่ายเงินเดือนตัวเองซื้อมาให้พวกเขาทีละชิ้นจริง ๆ
“ไว้หน้าเหรอ?”
ลู่ฉางหมิงคว้าไม้เรียวขึ้นมา ฟาดใส่หัวหลงอ้าวเทียน “ไอ้เด็กเวร แกเคยไว้หน้าฉันบ้างไหม?”
เพี๊ยะ!
ไม้เรียวฟาดลงมา หลงอ้าวเทียนก้มหน้าลง
เพี๊ยะ!
อีกครั้ง
จอมมังกรผู้ที่จะทำให้ทูตจากร้อยแคว้นคุกเข่าในอนาคต เวลานี้กลับเงียบกริบ ไม่ส่งเสียงสักแอะ
หลงอ้าวเทียนยกมือปิดหน้า อดทนรับไม้เรียวเงียบ ๆ
“เหลือเวลาอีกครึ่งวัน ผนึกที่ฉันตั้งไว้กับตัวเองสามปีจะคลายแล้ว ห้ามวู่วามเด็ดขาด!”
“ถ้าวู่วามขึ้นมา ทุกอย่างที่ทำมาก็สูญเปล่า!”
“อีกอย่าง เรื่องนี้ฉันก็ผิดจริง ๆ...”
“อดทนไว้! อดทน!”
หยานชงค่อย ๆ ขยับไปด้านข้าง จนเหลือก้นนั่งบนเก้าอี้แค่ครึ่งเดียว
เขามองหลงอ้าวเทียนอย่างเห็นใจ
เฮ้อ หลงเอ๋ย ไม่ใช่ว่าพี่ชายไม่ช่วยแกนะ
แต่ฉันเองก็เปิดเผยตัวไม่ได้เหมือนกัน
ในรายชื่อผู้ติดต่อยังมีสาวงามเป็นร้อยรอให้ฉันเอาใจใส่ถามไถ่อยู่เลย!
รางวัลคืนกำไรจากการทะลวงขอบเขตของฉันก็ยังเก็บไม่ครบด้วย!
เพื่อนร่วมชั้นในห้องเห็นภาพนี้ ต่างก็หดตัวลงโดยไม่รู้ตัว บางคนถึงกับไม่กล้ามองมาทางนี้
กลัวเผลอสบตากับลู่เก่าที่กำลังโมโหจนควันออกหู แล้วถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย
มีเพียงเย่ฉู่เฮ่าที่เท้าคาง มองดูอย่างเพลิดเพลิน
“จุ๊ ๆ น่าสนใจ น่าสนใจจริง ๆ”
“แบบนี้ยังสนุกกว่าตีกันเลือดสาดอีก!”
ซิงเหยาแอบเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง
จากนั้นก็หันข้าง รีบเขียนข้อความลงในสมุด
【สภาพหัวหน้าห้องวันนี้: ดูท่าจะชอบเห็นคนอื่นเดือดร้อน ยิ้มเหมือนตัวร้ายที่อยู่เบื้องหลัง】
เสียงของอ้ายคุนดังขึ้นอีกครั้งจากในจอสวรรค์
“ทุกคนอย่าเพิ่งหัวเราะกันนะ”
“พูดตามตรง พอเห็นของฝังศพที่ใหม่ขนาดนี้ในสุสานอายุกว่าห้าพันปี ผมก็คิดเหมือนทุกคน”
“ผมถึงกับสงสัยว่าสุสานอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์เคยถูกโจรปล้นสุสานแวะเวียนมาหรือเปล่า”
“ของพวกนี้ดูเหมือนมีคนตั้งใจทิ้งไว้ยั่วคนรุ่นหลัง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“แต่หลังจากตรวจสอบอย่างมืออาชีพและทบทวนสภาพแวดล้อมในสุสานอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์แล้ว เรายืนยันได้ว่าสิ่งของเหล่านี้เป็นของเมื่อห้าพันปีก่อนจริง ๆ”
【สตรีมเมอร์ครับ ผมไม่ค่อยมีความรู้ อย่าหลอกผมนะ】
【เห็นด้วย】
【ห้าพันปีแล้วยังไม่เกิดปฏิกิริยาออกซิเดชัน? อารยธรรมกำลังภายในจะเว่อร์เกินไปแล้ว】
【แหวนวงนี้คงเป็นศาสตราเทพสินะ?】
อ้ายคุนแบมือทั้งสองข้าง
“ตอนที่รายงานการตรวจสอบวางอยู่ตรงหน้า ผมก็ไม่เชื่อเหมือนกัน”
“แต่ปัญหาคือ”
“ของฝังศพที่สภาพเกือบใหม่แบบนี้ พวกเราขุดขึ้นมาได้สิบกว่าชิ้นแล้ว”
ข้อความบนหน้าจอถล่มทลาย
【สิบกว่าชิ้น?】
【เป็นศาสตราเทพทั้งหมดเลยเหรอ?】
【ของพวกนี้เป็นของที่จอมมังกรมอบให้อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดเลยหรือเปล่า?】
ภายในห้องเรียน
ไม้เรียวในมือลู่ฉางหมิงชะงักไปเล็กน้อย
เขามองหลงอ้าวเทียน แววโกรธในดวงตาเจือจางลงเล็กน้อย
เจ้าเด็กนี่ ปกติเห็นกฎระเบียบโรงเรียนเป็นอากาศธาตุ ขาดเรียนอยู่บ่อย ๆ เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในตัวปัญหาที่ทำให้เขาปวดหัวที่สุด
ไม่นึกเลยว่าหลังจากเขาตายไปแล้ว เด็กคนนี้ยังจำครูประจำชั้นอย่างเขาได้
ใจลู่ฉางหมิงอ่อนลงเล็กน้อย
เขากวาดตามองไปทั่วห้องอีกครั้ง
เพื่อนร่วมชั้นต่างรีบทำตัวให้ยุ่งขึ้นมาทันที
บางคนก้มหน้าเปิดหนังสือ
บางคนจัดเข็มเงิน
บางคนแกล้งทำเป็นผูกเชือกรองเท้า
บางคนจ้องตำราเปล่า ๆ ราวกับกำลังหยั่งรู้เคล็ดวิชาสุดยอด
มีเพียงเย่ฉู่เฮ่าที่ขยิบตาให้เขา
หางคิ้วลู่ฉางหมิงกระตุก
เย่ฉู่เฮ่า!
แกอย่าให้ฉันจับได้ก็แล้วกัน!
ขณะที่ลู่ฉางหมิงกำลังจะหันไปทางแถวหลังสุด อ้ายคุนก็เสริมขึ้นในจอสวรรค์
“ไม่ใช่ มีแค่ชิ้นนี้ชิ้นเดียวที่เป็นของจอมมังกร”
“ของที่เหลือทุกชิ้นมาจากนักเรียนคนละคนในห้องระดับตำนานนั้น”
ฝีเท้าลู่ฉางหมิงหยุดชะงัก
ความซาบซึ้งบนใบหน้าแข็งค้างไปทันที
กระอักกระอ่วน
กระอักกระอ่วนสุด ๆ
【หา? ที่แท้มีคนละชิ้นเหรอ?】
【อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์: บีบจมูกตัวตลกเบา ๆ!】
【สตรีมเมอร์ เลิกเรียกน้ำตาได้แล้ว รีบเล่าเรื่องจอมมังกรเร็ว!】
【ฉันอยากรู้ว่าประสบการณ์ของจอมมังกรเป็นยังไงกันแน่!】
อ้ายคุนวางกล่องปิดผนึกลง แล้วยกมือแตะอากาศเบา ๆ
จอฉายภาพข้างกายสว่างขึ้น
ตารางกระดาษเหลืองเก่าแผ่นหนึ่งปรากฏต่อหน้าทุกคน
《บันทึกวินัยห้องเก้า ชั้นมัธยมปลายปีสาม โรงเรียนกำลังภายในจินหลิง》
นักเรียนเวรประจำวัน: ซิงเหยา
วันจันทร์: รองหัวหน้าห้องโดดเรียน หัวหน้าห้องนอนหลับ กรรมการฝ่ายการเรียนเล่นหินแตก กรรมการฝ่ายจิตใจอาการกำเริบ
วันอังคาร: รองหัวหน้าห้องโดดเรียน หัวหน้าห้องนอนหลับ กรรมการฝ่ายสุขอนามัยปักตุ๊กตาสาปแช่ง กรรมการฝ่ายกีฬากับกรรมการห้องสมุดวาดยันต์มั่วซั่ว
วันพุธ: หัวหน้าห้องนอนหลับ กรรมการฝ่ายสารสนเทศ กรรมการฝ่ายกิจการนักเรียน และกรรมการฝ่ายวินัยเล่นโทรศัพท์มือถือ
วันพฤหัสบดี: รองหัวหน้าห้องโดดเรียน หัวหน้าห้องนอนหลับ กรรมการฝ่ายความปลอดภัยเช็ดมีดสั้น กรรมการฝ่ายประชาสัมพันธ์หลอกลวงคน
วันศุกร์: รองหัวหน้าห้องโดดเรียน หัวหน้าห้องนอนหลับ กรรมการฝ่ายศิลปะฟังเพลง เลขาธิการชั้นวาดรูป
……
ทั้งห้องเก้าพลันแข็งค้าง
มือที่ซิงเหยากอดสมุดไว้สั่นระริก
แย่แล้ว
บันทึกเวรประจำวันของเธอถูกขุดออกมาได้ยังไง?
เย่ฉู่เฮ่าค่อย ๆ หันไปมองเธอ
“เพื่อนซิงเหยา”
“เธอจดละเอียดดีนี่”
ซิงเหยาหดคอเล็กน้อย
เธอรูปร่างไม่สูง แขนเสื้อเครื่องแบบนักเรียนยาวเกินมืออยู่เสมอ ดวงตากลมโตดูไร้เดียงสาสุด ๆ
แต่สมุดบันทึกที่เธอกอดไว้ในอก เห็นได้ชัดว่าไม่มีอะไรไร้เดียงสาเลย
“ฉัน...ฉันแค่ทำเวรอย่างจริงจัง”
“ไม่ได้แอบใส่คำบ่นส่วนตัวลงไปเด็ดขาด”
เย่ฉู่เฮ่าเลิกคิ้ว
“ฉันยังไม่ได้ถามเลยว่าเธอบ่นหรือเปล่า”
ซิงเหยา: “...”
ช่วยด้วย
เผลอพูดหลุดปากไปแล้ว
ข้อความบนจอสวรรค์หัวเราะกันจนแทบคลั่ง
【ให้ตายเถอะ! นี่คือห้องเรียนระดับตำนานเหรอ?】
【หัวหน้าห้องนอนหลับ รองหัวหน้าห้องโดดเรียน กรรมการฝ่ายจิตใจจิตใจไม่ปกติ】
【กรรมการฝ่ายการเรียนเล่นหินแตก กรรมการฝ่ายสุขอนามัยปักตุ๊กตาสาปแช่ง นี่มันสมเหตุสมผลไหม?】
【พูดอีกอย่าง ห้องนี้ก็ตำนานจริง ๆ นั่นแหละ】
【สตรีมเมอร์ แล้วจอมมังกรคือใคร? หัวหน้าห้องเหรอ?】
【ฉันพนันว่ากรรมการฝ่ายความปลอดภัย! ได้ยินชื่อจอมมังกรก็รู้ว่าเก่งมาก】
【ฉันพนันหัวหน้าห้อง นอนหลับทุกวันต้องกำลังฝึกวิชาเทพในฝันแน่ ๆ!】
อ้ายคุนยิ้มพลางส่ายหน้า
“ไม่มีใครตอบถูกเลย”
“จอมมังกรคือรองหัวหน้าห้องที่โดดเรียนทุกวัน”
ทุกคนในห้องหันไปมองหลงอ้าวเทียนอีกครั้ง
หลงอ้าวเทียนหลับตาลง
ลู่ฉางหมิงเบือนหน้าไป ใบหูค่อย ๆ แดงขึ้น
ขายหน้า
ขายหน้าสุด ๆ
เขาที่ยังไม่ได้รับตำแหน่งอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ด้วยซ้ำ ถูกคนรุ่นหลังเมื่อห้าพันปีขุดเรื่องมาแฉจนหมดหน้าตักแล้ว
เวลานี้หลงอ้าวเทียนยกมือขึ้น
มืออีกข้างกดโทรศัพท์ในกระเป๋าไว้แน่น
บนหน้าจอ ชื่อ “เสวนอู่” “ภรรยา” “จูเชว่” และชื่ออื่น ๆ ปรากฏสลับกันไปมา
“ครูประจำชั้นครับ ผมอยากขอลา”