“ไม่ให้!”
ลู่ฉางหมิงหันขวับ สายตาดุดันราวกับจะกินคน
“วันนี้ใครก็ห้ามออกจากห้องเรียนนี้ทั้งนั้น!”
“โดยเฉพาะนาย!”
หลงอ้าวเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดดับหน้าจอโทรศัพท์อย่างเงียบ ๆ
ส่วนเย่ฉู่เฮ่าเท้าคาง สายตาหันกลับไปจับจ้องซิงเหยา
“ยัยพูดติดอ่าง~”
ซิงเหยากอดสมุดแน่นอย่างระแวดระวัง
“นาย...นายมองฉันทำไม?”
เย่ฉู่เฮ่ายิ้มจนดวงตาโค้ง แววตาอ่อนโยนไร้พิษภัยแม้แต่น้อย
“ไม่มีอะไร”
“เห็นเธอชอบจดตอนฉันหลับนัก ก็เลยอยากตรวจดูหน่อยว่าในสมุดเขียนอะไรไว้บ้าง”
นิ้วมือของซิงเหยาชะงักไปเล็กน้อย
ชั่วขณะหนึ่ง เธออยากยื่นสมุดให้เขาจริง ๆ
หัวหน้าห้องคนนี้ปกติขี้เกียจจนเหมือนคนยังไม่ตื่นดี
แต่เวลายิ้มอย่างตั้งใจกลับหล่อเหลาเกินกว่าจะเป็นคนบนโลกนี้
จะอธิบายอย่างไรดีนะ?
ราวกับคนที่กำลังยิ้มให้เธอคือบุรุษรูปงามจากแดนเซียน ผู้เปี่ยมกลิ่นอายเซียน
วินาทีถัดมา
โชคชะตาสีทองที่มีเพียงเย่ฉู่เฮ่ามองเห็น พลันสั่นไหวอย่างบ้าคลั่งบนร่างของซิงเหยา
เธอสะดุ้งตื่นจากภวังค์ทันที
เมื่อซิงเหยามองเย่ฉู่เฮ่าอีกครั้ง ร่างกายก็สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว
เธอรีบกอดสมุดแน่นกว่าเดิม พร้อมส่ายหน้ารัวราวกับกลองป๋องแป๋ง
“มะ...ไม่ได้!”
“นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน!”
เย่ฉู่เฮ่าชักมือกลับ พลางถอนหายใจเบา ๆ
โชคชะตาบนตัวเด็กสาวคนนี้มีมากเกินไปหน่อยแล้ว
ถึงกับหลุดพ้นจากแรงดึงดูดเพียงน้อยนิดที่แผ่ออกมาจากจิตวิญญาณของจักรพรรดิเซียนผู้นี้ได้
น่าสนใจ
น่าสนใจมากจริง ๆ
ภายในจอสวรรค์ อ้ายคุนพูดต่อว่า:
“ตอนแรกผมเองก็คิดไม่ออกว่าจะเอาคนที่โดดเรียนทุกวันไปเชื่อมโยงกับจอมมังกรในตำนานของคนรุ่นหลังได้ยังไง”
“จนกระทั่งพวกเราขุดพบซากโบราณอีกแห่งหนึ่ง”
เขายกมือปัดหน้าจอ
ตารางระเบียบวินัยบนจอฉายภาพหายไป แทนที่ด้วยวิดีโอคลิปหนึ่ง
“ทุกคน มาดูคลิปนี้กันครับ”
ภาพสั่นไหวเล็กน้อย
เป็นภาพจากมุมมองของโดรน
เบื้องล่างของกล้องคือทะเลทรายสุดลูกหูลูกตา
ผืนทรายสีเหลืองปลิววน ท้องฟ้าและผืนดินเวิ้งว้าง
【ผู้ประกาศ นี่ที่ไหน?】
【ทำไมจู่ ๆ ถึงฉายทะเลทรายล่ะ?】
【หมายความว่ายังไง?】
【จอมมังกรไม่ใช่คนจินหลิงเหรอ?】
ภายในห้องเรียน
ทันทีที่หลงอ้าวเทียนเห็นทะเลทรายผืนนั้น ก็กำหมัดแน่นขึ้นเล็กน้อย
คนอื่นอาจดูไม่ออก
แต่เขาจำได้ตั้งแต่แรกเห็น
ที่นั่นคือแอฟริกาเหนือ
สถานที่ที่เขาใช้ชีวิตอยู่ถึงสิบปี
และยังเป็นที่ตั้งที่แท้จริงของวังจอมมังกรอีกด้วย
วิดีโอดำเนินต่อไป
โดรนเริ่มลดระดับลง
จุดสีดำหลายจุดปรากฏขึ้นกลางทะเลทราย
เมื่อกล้องซูมเข้า ทุกคนจึงเห็นชัดว่าจุดดำเหล่านั้นคือยอดหอคอยของสิ่งปลูกสร้างที่ถูกทรายกลบฝังไว้
ใต้ซากโบราณยังมีเงาคนจำนวนมากกำลังขุดค้น
ท้ายที่สุด ภาพก็หยุดนิ่ง
ป้ายสีทองหม่นแผ่นหนึ่งโผล่พ้นผืนทรายออกมาครึ่งหนึ่ง
บนป้ายสลักอักษรขนาดใหญ่ไว้สามตัว
วังจอมมังกร
【???】
【วังจอมมังกร?】
【ผมเป็นนักภูมิศาสตร์ จากสภาพภูมิประเทศและทิศทางลม ที่นี่น่าจะอยู่ในแอฟริกาเหนือ】
【แอฟริกาเหนือเกี่ยวอะไรกับรองหัวหน้าห้องจากจินหลิง?】
【โดดเรียนไปแอฟริกาเหนือทุกวันเนี่ยนะ สมเหตุสมผลเหรอ?】
อ้ายคุนมองข้อความบนหน้าจอ รอยยิ้มยิ่งเผยความตื่นเต้นออกมา
“ทุกคนครับ ผู้ประกาศไม่อ้อมค้อมแล้วนะ”
“วันนี้เราจะมาเปิดตำนานบทแรกของจอมมังกรคนนี้กัน”
“จอมมังกร มีชื่อเดิมว่าหลงอ้าวเทียน”
“ยี่สิบปีแรกของยอดฝีมือท่านนี้ พูดได้เลยว่าเขาเล่นไพ่ดี ๆ ในมือจนพังไม่เป็นท่า”
【หมายความว่ายังไง?】
【เปิดเรื่องมาก็เป็นอัจฉริยะเลยเหรอ?】
【คุณชายที่ถูกตระกูลทอดทิ้ง?】
นักเรียนห้องเก้าต่างก็เงี่ยหูฟัง
แม้แต่ลู่ฉางหมิงก็หยุดเคาะไม้เรียวแล้ว
อ้ายคุนชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว
“อย่างที่ทุกคนรู้ ขอบเขตวรยุทธ์เมื่อ 5,000 ปีก่อนแบ่งออกเป็นเก้าขั้น”
“ยุทธ์ฝึกหัด, ยุทธ์ชน, ยุทธาจารย์, ยุทธาจารย์ใหญ่, ครึ่งก้าวปรมาจารย์, ปรมาจารย์, ปรมาจารย์ใหญ่, เหนือมนุษย์ และเซียนบก”
【รู้แล้ว ๆ ท่องจนเอียนในคาบประวัติศาสตร์แล้ว】
【ผู้ประกาศ รีบเข้าเรื่องหน่อย!】
【อย่าถ่วงเวลา! ฉันอยากดูจอมมังกรโชว์เทพ!】
อ้ายคุนยิ้ม
“ทุกคนลองทายดูสิครับ”
“ตอนจอมมังกรอายุ 18 ปี เขาอยู่ในขอบเขตไหน?”
ข้อความบนหน้าจอไหลพรืดขึ้นมาทันที
【อายุ 18 เป็นยุทธ์ชนก็ถือว่าเก่งมากแล้ว】
【ถ้าเป็นจอมมังกร อย่างน้อยก็ต้องยุทธาจารย์ใช่ไหม?】
【คิดตื้นไปแล้ว อย่างน้อยก็ต้องยุทธาจารย์ใหญ่】
【ลองทายให้กล้ากว่านี้สิ ครึ่งก้าวปรมาจารย์!】
【อายุ 18 เป็นครึ่งก้าวปรมาจารย์? เป็นไปไม่ได้มั้ง?】
ลู่ฉางหมิงมองข้อความที่ทายกันยิ่งเกินจริงขึ้นเรื่อย ๆ จนโกรธเสียจนหัวเราะออกมา
วินาทีถัดมา เขาหันขวับทันที
“หลงอ้าวเทียน!”
ร่างของหลงอ้าวเทียนสะดุ้ง
“ครับ!”
ลู่ฉางหมิงหรี่ตา
“เก่งกล้าขึ้นแล้วสินะ”
“มา พูดเองสิ”
“ตอนนี้นายเป็นจอมมังกรแล้ว อยู่ในขอบเขตไหนกันแน่?”
ทั้งห้องกลั้นหายใจ
หลงอ้าวเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง
“ทำไมครับ?”
ลู่ฉางหมิงกัดฟันกรอด “กลัวว่าขอบเขตจะสูงเกินไปจนทำให้ครูไร้ค่าอย่างผมตกใจหรือไง?”
“ไม่สูงหรอกครับ”
หลงอ้าวเทียนเงยหน้ามองจอสวรรค์ กลิ่นอายรอบตัวเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ประหนึ่งคมดาบที่ชักออกจากฝัก
สายตาของเขากวาดมองทุกคนในห้อง มุมปากยกขึ้นจนไม่อาจสะกดไว้ได้อีก
“ก็แค่...”
ในเวลาเดียวกัน
บนจอสวรรค์ อ้ายคุนตบโต๊ะอย่างแรง เสียงดังก้องไปทั่วดาวเคราะห์สีน้ำเงิน
“ปรมาจารย์!!!”
เสียงของอ้ายคุนดังทะลุลงมาจากจอสวรรค์
มือที่ลู่ฉางหมิงจับไม้เรียวอยู่สั่นวูบ
ปลายไม้เรียวกระทบโต๊ะเรียนของนักเรียนคนหนึ่งดังแปะ
【เชี่ย】
【อายุ 18? ปรมาจารย์? ผู้ประกาศ อย่าทำให้ฉันตกใจสิ!】
【จอมมังกร! นี่แหละจอมมังกรตัวจริง!】
ภายในจอสวรรค์ อ้ายคุนตบโต๊ะดังปัง
“ทุกคนครับ! ปรมาจารย์!”
“อายุ 18!”
“ฟังให้ดีนะ ไม่ใช่ 80 ปี ไม่ใช่ 38 ปี แต่เป็น 18 ปี!”
“ปีที่จอมมังกรท่านนี้อายุ 18 เขาก็ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของวงการวรยุทธ์ในยุคนั้นแล้ว!”
ข้อความบนหน้าจอไหลเร็วเกินไป
ทั้งสีขาว สีแดง และสีทอง ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ
“ปะ...ปรมาจารย์?”
ลู่ฉางหมิงจ้องหลงอ้าวเทียน ลำคอราวกับมีอะไรจุกอยู่
ปรมาจารย์
ทั่วประเทศมังกรมีผู้ขึ้นทะเบียนไว้ไม่ถึงร้อยคน
ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือที่สามารถคุ้มครองพื้นที่หนึ่งได้
เมื่อไปถึงจวนผู้ว่าการมณฑล ก็ต้องได้รับเชิญให้นั่งที่นั่งประธาน
เมื่อไปถึงสมาคมวรยุทธ์ ก็ต้องมีการจัดทำแฟ้มประวัติโดยเฉพาะ
หากกองทัพเผชิญคลื่นสัตว์อสูรฉุกเฉิน ก็ถึงขั้นเชิญปรมาจารย์มาช่วยตั้งรับ
แต่ตอนนี้
รองหัวหน้าห้องของห้องเขา คนที่โดดเรียนทุกวัน ไม่ส่งการบ้าน และผลทดสอบพลังปราณไม่เคยถึง 100 สักครั้ง แถมยังเป็นที่ยอมรับทั่วประเทศว่าเป็นตัวไร้ค่า
กลับเป็นปรมาจารย์งั้นหรือ?
ลู่ฉางหมิงรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟแล่นไปตามกระดูกสันหลังพุ่งขึ้นสู่กระหม่อม จนหนังศีรษะชาวาบ
“ปะ...ปรมาจารย์?”
น้ำเสียงของเขาแฝงความเคารพขึ้นหลายส่วน
“หลง...”
“หืม?”
หลงอ้าวเทียนยกมุมปากขึ้น ก่อนตัดบทเขาทันที “อาจารย์ลู่ ระวังคำพูดหน่อยสิครับ~ ตอนนี้ผมเป็นปรมาจารย์แล้วนะ!”
มุมปากของลู่ฉางหมิงกระตุก
คำว่า “ไอ้เด็กเหลือขอหลงอ้าวเทียน” ติดค้างอยู่ตรงลำคออย่างยากลำบาก
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวอย่างจริงจัง
“นักเรียนหลง?”
“คุณ...คุณเป็นปรมาจารย์จริง ๆ เหรอ?”