ภายในสวน เซนิสกำลังจัดแต่งต้นไม้ดอกไม้ ดูแลต้นไม้ต้นโปรดของเธออย่างพิถีพิถัน
คุณแม่ชอบพืชพรรณมาก ตอนนี้ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มสงบนิ่ง เห็นได้ชัดว่าอารมณ์กำลังดี
ส่วนเปาโลก็กำลังฝึกดาบอย่างขยันขันแข็งอยู่ในสวน
และเด็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาก็คือ
โรเกอ บุตรชายคนรองของตระกูลเกรย์รัท
ปีนี้เขาอายุ 3 ขวบแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป แตกต่างจากรูดีอุส พี่ชายผู้มีบุคลิกอ่อนหวาน
ดวงตาของโรเกอหรี่ปรืออยู่ตลอด ทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเขาดูสดใสและหล่อเหลา
“โรเกอ ตั้งแต่วันนี้พ่อจะสอนวิชาดาบให้ลูกเอง” เปาโลยืนอยู่ตรงหน้าโรเกอ สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง
เซนิสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พลันไม่พอใจ “คุณคะ นี่ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ? ถ้าจะเรียนวิชาดาบ อย่างน้อยก็ควรรอให้ครบ 5 ขวบก่อนหรือเปล่า?”
“นั่นมันเด็กบ้านอื่น ลูกของฉัน เปาโล เป็นอัจฉริยะ จะคาดหวังกับอัจฉริยะมากกว่าปกติก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ?”
พูดจบ เขาก็ก้มลงมองโรเกอ “สุดท้ายแล้ว... โรเกอ ลูกอยากเรียนไหม?”
“อยากครับ!”
โรเกอพยักหน้า
ขณะที่เขากำลังจะเรียนดาบตามเปาโล ก็มีเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่มั่นใจ “ท่านพ่อ... ผมขอร่วมด้วยได้ไหมครับ?”
โรเกอหันกลับไปมอง แล้วก็พบรูดีอุสยืนอยู่ตรงประตูห้อง
ไม่รู้ทำไม ทั้งที่หมอนี่วิ่งวุ่นไปทั่วบ้านอยู่ตลอด แต่กลับไม่ยอมก้าวออกจากบ้านแม้แต่ก้าวเดียว แม้แต่สวนก็ยังไม่กล้าเดินออกมา
“ได้สิ รูดีก็มาด้วยกันเลย!” เปาโลตอบตกลงอย่างฉับไว
แต่รูดีอุสกลับยังไม่ยอมก้าวพ้นธรณีประตูเสียที
โรเกอรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ
หมอนี่คงไม่ได้มีปมฝังใจเรื่องการออกจากบ้านหรอกนะ?
ชาติที่แล้วเป็นคนกลัวสังคมหรือไง?
โชคดีที่ถึงรูดีอุสจะกลัว แต่สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าเดินมาที่สวนได้ด้วยกำลังใจจากทุกคน
ถึงอย่างนั้น โรเกอก็ยังพอมองเห็นสีหน้าประหม่าและความหวาดกลัวโลกภายนอกในใจของเขาได้ราง ๆ
ไอ้หนูนี่ ชาติที่แล้วคงมีเรื่องราวไม่น้อยเลยสินะ
โรเกอคิดในใจ
ส่วนเปาโลก็แทบรอไม่ไหวที่จะอวดฝีมือต่อหน้าลูกชายทั้งสอง “รูดี โรเกอ ดูให้ดีนะ ต่อไปพ่อจะทำให้พวกแกรู้เองว่านักดาบตัวจริงเป็นยังไง!”
“ฮ่าาา!”
พร้อมกับเสียงตะโกนกึกก้องของเปาโล
ก้อนหินใหญ่กลางสวนก็ถูกเขาฟันขาดเป็นสองซีกอย่างง่ายดายด้วยดาบเพียงครั้งเดียว
หลังจากเงียบกันไปหลายวินาที โรเกอกับรูดีอุสก็ปรบมือพร้อมกัน ทั้งสองประสานจังหวะกันอย่างรู้ใจ
“ว้าว! พ่อเก่งจังเลยครับ!”
“เก่งมาก...”
เมื่อได้รับสายตาชื่นชมจากเด็กทั้งสอง เปาโลก็ทำหน้าลอยละล่องขึ้นมาทันที เห็นชัดว่าเขาพอใจกับตัวเองสุด ๆ
เขาทำหน้าเคร่งขรึม พยายามรักษามาดความเป็นพ่อ แล้วพูดกับลูกทั้งสอง “เห็นชัดหรือยัง?”
“เอาเป็นว่า ก้าวพุ่งไปข้างหน้าแบบนี้ แล้วฟันดาบลงไป ก็จะผ่าหินให้ขาดได้”
“รูดีอุส ในฐานะพี่ชาย ลูกลองสาธิตให้ดูสักรอบสิ”
ทว่าเรื่องที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น...
กลับทำให้เปาโลผิดหวังอย่างหนัก
รูดีอุสไม่เพียงไม่มีพรสวรรค์ด้านดาบเหมือนกับด้านเวทมนตร์ แต่ยังดูเก้งก้างไปหมด
ไอ้ลูกชายไม่ได้เรื่องเอ๊ย!!!
เปาโลเห็นแล้วความดันแทบพุ่ง เขากุมหน้าผาก “ท่าทางผิดหมดเลย! ช้าไป ช้าเกินไป! อ่อนปวกเปียกแบบนั้น ไม่ได้ออกแรงเลยสักนิด!”
รูดีอุสลองสาธิตอีกครั้ง เปาโลส่ายหน้า “ไม่ใช่ ยังไม่ถูก ท่าทางเร็วขึ้นก็จริง แต่ท่าฟันดาบยังมีปัญหาอยู่”
พอเห็นรูดีอุสสะดุดล้ม เปาโลก็ส่ายหน้า ก่อนจะหันมามองโรเกอ ลูกชายคนรองด้วยสายตาคาดหวัง
คนโตหมดหวังแล้ว ตอนนี้คงต้องพึ่งคนเล็ก
“โรเกอ ลูกไหวไหม?”
โรเกอส่ายหน้า ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “ท่านพ่อ ผมขอทำตามใจตัวเองสักเรื่องได้ไหมครับ?”
เปาโลทำหน้างุนงง แต่ก็พยักหน้าตกลง
ทว่าเขาไม่คิดเลยว่าคำพูดต่อมาของโรเกอจะทำให้ตกตะลึง
“ท่านพ่อ ผมขอประลองจริงกับคุณได้ไหมครับ?”
เปาโลชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยอมรับได้อย่างรวดเร็ว “นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกเรียนดาบนะ แน่ใจจริง ๆ เหรอ? ไม่ต้องฝึกให้คุ้นกับท่าก่อนหรือ?”
“ครับ...”
“ผมแน่ใจครับ”
โรเกอยังคงหรี่ตาอยู่เช่นเดิม
“ฮ่า ๆ ๆ พ่อไม่ออมมือหรอกนะ ถ้าเดี๋ยวโดนซ้อมจนหน้าบวมเขียว อย่ามาร้องไห้ทีหลังก็แล้วกัน” เปาโลหัวเราะอย่างได้ใจ
เซนิสที่อยู่ข้าง ๆ โมโหขึ้นมาทันที “ถ้าคุณกล้าทำให้โรเกอเจ็บแม้แต่เส้นผม ฉันไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”
“เอาน่า แค่ล้อเล่นเอง”
“นี่ลูกชายคนโปรดของเรานะ แถมเป็นการประลองครั้งแรก พ่อจะเบามือให้แน่นอน” เปาโลยอมถอยทันควัน
“โรเกอ ไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ?” รูดีอุสเองก็รู้สึกกังวล
“น่าจะไม่มีปัญหาครับ”
โรเกอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วไปยืนประจันหน้ากับเปาโล ตั้งท่าเตรียมพร้อม
เพราะเป็นการประลองพ่อลูก ทั้งคู่จึงไม่ได้ใช้ดาบจริง แต่ใช้ดาบไม้แทน
เปาโลที่ยืนอยู่ตรงข้ามแทบอดใจรอไม่ไหว เขาวอร์มร่างกายไปพร้อมกับสั่งสอนลูกชาย “โรเกอ พ่อของลูกเชี่ยวชาญวิชาดาบเทพ วิชาดาบเทพวารี และวิชาดาบเทพเหนือ แถมยังฝึกทั้งสามสายจนถึงระดับสูง เป็นอัจฉริยะเลยนะ”
“อย่างนั้นเหรอครับ?”
“งั้นผมขอชมฝีมือของท่านพ่อให้เต็มที่เลยนะครับ” ดวงตาที่หรี่ปรือของโรเกอเปิดออกเป็นร่องบาง ๆ อย่างที่แทบไม่เคยเห็น
“เอาละ เริ่มกันเลย ลูกไม่ต้องออมมือ”
“หืม? ไม่ต้องให้ผมออมมือจริง ๆ เหรอครับ?” โรเกอรับดาบไม้ที่รูดีอุสยื่นให้ สีหน้าลังเลเล็กน้อย
เปาโลหัวเราะออกมาตรง ๆ “ลูกคิดว่าจะทำให้พ่อเจ็บได้หรือไง? ตอนนี้ลูกก็แค่เด็ก 3 ขวบ”
“ต่อให้พ่อยอมให้มือข้างหนึ่ง ลูกก็ไม่มีทางทำให้พ่อบาดเจ็บได้แม้แต่นิดเดียว”
ด้วยสัญชาตญาณของผู้กลับชาติมาเกิด รูดีอุสจึงเตือนจากข้าง ๆ “ท่านพ่อ อย่าประมาทเด็ดขาดนะครับ!”
ในฐานะคนที่รู้จักโรเกอดีที่สุดในโลกนี้ รูดีอุสใช้ชีวิตร่วมเตียงกับเขามา 3 ปี จึงรู้ดีว่าโรเกอไม่ใช่คนบุ่มบ่ามไร้สมอง
ตรงกันข้าม เขาสุขุมมาก
นี่ไม่ใช่การหุนหันพลันแล่นชั่ววูบแน่นอน
ถึงรูดีอุสจะไม่รู้ว่าโรเกอมีไพ่ตายอะไรซ่อนอยู่ แต่ก็เริ่มเป็นห่วงเปาโลแล้ว
ใครจะคิดว่าเปาโลจะโบกมือตัดบทของรูดีอุสทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างน่าประหลาด “ไม่เป็นไรหรอก”
“ถ้าแข่งเวทมนตร์ พ่อไม่มีทางสู้พวกอัจฉริยะอย่างลูกสองคนได้แน่นอน”
“แต่ถ้าแค่แข่งวิชาดาบ...” เขาตบอกตัวเอง “พ่อนี่แหละคือผู้เชี่ยวชาญตัวจริงของบ้านนี้ ยังไงพ่อของพวกแกก็เคยเป็นนักดาบอัจฉริยะมาก่อนนะ”
ในสายตาของเปาโล ถึงลูกชายทั้งสองจะเป็นอัจฉริยะด้านเวทมนตร์ แต่ดาบกับเวทมนตร์ก็เป็นคนละเส้นทางกันโดยสิ้นเชิง
ความล้มเหลวของรูดีก่อนหน้านี้ก็พิสูจน์เรื่องนี้แล้ว
ส่วนโรเกอ ลูกชายคนรองก็ดูไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ เรียนดาบครั้งแรกก็คิดจะท้าทายเขาเสียแล้ว
ยังไงเขาก็ต้องแสดงฝีมือจริงออกมาบ้าง ไม่อย่างนั้นจะโดนเจ้าหนูดูถูกเอาได้
เขาจดจ่อกับการตั้งท่า “เอาละ เริ่มกันได้!”
ในเวลาเดียวกัน ตอนที่โรเกอจับดาบเป็นครั้งแรก
ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกว่าตัวเองเข้ากับดาบได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ราวกับดาบเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของเขาในชาตินี้
ชั่วพริบตา โรเกอก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน
ในสายตาของคนอื่น เปาโลที่ยืนตั้งท่าอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงนักดาบธรรมดาคนหนึ่ง
แต่โลกในสายตาของโรเกอกลับแตกต่างจากคนอื่น
เมื่อเข้าสู่สภาวะสายตาทะลุปรโลก เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความเปลี่ยนแปลงทั่วทั้งโลก ก่อนเปาโลที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะโจมตี อวัยวะภายในร่างกายของอีกฝ่ายก็จะเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดชั่วขณะ
เขามองเห็นทิศทางการไหลเวียนของเลือดและมานา ระดับการหดตัวของกล้ามเนื้อ รวมถึงการขยับของกระดูก จึงคาดเดาการเคลื่อนไหวทั้งหมดของเปาโลที่จะตามมาได้ล่วงหน้า
ในชั่วพริบตานั้น เขาก็จับได้ถึง... ช่องโหว่!