“งั้นกินละนะ—”
เปาโลพุ่งเข้ามาพร้อมเหวี่ยงดาบ คิดว่าคงจัดการลูกชายคนรองที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำได้อย่างง่ายดาย
แต่แล้ว เรื่องที่ทุกคนในเหตุการณ์คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น
ร่างของโรเกอวูบหายไปในพริบตา
ราวกับเงาเลือนรางที่หายวับไปจากจุดเดิม
เงาร่างหนึ่งวูบผ่านไป เพียงชั่วอึดใจต่อมา เขาก็ไปปรากฏตัวห่างจากเปาโลถึง 10 เมตรแล้ว
ส่วนเปาโลยังไม่ทันได้พุ่งตัวด้วยซ้ำ เขายังคงอยู่ในท่าเหวี่ยงดาบเมื่อครู่ อ้าปากค้างราวกับยังไม่ทันตั้งตัว
เปาโลที่ก่อนหน้านี้หัวเราะร่า เล่นกับอีกฝ่ายราวกับหยอกเด็กเล็ก บัดนี้ยิ้มไม่ออกอีกต่อไป รอยยิ้มแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
ได้ยินเสียงกร๊อบ ไม้ดาบในมือของเขาก็แตกกระจายทันที
ขณะเดียวกัน ความเจ็บปวดราวกับแทงทะลุหัวใจก็แล่นมาจากท้ายทอย—
“อะไรกัน นี่มัน…เป็นไปได้ยังไง?!”
เสียงปังดังขึ้น เปาโลวัยหนุ่มถูกซัดกระเด็น ก่อนจะหมดสติไปทั้งอย่างนั้น
………………
ทั่วบริเวณเงียบกริบในทันที
ราวกับกาลเวลาหยุดเดิน ภาพตรงหน้าหยุดนิ่งไปด้วย
เซนิส รูดีอุส แม้แต่ลิเลียที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าต่าง ต่างก็ยืนตะลึงอยู่กับที่
เปาโล…ถูกจัดการในกระบวนท่าเดียวอย่างนั้นเหรอ?
ทุกคนมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ พร้อมสูดหายใจเฮือกใหญ่
โรเกอเองก็ตะลึงไม่แพ้กัน
เขาไม่คิดเลยว่าพอเปิดใช้สายตาทะลุปรโลกแล้วจะเก่งขนาดนี้ พรสวรรค์นี้เหมือนมอบสูตรโกงที่ทำให้มองทะลุให้เขาเลย
ที่จริงแล้ว…
แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ทันเข้าใจว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น เขาแค่ทำตามสัญชาตญาณในใจ ปล่อยให้ร่างกายขยับไปตามใจ แล้วเหวี่ยงดาบออกไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น
กว่าจะรู้ตัวอีกที…เปาโลก็ถูกเขาฟันกระเด็นไปแล้ว
เขาหันกลับไปมองเปาโลที่หมดสติอยู่บนพื้น จากนั้นก็เงยหน้ามองดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงจ้า ก่อนก้มลงมองไม้ดาบในมือแล้วกำมันแน่น
ความรู้สึกไม่สมจริงผุดขึ้นมาในใจ
นี่…เป็นสิ่งที่เขาทำได้จริง ๆ งั้นเหรอ?
เขาฟันพ่อของตัวเองกระเด็นไปได้จริง ๆ
ใครจะไปเชื่อกันล่ะ?
เด็กที่เพิ่งจับดาบเป็นครั้งแรก กลับโค่นนักดาบระดับสูงผู้เชี่ยวชาญทั้งวิถีเทพดาบ วิถีเทพวารี และวิถีเทพเหนือได้ในพริบตา
เซนิสที่อยู่ข้าง ๆ ได้สติขึ้นมา ก่อนจะปรบมือชมไม่หยุด “ฮ่า ๆ ๆ ลูกชายฉันไม่ได้เป็นแค่อัจฉริยะด้านเวทมนตร์ แต่ยังเป็นอัจฉริยะด้านดาบอีกเหรอเนี่ย?”
เธอตื่นเต้นจนออกท่าทาง วิ่งพรวดเข้าไปกอดโรเกอ แล้วยกตัวเขาขึ้นหมุนไปหลายรอบ
ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเซนิสดูล้นออกมาแทบจะจับต้องได้
“เอ่อ…ไม่ห่วงคุณพ่อก่อนเหรอครับ?” ในที่สุดโรเกอก็เตือนอย่างระมัดระวัง เซนิสถึงได้สะดุ้งกลับมารู้สึกตัว
เอ่อ…
หา?
ที่รัก!!!
เธอรีบวิ่งไปตรวจดูอาการของเปาโล
โชคดีที่เปาโลไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก แค่ถูกโจมตีเข้าที่เส้นประสาทซึ่งเปราะบางที่สุดบริเวณคอ จนหมดสติไปเท่านั้น
ระหว่างที่เซนิสร่ายเวทรักษาให้เปาโล รูดีอุสก็แอบขยับเข้ามาใกล้
นี่มันเกินไปแล้วมั้ง?
เขากลืนน้ำลาย สีหน้าตื่นตะลึง ก่อนถามว่า “นาย…ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน?”
“อืม จะอธิบายยังไงดีนะ? ขอคิดดูก่อน…”
โรเกอเอียงคอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มือยังกำไม้ดาบไว้
พอสังเกตเห็นว่าเซนิสกับลิเลียก็มองมาทางเขาด้วย แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
โดยเฉพาะลิเลีย เธอกับเปาโลเป็นเพื่อนร่วมสำนักฝึกดาบ และเรียนวิชาต่อสู้ในสำนักเดียวกัน ย่อมรู้ดีว่าฝีมือของเปาโลแข็งแกร่งแค่ไหน
เด็กสามขวบที่เพิ่งเหวี่ยงดาบเป็นครั้งแรกกลับฟันเปาโลกระเด็น สำหรับเธอกับเซนิสแล้ว นี่เป็นเรื่องเหลือเชื่อสุด ๆ
เมื่อถูกทุกคนจ้องมอง โรเกอก็ไม่ได้ปิดบัง เขาพยายามอธิบายด้วยคำพูดที่ทุกคนน่าจะเข้าใจ “ผมมองเห็นการไหลเวียนของเลือดในร่างกายคุณพ่อได้…”
“ก่อนที่คุณพ่อจะลงมือ อวัยวะภายในก็จะเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด โลกในสายตาผมเหมือนกับว่า—”
เขาคิดหาคำอธิบายอยู่หลายคำ ก่อนจะหรี่ตาลงแล้วพูดว่า “ใช่แล้ว! มันทะลุปรุโปร่ง เหมือนมองเห็นโลกที่ทะลุปรุโปร่งไปหมด”
เซนิสฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่พอคิดทบทวนก็พลันเข้าใจขึ้นมา “ผู้ได้รับพรจากเทพ! ใช่แล้ว ลูกต้องเป็นผู้ได้รับพรจากเทพ เป็นผู้ที่ท่านมิลิสโปรดปรานเป็นพิเศษแน่ ๆ!”
โรเกอถามอย่างสงสัย “ผู้ได้รับพรจากเทพเหรอครับ? มันคืออะไร?”
เซนิสอธิบายอย่างกระตือรือร้น “ผู้ได้รับพรจากเทพก็คือคนที่เกิดมาพร้อมความสามารถเหนือสามัญสำนึก สามารถทำเรื่องน่าเหลือเชื่อได้สารพัด”
“ความสามารถของผู้ได้รับพรจากเทพแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถึงในทางทฤษฎีจะมีโอกาสเกิดความสามารถแบบเดียวกันได้ แต่โดยมากแล้วมันสุ่มอย่างสิ้นเชิง ไม่มีแบบแผน และไม่มีทางสร้างขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์ ยังไงก็เป็นความสามารถที่เก่งมากนั่นแหละ”
“ดีจังเลย ไม่คิดเลยว่าลูกชายฉันจะเป็นผู้ได้รับพรจากเทพด้วย!”
โรเกอพอจะเข้าใจคร่าว ๆ แล้ว
ผู้ได้รับพรจากเทพที่ว่าก็คงเป็นผู้มีพลังพิเศษในโลกนี้สินะ
ส่วนรูดีอุสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็อิจฉาจนแทบแย่ รู้สึกว่าเวทมนตร์ไร้การร่ายของตัวเองดูไม่เจ๋งอีกต่อไป
ถ้าเปรียบต่างโลกเป็นเกม อย่างมากเขาก็คงเป็นผู้เล่นที่มีอุปกรณ์ระดับสูง ส่วนอีกฝ่ายเป็นผู้เล่นที่เปิดสูตรโกงตรง ๆ
ไม่นานนัก
ท่ามกลางสายตาของคนทั้งครอบครัว ในที่สุดเปาโลก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา
เขาเกาหัว มองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง “เซนิส…เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ฉันฝันไปใช่ไหม? ใครก็ได้ช่วยบอกที!”
แต่คำตอบของเซนิสกลับทำให้เปาโลรู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า
เซนิสเผยรอยยิ้มชวนขำ ก่อนหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ “คุณคะ เรื่องเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงนะ พวกเราเห็นกันหมดเลย คุณโดนลูกชายซัดล้มลงไปกับพื้น”
“หา ไม่มีทางน่า?”
“ล้อเล่นใช่ไหม…นี่มันเกิดขึ้นจริง ๆ เหรอ?”
สีหน้าเขาตะลึงงัน ดูย่ำแย่สุด ๆ
เขาถูกลูกชายคนรองวัยสามขวบจัดการในพริบตา
ถึงสาเหตุหลักจะเป็นเพราะเขาประมาท ไม่ได้ตั้งใจสู้จริงจังก็เถอะ
แต่ความจริงที่ว่าเขาแพ้ลูกชายวัยสามขวบต่อหน้าต่อตาทุกคนก็เกิดขึ้นแล้ว
………………
เปาโลหดหู่จนแทบเก็บตัว เริ่มสงสัยในความสามารถของตัวเองถึงขั้นไม่รู้จะใช้ชีวิตต่อยังไง
ไม่ได้การ!
ต้องหาโอกาสกู้หน้าคืนมาให้ได้
เปาโลเดินไปหาโรเกอในลานอย่างไม่ค่อยยอมรับความพ่ายแพ้ ตอนนี้โรเกอกำลังเหวี่ยงดาบไม้เปล่า ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมื่อเหวี่ยงดาบเปล่าครบ 200 ครั้ง
เปาโลก็เข้าไปหาโรเกอที่กำลังฝึกดาบอยู่
ตอนนี้เปาโลเหมือนเด็กที่มาท้าต่อยกัน เขาเดินมาตรงหน้าโรเกอแล้วพูดว่า “โรเกอ…ก่อนหน้านี้พ่อประมาทไปหน่อย ถึงได้แพ้ลูก”
“มา คราวนี้มาประลองกันใหม่อีกครั้ง”
“แบบนี้ดีจริงเหรอครับ คุณพ่อ? อย่าบอกนะว่ารับความพ่ายแพ้ไม่ได้?”
โรเกอหยุดเหวี่ยงดาบ ดวงตาคู่นั้นยังคงหรี่ลงเล็กน้อย
ราวกับพูดแทงใจดำเข้าให้
เปาโลพลันทำตัวไม่ถูก รีบคิดจะเถียงกลับและหยิบความน่าเกรงขามในฐานะพ่อมาอบรมสั่งสอนสักสองสามคำ
“อานาดะ ห้ามแกล้งโรเกอนะ!” เซนิสพุ่งออกมาปกป้องลูกทันที
ภาพนั้นทำให้เปาโลโกรธจนกระโดดเหยง
ตกลงใครกันแน่ที่แกล้งใคร?
เขาต่างหากที่ถูกซัดกระเด็น ศักดิ์ศรีความเป็นพ่อพังยับเยินต่อหน้าลูกทั้งสองคนไปแล้ว
เขาแค่อยากกู้ความมั่นใจกลับคืนมาต่อหน้าลูกบ้างเท่านั้นเอง
แต่มีเซนิสคอยปกป้องโรเกออยู่
เปาโลก็ทำอะไรไม่ได้
ถึงยังไง…เขาคงไม่ถึงกับลากลูกชายคนรองวัยสามขวบมาสู้กันจริงจังหรอก แม้เปาโลจะมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าถ้าตั้งใจสู้และใช้พลังทั้งหมด เขาย่อมไม่แพ้ลูกชายคนรองแน่นอน
ต้องเข้าใจว่าไม่ว่าโรเกอจะเป็นอัจฉริยะแค่ไหน เขาก็ยังเด็กอยู่ ร่างกายไม่มีทางสู้ผู้ใหญ่อย่างเขาได้อยู่แล้ว
ที่ก่อนหน้านี้แพ้ไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก็เพราะประมาทเอง ไม่ได้หลบต่างหาก
ใครจะไปคิดว่าเด็กสามขวบจะวูบเข้ามาประชิดหน้า แล้ววูบฟันดาบสุดคมออกมาทันที จนเขาถูกซัดล้มลงกับพื้น?
เห็นเปาโลทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก โรเกอก็รู้สึกไม่ดีหากจะซ้ำเติมความมั่นใจของเขา จึงเอ่ยขึ้นว่า “เอ่อ คุณพ่อครับ เรามาทำข้อตกลงกันไหม?”
“หืม? ข้อตกลงอะไร?”
โรเกอสบตาเปาโลแล้วพูดพลางหรี่ตาลง “รอผมโตขึ้นแล้ว ผมจะมาประลองกับคุณพ่ออย่างยุติธรรมอีกครั้ง ดีไหมครับ?”
เปาโลพลันดีใจสุด ๆ “ได้…ตกลงตามนี้นะ! เกี่ยวก้อยสัญญา ห้ามโกหกนะ ถ้าโกหกเป็นหมาเลย!”
โรเกอไม่คิดเลยว่าพ่อราคาถูกคนนี้จะมีมุมเด็ก ๆ และไร้เดียงสาแบบนี้ แต่ก็ยังยิ้มแล้วยื่นมือออกไปเกี่ยวก้อยกับเขา
คำสัญญา…
เมื่อเห็นครอบครัวอยู่พร้อมหน้ากันอย่างอบอุ่น เซนิสก็ยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ข้าง ๆ
เธอพารูดีอุสแอบเข้าไปในบ้าน ไม่เข้าไปรบกวนพ่อลูกคู่นี้