“พวกคุณคิดจะทำอะไร?”
เมื่อเห็นยอดฝีมือยุทธภพหลายคนมองมาทางนี้ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
บุตรศักดิ์สิทธิ์ก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“โก่วตั้นอะไรกัน?
ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดีอะไร
แล้วหลี่ทงเทียนคนนั้นอีก? ไม่ใช่ว่าอยู่ขั้นหลอมผิวหนังหรอกเหรอ?
แค่หลี่ทงเทียนคนเดียว ยังทำให้พวกคุณกลัวกันขนาดนี้เลย?”
“ฮะ ๆ แค่หลี่ทงเทียนงั้นเหรอ?
ดูถูกหลี่ทงเทียนขนาดนั้นเลย? การแย่งชิงอำนาจภายในสำนักกุ่ยกู่ของพวกคุณดุเดือดน่าดูนะ”
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งซึ่งอยู่ขั้นหลอมเอ็นก้าวออกมาจากฝูงชน
“เกราะเทพของหลี่ทงเทียนฟันแทงไม่เข้า น้ำและไฟทำอะไรมันไม่ได้
ต่อให้เป็นยอดฝีมือขั้นหลอมเอ็นจากสำนักเก้าเสวียน ยังถูกเขาฟันขาดเป็นสองท่อนด้วยดาบเดียว
ฉันขอถามหน่อย พวกคุณสองคนร่วมมือกัน มั่นใจว่าจะเอาชนะหลี่ทงเทียนได้ไหม?
ตอนนี้พี่โก่วตั้นไม่กลัวอันตราย คอยช่วยให้ทุกคนถอยออกมา
แถมยังเสี่ยงชีวิตไปหาสมบัติมาให้พวกเราอีก
ฉันไม่ยอมให้พวกคุณดูหมิ่นเขาเด็ดขาด”
“ใช่ อย่าคิดว่าพวกคุณมาจากสำนักกุ่ยกู่ที่มีอำนาจใหญ่โตแล้วจะรังแกใครก็ได้
วันนี้ต่อให้ต้องสละชีวิต ฉันก็จะปกป้องพี่โก่วตั้นผู้ประเสริฐที่สุด!”
บุตรศักดิ์สิทธิ์กับท่านลุงเติ้งมองฝูงชนที่กำลังเดือดดาล แล้วก็ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
คนพวกนี้พูดอะไรกันไม่รู้เรื่องเลย?
ทั้งสองสบตากัน ก่อนที่ท่านลุงเติ้งจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นในที่สุด
“ไม่รู้ว่าพวกคุณกำลังพูดเรื่องอะไร
ถ้าจะรอหลี่โก่วตั้นของพวกคุณ ก็เชิญรอไป
พวกเราไม่ขออยู่ด้วย รบกวนหลีกทางให้หน่อย”
“ไม่ได้ ถ้าจะขึ้นไป ก็รอให้พี่โก่วตั้นลงมาก่อนค่อยว่ากัน
เขากำลังเสี่ยงชีวิตสู้กับหลี่ทงเทียนอยู่ข้างหน้า แต่พวกคุณกลับฉวยโอกาสไปเก็บผลประโยชน์ใช่ไหม?
ฝันไปเถอะ!”
“ตอนนี้พี่โก่วตั้นก็ถือว่าช่วยพวกเราทุกคนทำงานอยู่