ดังนั้น ชาวบ้านในหมู่บ้านหมอกพรางจึงร่วมมือกันสังหารฮวาหรูชิง
กระบี่ไอหมอกก็คืออาวุธสังหารฮวาหรูชิง
ถูกคนที่ตนช่วยชีวิตไว้กับมือสังหาร นี่คือเรื่องแรกที่ทำให้ฮวาหรูชิงหัวใจเย็นชา”
“ชาวบ้านพวกนั้นสมควรตาย!”
หวังอวี้หวนยื่นปากน้อย ๆ ออกมา
เธอแทบอยากเกิดในยุคนั้น จะได้ไปฟันไอ้พวกสารเลวใจดำให้ตาย
“พูดเหลวไหล!”
มีคนอีกคนเดินเข้ามาในถ้ำ
ต่างจากคนอื่นที่เข้ามาทางอุโมงค์ลักลอบ คนผู้นี้เดินเข้ามาทางประตูหลัก
เขาคือบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักกุ่ยกู่
“บรรพชนจางหลีเซียนแห่งสำนักกุ่ยกู่ของฉันหลงรักฮวาหรูชิง แล้วจะทำร้ายเธอได้ยังไง?”
“จากที่ฉันสืบมา ฮวาหรูชิงถึงขั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจางหลีเซียนเคยปรากฏตัว
คนที่คอยผลักดันเรื่องราวทั้งหมดอยู่เบื้องหลังมาตลอดคือจางหลีเซียน
เรื่องที่คุณได้ยิน คงมาจากสำนักหมื่นพิษสินะ
ตอนนั้นบรรพชนฮวาฉิงเปลี่ยนรักเป็นแค้น
พอเห็นจางหลีเซียนใส่ใจผู้หญิงอีกคนมากขนาดนั้น ก็ย่อมไม่พอใจและเข้าใจผิด”
“พูดเหลวไหล! ทั้งหมดเป็นแค่ข้อสันนิษฐานของคุณ มีหลักฐานอะไร?”
“หลักฐานก็คือบทกวีที่บรรพชนของพวกคุณแต่ง
มีวรรคหนึ่งเขียนไว้ว่า
พลาดหญิงงาม หญิงงามพลาด เมื่อดูรวมกับบทกวีทั้งบท ก็เห็นได้ชัดว่าหมายถึงผู้หญิงสองคน
หญิงงามที่ถูกพลาด ย่อมหมายถึงฮวาหรูชิง
ส่วนหญิงงามที่พลาด ย่อมหมายถึงความเข้าใจผิดของบรรพชนฮวาฉิง”
บุตรศักดิ์สิทธิ์ทบทวนบทกวีนั้นอย่างละเอียด แล้วพลันรู้สึกว่าปริศนาที่ติดค้างในใจมานานกระจ่างแจ้งขึ้นมา
เป็นแบบนี้จริง ๆ เหรอ?! ที่แท้ก็เป็นแบบนี้จริง ๆ!