“อาวุธปืน? เจ้าไปได้ยินมาจากไหน?”
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที แววตาเคร่งขรึมขึ้น
“นักพรตพเนจรคนหนึ่งบอกข้า พวกเจ้าทำหน้าแบบนั้นกันทำไม?”
“หลี่ทงเทียน ข้าขอเตือนเจ้า อย่าได้แตะต้องอาวุธปืนเด็ดขาด!
ราชสำนักไม่อนุญาต ฝ่ายอิทธิพลใหญ่ในยุทธภพก็ไม่อนุญาตเช่นกัน!
หากมีคนพบเข้า เจ้าจะกลายเป็นศัตรูของทุกคน!
ก่อนหน้านี้มีคนไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คิดว่าตัวเองเป็นบุตรแห่งสวรรค์
หมายจะเปลี่ยนยุทธภพทั้งมวล
คนพวกนั้นมักมีชีวิตอยู่ไม่ถึง 3 วัน!”
หลี่ชิงชานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พอเข้าใจสาเหตุแล้ว
คงคล้ายกับราชวงศ์หนึ่งในชาติก่อนของเขา
การพัฒนาอาวุธปืนย่อมส่งผลกระทบต่อผู้ปกครองในปัจจุบัน
จึงถูกกดปราบอย่างเข้มงวด
“หรือว่าพวกสำนักใหญ่ทั้งหลายจะไม่แอบสร้างกันเลย?”
“อย่างน้อยก็ไม่มีสำนักไหนสร้างอาวุธปืนอย่างเปิดเผย
หากเรื่องแดงขึ้นมาและมีหลักฐานยืนยัน
ไม่ว่าสำนักนั้นจะยิ่งใหญ่เพียงใด ต่อให้เป็นราชสำนักตระกูลเยี่ยน
ก็ต้องถูกทุกคนร่วมมือกันโจมตีอย่างแน่นอน”
“เข้าใจแล้ว”
หลี่ชิงชานไม่ได้ซักไซ้เรื่องนี้ต่อ
พรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทางแล้ว คืนนี้ต้องพักผ่อนให้เต็มที่
ซ่ายเหอฮวารู้ว่าหลี่ชิงชานจะไปภูเขาไอหมอก จึงเตรียมงานเลี้ยงมื้อค่ำไว้เต็มโต๊ะ
ทุกคนดื่มสุรากันคนละเล็กละน้อย