“พวกเรามีกันแค่สองคนครึ่ง ต่อให้ผลัดกันขึ้นขี่ ก็ไม่ทำให้เหยี่ยวพวกนี้เหนื่อยหรอกมั้ง?”
ทุกคนยังคงนิ่งเฉย
เห็นได้ชัดว่าคำพูดของหู่จื่อเมื่อครู่กระทบใจพวกเขาเข้าแล้ว
หลี่ชิงชานเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็รู้ว่าคงเลี่ยงไม่พูดเรื่องเงินไม่ได้แล้ว
“พวกเราจ่ายเงินได้”
“โอ้ พวกเจ้าคิดจะจ่ายเท่าไรล่ะ?”
รองหัวหน้าคณะคุ้มภัย แซ่ม่า ถามอย่างสนใจ
“พวกเราจ่ายได้ 500 ตำลึง”
โชคดีมีดาวนำทางแจ้งเตือนแล้วว่า 500 ตำลึงก็สามารถโดยสารเหยี่ยวเซียวคงได้
หลี่ชิงชานขี้เกียจจะพูดจายืดเยื้อกับอีกฝ่ายต่อ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนอื่น ๆ ในคณะคุ้มภัยก็เริ่มมีท่าทีลังเล
รับงานคุ้มภัยทั่วไป วิ่งงานเที่ยวหนึ่ง แต่ละคนได้ส่วนแบ่งอย่างมากก็แค่หลายสิบตำลึงเงินเท่านั้น
ถ้าได้ 500 ตำลึงนี้มา ก็เท่ากับว่าพวกเขาได้วิ่งงานคุ้มภัยเพิ่มอีกเที่ยวหนึ่ง
หัวหน้าคณะคุ้มภัยเหลือบมองคนอื่น ๆ เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างก็เห็นชอบโดยไม่พูดอะไร
เขาจึงตัดสินใจได้
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นพวกเจ้าก็...”
“พี่ใหญ่ รับปากไม่ได้นะ”
“ไม่ต้องพูดถึงว่าทำแบบนี้จะกระทบกับการเดินทางของพวกเราในภายหลังหรือไม่
ระหว่างที่รับงานคุ้มภัยอยู่กลับไปรับงานอื่นเพิ่ม หากเรื่องแพร่ออกไป ชื่อเสียงของพวกเราก็เสียหายเหมือนกัน
พวกเราต้องรับผิดชอบต่อลูกค้า ไม่อย่างนั้นต่อไปใครจะมาจ้างสำนักคุ้มภัยเซียวคงของเราอีก?”
“เจ้าคนนี้ช่างไร้มารยาทเสียจริง พวกเราไม่ได้จะไม่จ่ายเงินสักหน่อย!”