ข้ามีคุณงามความดีอะไรถึงคู่ควรกับเรื่องนี้กัน?
หวังว่าพ่อชิงหลงของหลงจิ่วจะช่วยจัดการปัญหาพวกนี้ให้ข้าได้
หลี่ชิงชานส่งเกราะเทพผีเสื้อมายาพันแปลงออกไป เปลี่ยนมันให้กลายเป็นนกเพื่อสำรวจสถานการณ์รอบหอสดับพิรุณ
เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างปกติดีแล้ว เขาจึงมุ่งหน้าไปยังหอสดับพิรุณ กระโดดขึ้นชั้นสอง แล้วปีนเข้าทางหน้าต่าง
“น้องชาย ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที พวกเราเป็นห่วงแทบแย่”
เมื่อซ่ายเหอฮวาเห็นหลี่ชิงชาน ก็รีบวิ่งขึ้นชั้นสองอย่างตื่นเต้น คว้ามือทั้งสองข้างของเขาไว้ แล้วสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า
“บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“พี่ซ่าย ข้าสบายดี ช่วงหลายวันนี้ไม่มีใครมาหาพวกท่านเลยหรือ?”
“จะมีใครมาหาได้ยังไง? คุณหนูอย่างข้าก็มีคนอยู่ในที่ว่าการเหมือนกันนะ”
หวังอวี้หวนกระโดดไม่กี่ครั้งก็ขึ้นไปนั่งบนโต๊ะตรงหน้าหลี่ชิงชาน มือเท้าเอว
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว”
หลงจิ่วกับเปี่ยนเฮ่อขึ้นมาจากชั้นล่างด้วย
หลงจิ่วกอดอกพิงเสาอยู่ข้าง ๆ สายตาจับจ้องมาทางนี้
เปี่ยนเฮ่อยืนอยู่ด้านหลังทุกคน เมื่อเห็นหลี่ชิงชานมองมา ก็พยักหน้าให้เขา
มีเพียงหลินเจี้ยนเวยที่ไม่อยู่ด้วย
“หลินเจี้ยนเวยล่ะ? พวกท่านเห็นนางไหม?”
“นางหรือ? ก่อนหน้านี้ก็อยู่กับพวกเรานี่แหละ
แต่หลังจากพลังฝีมือฟื้นคืน นางก็ทิ้งจดหมายไว้แผ่นหนึ่งแล้วหายตัวไป”
ซ่ายเหอฮวาหยิบกระดาษเซวียนสีขาวออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยื่นให้หลี่ชิงชาน