หลี่ชิงชานออกแบบเตาอย่างเรียบง่าย เขาหลอมรวมเตาไฟเข้ากับเตาปรุงโอสถไว้ด้วยกัน
ด้านล่างใช้เผาถ่าน ส่วนด้านบนวางสมุนไพร
ตัวเตายังมีแขนกลอันคล่องแคล่วอยู่ 4 แขน
ช่วยให้เติมฟืนและสมุนไพรได้สะดวก
เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว หลี่ชิงชานก็เริ่มทดลองปรุงโอสถตามสูตรที่เรียนรู้มา
“เริ่มจากปรุงอะไรดีนะ?
เอาเป็นโอสถวายุโชยแล้วกัน ช่วยเพิ่มความเร็ว จะได้หนีสะดวก”
หลี่ชิงชานเลือกสมุนไพรที่ต้องใช้ แล้วใส่ลงในเตาปรุงโอสถ
จากนั้นใส่ถ่านลงใต้เตา
เริ่มจุดไฟปรุงโอสถ
หญ้าวายุโชย บุปผาน้ำค้างขาว หญ้าสามใบ...
หลี่ชิงชานทำตามสูตรที่เรียนมาอย่างมั่นคง ทีละขั้นตอน
ไม่กี่นาทีต่อมา ควันดำก็พวยพุ่งออกมาจากเตา
การปรุงครั้งแรกล้มเหลว
เขาหยุดทบทวนสาเหตุ
คำอธิบายในสูตรโอสถคลุมเครือเกินไป ไม่แม่นยำพอ
รอให้อุณหภูมิเตาลดลงเล็กน้อย แล้วค่อยหยดน้ำคั้นดอกสาลี่ทองคำลงไป 10 หยด
คำว่า “เล็กน้อย” นี่ต้องน้อยแค่ไหนกัน?
ต้องอาศัยความรู้สึกล้วน ๆ
หลี่ชิงชานครุ่นคิดครู่หนึ่ง
แล้วแบ่งเตาปรุงโอสถออกเป็นช่องเล็ก ๆ 9 ช่องที่มีขนาดเท่ากัน
เหมือนหม้อไฟสองช่อง
เขายังปรับเตาไฟด้านล่าง โดยแบ่งเปลวไฟออกเป็นส่วน ๆ
เปลี่ยนให้เป็นรูเล็ก ๆ เรียงเป็นวง แล้วปรับขนาดเปลวไฟด้วยการปิดหรือเปิดรูตามจำนวนที่ต้องการ
คล้ายเตาแก๊ส
สมุนไพรสำหรับโอสถวายุโชยก็ลดปริมาณลงตามสัดส่วนด้วย
เริ่มปรุงโอสถครั้งที่สอง
คราวนี้หลี่ชิงชานใช้สมุนไพรหนึ่งชุด ปรุงพร้อมกันทีเดียว 9 เตา
เขาควบคุมตัวแปรที่แตกต่างกัน เพื่อหาค่าที่เหมาะสมที่สุดในการปรุงโอสถ
โชคดีที่ค่าสภาพจิตใจของหลี่ชิงชานสูงถึง 20 แต้ม
ไม่เช่นนั้น การควบคุมปัจจัยมากมายให้แม่นยำพร้อมกันคงเป็นแค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ