วันต่อมา ทุกคนมุ่งหน้าไปยังภูเขาไอหมอกกันต่อ
บนหลังเหยี่ยวยักษ์ทอดสายตามองขุนเขาและลำน้ำงดงามตระการตาเบื้องล่าง
ช่างมีรสชาติแตกต่างไปอีกแบบ
ด้วยความเร็วระดับนี้ วันนี้ก็น่าจะไปถึงภูเขาไอหมอกได้
หลี่ชิงชานอารมณ์ดีสุด ๆ
เข้าไปในภูเขาไอหมอก เอาโลหะทองคำเพลิงเหมันต์มาให้ได้ แล้วเลื่อนขั้นหลอมผิวหนังขึ้นเป็นขั้นสาม
รับรางวัลจากอันดับ
หนีออกจากเขตพื้นที่
กลับประเทศ แล้วเป็นสตรีมเมอร์เกมตามเดิม
ต้องเอาหมวกเล่นเกมกลับไปด้วย
กลับประเทศแล้วก็ยังเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายต่อได้
ความเป็นอมตะไม่ใช่แค่ความฝันอีกต่อไป
ไม่ต้องถูกกดขี่ ไม่ต้องคอยหวาดระแวง
แค่คิดก็มีความสุขแล้ว
พอคิดถึงตรงนี้ หลี่ชิงชานก็อดตะโกนลั่นไม่ได้
ทำเอาคนรอบข้างมองเขาราวกับคนบ้า
หู่จื่อบังคับเหยี่ยวยักษ์บินมาอยู่ข้างหลี่ชิงชาน
แล้วโยนกระบอกส่งเสียงให้เขาอันหนึ่ง
หลี่ชิงชานรับมาดู
กระบอกส่งเสียงนี้คล้ายของเล่นที่เขาเคยเล่นตอนเด็ก ๆ ตรงกลางมีเชือกเส้นหนึ่งเชื่อมอยู่ โดยปลายทั้งสองข้างผูกกับกระบอกไม้ไผ่
มันใช้สำหรับสื่อสารกันบนหลังเหยี่ยวโดยเฉพาะ
ลมบนหลังเหยี่ยวแรงเกินไป พูดตามปกติแทบไม่ได้ยิน
หลี่ชิงชานมองกระบอกไม้ไผ่ แล้วแนบมันเข้ากับหู
เสียงหู่จื่อดังขึ้นในหูทันที
“น้องชาย ดูท่าทางมีความสุขมากนะ มีเรื่องอะไรดี ๆ ก็เล่าให้พวกเราฟังบ้างสิ”
“ไม่มีอะไรหรอก แค่ได้เห็นแผ่นดินอันงดงามเบื้องล่าง เลยรู้สึกปลอดโปร่งใจเท่านั้น”
“อย่างนั้นหรือ? ข้าก็มีความสุขเหมือนกัน”