หลี่ชิงชานไม่ได้บุ่มบ่ามลงมือ แต่ระแวดระวังอยู่เงียบ ๆ
ขอทานตัวน้อยข้าง ๆ เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“แต่งชุดดำแบบนี้ คุณคือท่านเชวียใช่ไหม?”
“หืม? รู้จักฉันด้วยเหรอ พวกแกกำลังแอบเรียนวิชาของพรรคกระยาจกอยู่หรือไง?”
“เปล่าครับ พวกเรา... พวกเรามาจับจักจั่นครับ”
“จับจักจั่นเหรอ? ตอนนี้เลยฤดูกาลนั้นมาแล้วไม่ใช่หรือไง”
เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนตื่นกลัว ท่านเชวียก็โบกมือ
“ไม่ว่าพวกเธอมาทำอะไรที่นี่ ฉันขอโทษที่มารบกวน
แต่พวกเธอควรไปได้แล้ว”
ท่านเชวียเดินผ่านทั้งสองคนตรงไปยังคฤหาสน์ แล้วเข้าไปในลานบ้าน
หลี่ชิงชานกับขอทานตัวน้อยมองตามเข้าไป
ผู้อาวุโสอาภรณ์สีสันกับท่านเชวียไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน แต่หลังจากพูดกันไม่กี่ประโยค ทั้งคู่ก็ลงไม้ลงมือกันอย่างดุเดือด
ผู้อาวุโสอาภรณ์สีสันถึงกับใช้วิชาที่คล้ายวิชาคำรามราชสีห์
เสียงนั้นทำให้เสี่ยวเตี๋ยเวียนหัวจนแทบควบคุมเกราะเทพไม่อยู่
หลี่ชิงชานได้รู้จุดอ่อนอย่างหนึ่งของเกราะเทพแล้ว
มันกลัวแรงสั่นสะเทือนความถี่สูง
ไม่ใช่เกราะเทพที่กลัว แต่เป็นผีเสื้อสีรุ้งต่างหาก
ผีเสื้อสีรุ้งต้องใช้จิตควบคุมเกราะเทพ จึงเหมือนเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ด้วยตัวเอง
ต้องอุดจุดอ่อนนี้ให้ได้ก่อน เกราะเทพถึงจะเข้าใกล้คำว่าไร้เทียมทานขึ้นอีกขั้น
หลี่ชิงชานกำลังครุ่นคิดจนใจลอย
จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นมาจากในลานบ้าน