ในวินาทีที่เครื่องบินลงจอดในประเทศ
หลี่ชิงชานยังรู้สึกเหมือนฝันไป
เขาไม่คิดว่าทุกอย่างจะราบรื่นขนาดนี้
ตลอดทาง เขาระมัดระวังตัวเต็มที่
กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
เมื่อมองรอยสักสีเนื้อจาง ๆ เป็นวงบนมือ
มุมปากของหลี่ชิงชานก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
“ฮ่า ๆ คราวนี้ก็เหมือนปลาได้แหวกว่ายในทะเลกว้าง นกได้โบยบินบนฟ้าสูงแล้ว”
สิ่งแรกที่หลี่ชิงชานทำคือไปสถานีตำรวจเพื่อยื่นขอบัตรประชาชนใหม่
หลังได้บัตรประชาชนชั่วคราวมา เขาก็ไปทำซิมโทรศัพท์อีกใบ
สุดท้ายใช้เงินที่เหลือซื้อโทรศัพท์ราคาหลักร้อยมาเครื่องหนึ่ง
เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว
หลี่ชิงชานก็รีบโทรหาพ่อแม่ทันที
เสียงสัญญาณดังตู๊ด ๆ อยู่อีกฝั่ง แต่ไม่มีใครรับสาย
เขาวางสาย คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วโทรหาลุงรอง
“ฮัลโหล ใครน่ะ?”
“ลุงรอง ผมเอง หลี่ชิงชาน”
“หลานชาย! ในที่สุดก็โทรกลับมาแล้ว!
พวกนั้นเรียกเงินเท่าไหร่?”
“เรียกเงินอะไรครับลุงรอง ลุงพูดเรื่องอะไร?”
“แกไม่ได้ถูกจับไปไว้ในเขตพวกนั้นหรอกเหรอ?
หลังแกหายตัวไป พวกเราก็แจ้งตำรวจ ตำรวจสืบจนรู้ว่าแกถูกลักพาตัวไปต่างประเทศ
เป็นยังไงบ้าง โดนช็อตไฟฟ้าหรือเปล่า โดนซ้อมไหม?”
“ผมสบายดี กลับมาแล้วครับ แล้วทำไมโทรหาพ่อแม่ไม่ติด?”
“หา? กลับมาแล้วเหรอ กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว
ลูกพี่ลูกน้องของแกยังอยากทำไลฟ์ด้วยกันอยู่เลย ช่วยพาเขาหน่อยสิ